late new year post!!!

(i apologize sa paggamit ng pic sa EK na di pa na_uupload!)

After few days of fireworks and meja noche, something’s telling me not to be too melodramatic as 2011 ends. Somehow, in the back of my head, an urge of desperation is killing me. But I reprimanded myself… to control things over.
IT’S A MATTER OF CONTROL… I don’t know if it is my greatest talent that I should be proud of. It’s like something that you can show off in a theatric stage and lots of people give you a certified a warm of applause. Good thing I am thinking of X FACTOR, or an AMERICAN IDOL, if we can turned it to a local TV reality talent show, Protégé or PGT (Pilipinas Got Talent) will do!!!
2011… highlights everything and spares my most controllable acts. I admit, I am a drunken master way back years… but last year, I mellow down a lot (forgive me if I was drunk and wasted in the mid-august and September). Yeah!! My weight turned 163 lbs and I was so TOTALLY BLOATED. I do smoke a lot!! I even neglect myself and got jaded… all I wanted to do is to be desperate, looser and have a low self-esteem and confidence. All I wanted to do is to sit, sip cups of coffee, light sticks of cigar and think that I am looser every minute.
Again, realizations came through. I was so deranged with so many responsibilities. To my family, in the office and even to my little sense of gender issues… it knocks me off!!! But realizations came up and the cause is what we called reality.
I miss those people whom I shared with all my sentiments. I miss all of them who barely saw me crying. I miss their advices. People come and go but I barely incomplete without their words of wisdom. I don’t want to mention names. I know I am always finding out solutions on my own. That’s the reason why I choose to stroll somewhere else and feel the rush of my own thoughts in my heart and in my head. I know I can solve and surpass it which I always believe in.
Experiences taught me to become a better person. I also admit that 2011 served me a bowl of saddest experiences which I consider as a crucial point and challenged me over to surpass it. I have been placed in between the boulders of pain in the past years but 2011 gave me gazillions of confusions and sentiments, causing me to clash and hurt my head off.
It’s a good year for me anyway, got a stable job even my salary does not fit my whole “luho” and expenses, found a home where I actually wanted to have my own space and relieve my own composure, got new best buddies, in which, different scenarios of desperations barged over and realized that I AM REALLY IN THE OUTSIDE WORLD!!!, looks like everything is laid in my hands and not to be dependent with my mom, dad and also, to my TN buddies and socialite friends.
For those challenges that came through (at feeling ko hindi pa cya tapos which is sooo true), thank you for making me more sensible and tough as I can be, for those people who hurt me most, it can be mentally and socially; thanx for the realizations. You’re a great help in continuing to find and track my latest OUTLETS on how to get rid of your bulllshit percepetions and pathetic inhibitions based on my personality. to my family, who continued to support and encourage me to live my life like Alice in Wonderland (dami kasi stages). To my friends, thanx for another year. I may not be so special to you but I am so blessed to have you guys… and oh! I forgot… to someone who makes my life a half baked complete but with lots of hanging statements and more confusions… thank you for the realizations … I have this strong eagerness na girl talaga ako AT HINDI AKO ISA SA MGA TANSU.AN CLAN. Yeah… you almost wanted to change everything from me but I do apologize… I will not change myself and do transitions just because of you. Tatay ko nga di ako nabago, kaw pa kaya? But I do care for you…
And luckily, I spend my time writing this post in a serious way… English pa!!! clap clap clap!!! See you this 2012…

early xmas wishlist!!!!

# sana naman... utang na loob, payagan nyo na akong mag-vl ng tatlong araw!!! masama talaga loob ko at di ako nakapagbakasyon ng malala...

# and I want to have an i-phone or BB... nasira kasi phone ko...

# stay in shape and loose 40 lbs para 130 nalang lbs ko...

# kung mag-oopen ang starbucks sa baba ng office namin... wants to have a tumbler galing starbucks.

# gusto ko mag EK...

# wants to stroll around sa intramuros... taking pictures... (kababawan)

# to have contact lenses dahil hassle na ang glasses... hindi na'ko makakita... huhu

lastly... FIRST WISH GRANTED... hindi na malamig ang pasko ko... hahahaha

THIRD party

Ir does not mean na kaya ako nag-iinarte sa blog ko it's because... wala na akong ibang outlet na puwedeng ilabas lahat ng gusto kong sabihin. Feeling ko, too much drama will kill me. Pero I have to tell this story... simnply because.. I learned something out of it...

SECURITY

napakahirap magmahal kung alam mong nagmamahal ka ng walang security. Feeling mo, binibigay mo lahat ng effort mo tapos mapupunta lang sa wala. pano kung may minahal ka na alam mo, nakatali siya sa iba. hindi lang sa nakatali tio. dala ng taong minahal mo ang napakalaking responsibilidad at obligasyon. makakaya mo banng makihati ng pagmamahal sa gitna ng responsibilidad na meron ang taong mahal mo? pano kung pinaglalaban mo nga ang pagmamahal mo sa kanya tapos ramdam mo na hindi ka secured. at any moment, maari ka niyang iwanan. makakaya mo bang lumaban? "hindi ako weak... alam mo naman yun di ba?" stunning line that stucks in my head... I've learned na kung alam mo na isang kamalian ang tinatahak mon daan sa ngalan ng pagmamahal, labanan mo lahat ng unos at pagsubok na darating. mas doble man ang impact nito pero di ka na puwedeng umatras. nasa gitna ka na ng daan at di ka na puwedeng bumalik.

LEFT IN HANGING

nagmahal ka ng di mo inaasahan. pero may commintment siya sa iba. di niya maiwanan ang isa dahil kahit papano, mahal na mahal niya ito. ikaw ang lumalabas na third party. to the point na pinipilit mo na mapasayo ang taong mahal mo. nakikipaglaban ka para sa sarili mong intensyon. pero ang bottomline, ikaw tong assuming at ayaw niya ng commitment. makakaya mo pa bang lumaban kung ganito ang sitwasyon? parang iniwan ka ng taong mahal mo sa ere. halos binigay mo na nga ang sarili mo sa kanya tapos ang outcome nito, para ka lang tubig na nag-aantay na sasalukin ka niya at iinumin. napakahirap magmahal kung alam mo sa sarili mo na hindi ka karapat-dapat para sa kanya. nag-aantay ka nalang na magising sa katotohanan na hindi ka niya kailangan dahil stucked in transit pa rin siya sa taong mahal niya at ikaw lamang ay isang napakalaking pampalipas oras para malimutan niya ang taong mahal niya talaga. "ba't di mo magawang iwanan siya?" stunning line na nasabi niya habang nag-iinit ang usapan patungkol sa pag-ibig" I've learned na magagawa mo palang higupin ang lahat ng sakit para sa taong mahal mo. kahit saktan ka ng paulit-ulit... handa mong tanngapin para lang sa kanya.

PLASTIKAN BLUES!!!!!

ano pa bang puwedeng term ang dapat i-associate sa hindi mo alam kung sinusuka mo na yung tao o deadma ka nalang?

Paano kung dati, importante siya sayo tapos bigla ka nalang nagising... kinamumuhian mo nalang siya bigla?

pano kung turing mo sa kanya, isang kaibigan... pero feeling mo... pinaplastic mo lang siya?

eh pano kung sawang sawa ka na sa mga kuwento niya... lalo na sa presence niya?

eh pano kung naaasar kang makita ang pagmumukha niya?

paano kung alam mo na dahil ganito ang nararamdaman dahil umiiwas ka na?

paano kung ang dahilan ng pagkamuhi mo ay dahil alam mo na ito ang nakakabuti sa kanya... para wala ng gulo... wala ng komplikasyon... hindi lang sa kanya kundi pati sa sarili mo?

eh paano kaya't ginagawa mo ito.... dahil di mo talaga maamin sa sarili mo na mahal mo nga siya?

plastikan ba ito?

Quickie!!!

Things that I slipped into my MEMORY PACK DATA as of this moment:

### planning to have my 5 days TOTOONG VL at get-away sa CITY OF GENTLE PEOPLE... Dumaguete City... here I come this OCTOBERFEST!!!

### wants to blog my cheerdance experience in my blog. pero napansin ko lang kasi, hindi ako maganda sa costume at set-up ng mukha ko... masyadong plain... hehe

### change my blog theme kasi naiingit ako sa blog ni YANZ... mega innovation...

### wants to dye my hair with three colors

### spotted a new coffee shop in meadowwood. Can't wait to make it as my new tambayan mode just like MONKEY GRILL in Dumaguete.

### nakabili ako ng MALLIOT na swimwear. eventually, ngayon ko lang napansin na super laki ng tinaba ko... huhu

### marunong talaga akong mag-control... to the point na nakakasawa na.

### ayoko na ng gulo. just leave the doors open as it is. don't want to make closure. it's useless.

### missin some people na hindi naman dapat. and you can't resist missin HIM

### There is something I must be proud of. but to the point na deadma nalang!!

### lovin the attributes ng RAVE sa'kin na pinauso ni Jeff... MAPAGPATOL...

### lastly, WALA AKONG PAKIALAM KUNG SASABIHIN NYO NA CONFUSED AKO... that's the way it is...

Drop Dead Burst out!

Day 1
nung sabado pa ako ganito. feeling ko, wala akong masasandalan. sinasarili ko lang lahat ng nararamdaman. kung may masabihan man ako, hesitant ako magsabi... hindi ko alam, maybe I am afraid to tell the reality at ayokong masira lahat... takot na kung takot... in denial na kung in denial... somehow, I am just trying to control things over... and this time... I can't control it... just let it happen what it should be...
yah... favorite lines coming over... HINDI SA LAHAT SA PANAHON, PANAHON ANG MAKIKI-AYOS SAYO... MAY MGA PAGKAKATAON NA IKAW ANG MAKIKI-AYON SA IHIP NG HANGIN DAHIL KUNG BAGYO MAN ITO... DI MAIIWASANG DUMAAN... i said this to someone (sorry naman kung may dagdag) whom i knew na maa-adopt niya ang linyang to! somehow, I should have to say this to myself.. madaling magpayo, pero ang hirap pala gawin...
buong buhay ko, ako ang UPLIFTER sa lahat ng kailangan i-uplift... pano ba naman... napapalibutan ako ng purong problema ng ibang tao. bigla pumasok sa utak ko ngayon... pano naman kung ako ang kailangan i-uplift? kaya nyo bang i-uplift kung ano nararamdaman ko ngayon? alam mo yung feeling na wala kang kaibigan? alam mo yung feeling na gusto mong magsabi pero hesitant ka talaga dahil may mga pagkakataon na hindi nila maintindihan kung ano ba talaga ang nararamdaman mo? and here I go again... trying to control things which is uncontrollable.
This time, para di kayo magtaka, I admit, Someone push me to fall in love back again... I keep controlling things as normal coz I resists kung ano ang nararamdaman ko. I admit, It's abnormality. I fell with someone na hindi naman dapat. nung una, I can even control what's happening... I ADMIT IT! and it's true. alam niya yun... complications come over. ok lang naman sana kung ako at siya ang nakakakita at nakaakramdam. Like, most of the people started to wonder if there is a spark happening to us. Like, most of the people think there is something between us and it shouldn't be. Like, one person keeps on reacting which is not right. like, I even told to myself not to indulge with this things coming over. Like, people tried to comprehend things that is not worth it. and lastly, Like, I keep pushing myself to stray out of this... but the thought remains that, I keep holding back the intuitions of others and control things over, which is, the thing right now is stabbing myself with the pain and hurt which is not worth it...
thoughts come up with his head "I don't want to loose you" a promise that keeps me hanging on how do deal with this. paano? again... maki-ayon ka sa panahaon...
I asked him ironically... pano kung iiwas ako... kakayanin mo ba? his eyes keep rolling as if finding right words to say with a blank face ... he said... kaya ko...
honestly, hindi ko kayang umiwas... things will be absurd if this will happen... malaking adjustments ang mangyayari... alam ko high blood siya... alam ko hindi niya minsan ma-control ang anger at temper... iniisip ko lang, ayoko ng makadagdag. I keep things as normal as it should be... masakit na masakit... LAGI NAMAN GANITO... EVRESINCE, AKO NA ANG NAGPAPARAYA. WALA PALANG SIYA SA BUHAY KO, LAGI NG GANITO. JUST READ MY PAST POSTS PARA NAMAN EBIDENSIYA NA MATAGAL NA AKONG MAPAGPARAYANG TAO.
paano naman ako. paano naman ang sarili ko... putrages na pagmamahal to... sinasabi ko na nga eh... tang ina talaga...
dahil sa di sinasadyang pagkakataon, pumasok akong late sa opisina kanina. nagulat nalang ako na VL ko pala ng tatlong araw. di ko alam... sa totoo lang. inantay ko siyang mag-break... I even wondered why he looked so weird... as always... he told me... na yung taong nag-mamareact sa'kin at sinasabing lahat daw ng gusto ko... sinusunod niya... which is not, sila na pala. automatically, I reacted... Whih is good... I even told him na at least, you already have a focus. Dahil sa paulit-ulit nalang na magkasama kami, He always keep remincing the memories of his with his ex... good thing, He found someone who will love him just as what happened to his ex. yah... alam niya kung paano ko siya pinish through na nandyan si N...y para sa kanya. Siya lang naman kasi yung maarte at madrama na hindi maka-move on sa ex niya.
Sa smoking area, I even told him na ayoko na ng gulo. since official na sila na, ayoko ng makigulo. ayoko na ng komplikasyon. somehow, alam ko na kung saan ako dapat lumugar. alam ko naman talaga ang salitang "disposisyon". hindi ko to ginagawa dahil mahal ko siya... ginagawa ko to dahil sa sarili ko at sa ikakabuti ng buhay namin.
Pauwi na 'ko... things bursted out again... ba't ako nasasaktan? alam mo yung feeling na binuhusan ako ng maiinit na tubig? alam mo yung feeling na para akong mamamatay sa sakit? halos tumulo yung luha ko nasa second floor palang ako pababa ng sm... I even remember wat he said... KAYA AKO LAGING MAY SHADES PARA DI MAKITA NG TAO NA UMIIYAK AKO... gud thing may shades ako sa bag. Hanggang sa jeep, parang gripo yung luha ko. di ko mapigilan... hindi naman ako lasing... hanggang sa bahay paghubad ko ng sandals... at heto ngayon, habang ginagawa ko ang post na 'to, i keep crying till the last drop of it. tang ina lord! bakit ang super duper sakit?
I felt I was lost as of this moment. I felt that there is something that should be fixed off... and it's me... hindi ko kailangan ng kaibigan, kamag-anak at di ko kailangan lahat ng advices. have to think things over. I have to think kung ano ba ang nakakabuti sa'kin. mukha akong tanga at since tanga na nga ako, pananagutan ko na ang pagiging katangahan.
since I admit na nawawala ako... what i mean is I am so lost within this past weeks, I have to settle myself and find a right track with my own point. A simple solitude is what i need. kailangan kong gumala mag-isa... kailangan ko ng dagat, something green at fresh air... need to find a destination na puwede akong mag-isip. since ayoko ng malayo... my feet will head off somewhere in batangas.
(tumigil muna para magpahid ng luha at mag-ayos ng gamit)
Time for me to reconstruct everything. count me in! babalik ako ng maayos...

Moonstar 88 - MIgraine

matagal ko ng all time favorite ang moonstar 88. Pero ang kantang ito ang nagbigay silbi at kunin ang self awareness program o SAP 101 na course ngaung araw na to. nasa IPOD ko to at nasa phone pa nga. sa dami dami ng kantang dapat ipatugtog ngaun, biglang huminto sa IPOD ko ang "migraine". masyado na akong nahuhumaling mag-emote sa sarili ko ngaun... hehe!

and i found myself lying on the wooden floor sa kuwarto yesterday. despite sa pagod kong katawan dahil sa buwis buhay na outlet na cheerdance, despite sa pagsugod namin kahapon sa st. dominic's hospital dahil sa nabangas na labi ng kasamahan ko sa cheer dance, despite sa pagsalpok ng isang sasakyan sa poste ng meralco at walang ilaw sa bahay within 3 hours, at despite sa pag-inom ng malala sa city hub kahit may practice ng cheer dance nung friday night, bigla nalang akong humiga at biglang sumabog ang emotions ko... BOOM!

para akong tangang umiiyak at tipong humahagulgol. nanginginig ako sa sakit at gusto kong matapos ang buhay ko sa mismong araw na yun. nahihilo na ko sa sarili ko. lagi kong iniisip na kaya ko. pero nung gabing yun, hindi ko na kontrolado ang lahat.

ngayon ko sinasabi sa sarili ko na TAO lang din naman ako. may mga pagkakataon na hindi ko na kontrol ang lahat. ayokong maging perfect at hindi ako nagpapakaperfect. nasasaktan di ako. hindi ko masasabing puno ng kalyo ang puso ko. kinakain din ako ng loob ko.

ayokong magpadala. hinahayaan ko nalang yung sarili ko na gawin niya kung anong gusto niyang gawin. HINDI KASI AKO ANG TIPO NG TAO NA KAILANGAN NG ACCOMPANY PARA ILABAS LAHAT NG GUSTO NIYANG ILABAS SA SARILI NIYA. ayoko na ng ganun. mas magandang ikaw nalang mismo ang maghahanap ng sagot sa sarili mo.

masasabi kong ok na ako ngaun. hayaan nalang nating umukit ang mga mga sugat at kontrolin lahat ng galos. kung ano ang nakakabuti, yun ang dapat gawin. kung ito ang tama, sige... pero kung sakaling sumabog ulit ako, bigyan konsiderasyon naman na masakit din sa loob ko ang mga nangyayari. TAO LANG PO AKO...