Ang witchakra

Hanggang ngayon, di pa rin tapos ang documentary film naming na ang title ay Siquijor. Sa totoo lang tintamad akong gumawa ng post tungkol sa journey naming doon sa tinatawag nilang Isla Del Fuego. Siguro… di pa organize ang aking thoughts with regards to that matter or natatakot lang ako na baka magreact ulit si Junrell if ever magpost ako ng mga sentences na nakakasira sa pangalan ng Siquijor!! Hahaha!!! Just kidding.

For your Info… ang salitang Witchakra ay salitang galing sa witchcraft. Siguro… tatawagin ko tong slip of the tongue dahil may ugali talaga ako na bigla nalang nagsasalita ng mga words na out of this world. Sa mahigit na apat na araw na nanatili kami sa siquijor, ang daming lumabas na out of this world na mga words sa aking mouth. Ganoon talaga ako… minsan may mga words na wala naman sa dictionary pero minsan rin naman… may mga words din akong alam na hindi alam ng iba na nasa dictionary… ohaaa!!

Sana naman… matapos na ang docu. Naming tungkol sa shamanism at sorcery. Kala ko nga tapos na sem pero di pa rin pala. Hehe!! Pero eto ako… still strong and soaring high daw. Matapos kong tapusin ang “pangusog” daw na blog ko as Marvin said, gumagawa ulit ng post para naman sa nakabinbin na post ko tungkol sa siquijor. Ang malakig question is kelan kaya ako makakagawa ng post na iyan. Sana magawa ko… sana…

Diary Fever...

Kung tutuusin, masyado atang nauuso ang mga emo on the making sa ating “small world”. Kahit ako… nahahawa sa mga emo palibhasa nagkafriend kami ni carlamoi na isa ring emo. Kagabi, bigla ko nalang nakita ang aking diary way back 6 years at naisipan kong iflick ang mga pages at nawindang ako sa mga nakasulat doon.

Nakakatawang isipin na sa araw-araw pala ng ginawa ng diyos nung high skul ako eh puro kakirian at kalandian lang ang nangyayari. Walang kamatayang chismisan to the max tungkol sa mga crushes at puro patweetums at pacute sa classroom, benches at pati sa school grounds. Based on my diary, meron akong 20 crushes nung second year ako at puro kachorvahan lang ang alam para mapansin ng onti. Pero I was raised by my mom na pagirl kaya in fairness, di alam ng mga crushes ko na crush ko sila coz di naman me paobvious. Nauso ang mga screen names ng mga crushes tulad nalang ng Aeriol, screen name ni Emerson; Spike, ang screen name ni Kishin at kung anu-ano pa.

ang pinakachakang pic ko together with Emphee (note: sindya ko talaga na ito ang poic na gamitin dahil natatawa ako sa kilay ko before...)

Nakakairitang isipin na almost half sa diary ko eh puro laman ay si Emphee. Haay naku… kung tutuusin, tama nga naman. Halos half ng high school life ko eh puro nalang Emphee at walang kamatayang Emphee ang naisusulat ko ng mga panahong iyon. It was January 12, 2002 nung una akong nag-inarte kay Emphee. Alas 7 ng umaga at maaga pa para mag-inarte na bigla nalang sinita ni Emphee ng pajoke joke joke ang laman ng aking yellow knapsack na illustrazio ang brand na usong-uso pag high school life. By the way, si Emphee ay isang corp commander nun, So sa sobrang maasim ko ng mga panahong iyon, nag-inarte ang bastarrda kaya ayun, nagtaka si Emphee kung bakit di ko siya pinansin the whole day. Eh kung mararapatin nga lang, ganoon ang ginagawa ko LAGI pag naiinis ako kay Emphee kahit wala namang rason. May kababawan pero ganoon talaga pag nasa high school days daw, Confessions of a teenage drama queen ang drama.
Nakakaiyak gunam-gunamin na natigil ang pagsusulat ko ng Diary dahil ulit kay Emphee. Narealize ko na msayadong madrama na ang nangyayari at ayoko ng maging martyr dahil kay Emphee. Wala naman akong galit kay Emphee at yun ang totoo pero nung mga panahong iyon eh masyado akong nasaktan ng sobra sobra. Alam naman niya yun kaya ilang beses kaming nag-usap at we want to work things out as a friend or special friend “daw” pero may kirot pa ring naiiwan sa part ko kaya the only way to stop this problem daw is itigil ang pagsusulat ng memories tungkol kay Emphee at itigil ang pagsusulat ng Diary dahil alam ko naman na siya nanaman ULIT ang laman nito.

Si Borge, Emphee, ako at si Ramel. eto kami ni Emphee ngayon... friends pa rin... hahahaha!!!

Ang corny corny isipin pag nababasa ko ulit yung mga moments na umiiiyak ako dahil kay Emphee ulit na may pages pa sa Diary ko na may patak ng luha ko daw yun. Kung susumahin lahat eh halos 10 pages ng diary ko eh ganun ang concept na may teardrop ek-ek. Mabuti nga at di umabot sa point na nagsunog ako ng memorabilias at sinunog ko ang Diary ko tulad nalang ng ginawa ni Fifi noon dahil kay Edward na nagsunog ng pics at kung anu-ano pa sa isang kacheapang lata ng ice cream. Di man lang naisipan sa banga para may class tsk tsk tsk. Meron ding isang kacornyhan pa na it was February 16 2004 nung naglaro kami ni Fifi, Bes, ryan at ako ng larong “Mangga Mangga Hinog Ka Na Ba”. Ang mechanics ng game ay pagkatapos kantahin ang chant ay kaylangang magsabi ng first letter sa mga names na nakasex ni Bes sa SFA boys. Nagulat ang ilan sa mga SFA boys kung bakit kami nagsasbi ng first letter at obvious naman na sila yung pinipinppoint naming nun. At least, kung pinagchichismisan kami ng SFA boys kung sino ang magaling magdrive when it comes to sex eh mag pinagchichismisan namin kung sino ang may malaki o maliit o mabuhangin (Bes si VJ bay un…? kIDDING) na nota sa SFA. Di ba??... and for your info eh di masyadong active ang aking orgasm coz napako ako sa pagmamahal kay Emphee at may ganoong factor at totoo yun.



Haay naku… nakakaloka ang lahat ng pangyayari nung binasa ko ulit ang diary ko. At least… if ever mahimlay ako sa kabibe na may flowers at isusubmerge somewhere in Atlantic Ocean eh nakabilin ako ng pamana sa mga mahal ko sa buhay!! korekZ!!!

late post ko nang minsang mag-emote...

Date: Last week of January 2009
Matagal na akong MARTYR!

Eto na naman… buti nalang nagising pa ako! at habang nagmumunimuni sa aking higaan na sabihin na nating isa sa paborito kong gawin pagkatapos kong imulat ang aking mga mata, may naramdaman akong di kanais-nais. Ewan ko ba kung bakit kailangan pang ibalik kung ano ang nangyari sa mahabang oras ng kahapon (as in literal ng kahapon) at kailangan ko pa bang isipin ng paulit-ulit kung bakit nangyayari sa buhay ko ang mga ganitong eksena.

Siguro, ako na yata ang taong sa araw-araw na ginawa ng diyos, sabihin na natin na puro kalokohan, kaokrayan, at puro nalang kakalogan ang nakikita ng mga taong nasa paligid ko. Hindi ko nga alam kung nalalaman ba nila na tao rin naman ako na marunong magdrama at marunong rin naman umiyak. Nasasaktan rin naman ako pero di ko lang pinapakita dahil ayokong maging madrama ang buong araw ko at umiyak ng balde balde na parang talon ng Maria Cristina. Kung alam lang nila… emosyonal rin ako.

Naglalaro ang aking guni-guni na sana, magkaroon ako ng kapangyarihan na na maglakbay sa kalawakan kahit isang araw lang. kung 9.18… (di ko na matandaan ang unit! Pasensya!) ang gravity sa mundo, sana man lang maging magaan ang aking pakiramdam para di ko man lang maramdaman ang poot, pasakit, hinanakit at kung anu-ano pang salita na pwede ihalintulad sa salitang GALIT!.

Puro nalang karamdaman, nararamdaman, paramdaman… haay… galing lamang sa salitang “Ramdam”. Masyado ng naapektuhan ang aking isipan. Lagi nalang bumabalik… lagi nalang!

Ayoko ng masaktan… ayoko ng makaramdam… ayoko ng pagtaksilan ang aking sarili na kayak o pa ang lahat ngunit di naman pala!! Nababaliw na ako kakaisip kung ano bang dapat kong gawin. Ano nga ang dapat?

GALIT… GALIT… GALIT ako sa sarili ko. Nagagalit ako dahil kailangan ko pa bang maramdaman na unti-unti akong pinapatay ng emosyon na di ko rin matanggap na pinangungunahan ako ng walang maliw. Naiinis ako sapagkat ang pinakamasakit sa lahat ng tema ng buhay ay ang pamilya. Pamilya ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito!

Mahirap sabihin sa iba sapagkat natatakot ako na malaman nila kung sino ako sa gitna ng masayahing pagkatao. Naaasiwa ako na magkuwento dahil naiilang akong pag-usapan ang bagay-bagay sa buhay ko. Mahirap pero kailangan kong gawin.

Pasensiya na kung masyado akong masayahin o maligalig sa harapan niyo… pero minsan… may pagkakataon na kailangan ko ring umiyak at masaktan…

Ngayon ang pagkakataon na to… pangyayaring magulo at umiikot na parang trumpo ang isipan… sana maging sensitibo ang iba sakaling makita nila ako ngayong araw na ito… na hindi lahat ng bagay ay puro kaligayan…

Sa bawat kaligayahan, mayroon ding kalungkutan. Sino ba ang malulungkot kung lumigaya ang isang tao, di ba ang kanyang kapwa tao rin?

Ito ang daigdig
Daigdig na may dadalawang sulok
Sa isang sulok na may kabaligtaran ang lahat ng ito…

Happy Birthday Ryan...

Hi girl… musta…? Long time no see ha…? By the way it’s been months ata or a year since nung nag-usap tayo at sobrang tagal na nun di ba? At alam ko rin na busy ka diyan sa Tate at as usual… busy din me dito sa kinalulunggaan ko.

And you know what…? Birthday mo na pala at you’re lucky na naalala ko pa! hehe!!

Haay naku… its been so many years nung di na tayo nag-usap o nagmeet man lang. kaw kasi may nalalaman ka pang United States. Sa bagay… mas malaki ang taxes na binabayaran mo dito sa pinas di ba? And its been so many years nung nakumpleto ang Maryajheramhey at kelan kaya ulit yun mauulit? Well we have to wait for the right time para mabuo ulit tayo.

Girl sinubok na tayo ng panahon and do you remember kung anong Sinabi mo sa letter na binigay mo sa akin nung farewell ng SFA? Kung alalahanin mo yung mga panahon na iyon eh banggalou ang lola mo!! Yarukin ba naman ang emperador ng walang chaser… natatawa tuloy ako ngayon pag naaalala ko yun!

You told me that time na ang Maryajheramhey eh mga ambisyosa talaga pagdating sa pangarap natin na maging girl. Look at us now (puwera lang kay mhey na nagbalik anyo) ang laki ng innovation sa ating lahat. Minsan tayong nangarap na maging girl sa pictorials natin na inabot ng alas-dose ng gabi dahil sa walang kamatayang pangangambisyon natin. Haay naku… di na tayo ang gumagawa ng move para magustuhan ng mga guys… tayo na ang nilalapitan at di pa nakuntento… hinuhuthutan pa ang mga guys tulad nalang ng ginagawa ko! San ka pa… nakaRusty Lopez na sandals dahil sa 2500 ng isang kano..? hehe!! Buhay nga naman.

Kahit ako… namimiss ko ang Maryajheramhey ng sobra. Every night, I'm always missing you guys coz you are those persons who molded me kung ano ako ngayon. You are one of my ever dearest sisters na minahal ako kung sino si Jhe na maingay at amplifier ng SFA before, artist on the making sa Tone at kayo rin ang naging witness sa pagmamahal ko kay emphee before (anyway its not a secret anymore at matagal na panaaon na iyon at nakamove on na “daw” ako… hehe!) siyempre, in so blessed na binigyan ako ng girl na tulad mo na magkavibes when it comes to fashion and shopping.

Girl… just always remember na ang marya ay magkakabit pa rin ang radar ng bawat isa. Lagi momg tatandaan na those battles that we experienced before eh naging part ang maryajheramhey at di mawawala ang role natin with each other. I was totally amazed of our friendship coz until now, the friendship remained the same as before at if magkitakita tayo eh alam ko na makakati pa tayo sa higad at mga echoserang palaka pa rin tayo. We have our own lives right now and we just have to comprehend things right now.

Time will come that we will meet each other again and we will treasure every memories that we will experience.

Just wanted to say a happy birthday to you and don’t worry, Im always be here for you and no matter what happens, I’m just the same Jhe na maingay, maharot at LESBIANA that you always knew before…

Sosyal ha… for public reading ang letter ko sa iyo. At least innovation di ba…? Nasa blog ko pa. hehe be careful sa mga secrets ng MARYA!!!

Si Bea na walang magawa kundi mag-isip…

Ang pic na ito ang kasalukuyang ginagawa ko ngayon dahil sa newsletter ni Sir Amardz
alam ko rin na mali ang Negrense dahil may apostrophe S... pasensiya

Eto na naman… nagbloblog sa kalgitanaan ng busybusyhan na buhay… FIY or for your information… ilang araw na akong ganito. Wlang saktong tilog dahil sa tinatawag na finals. Sa totoo lang gusto ng maggive-up ng katawan ko pero kelangan tapusin ang lahat. Pero aftermath naman nito eh puro enjoyment ang mangyayari… (sana nga lang)

Naiisip ko na sa dami dami ng dapat kong dapat pang isipin eh biglang sumegway sa utak ko ang paggraduate nila Hannah, Carla, and the rest of the seniors sa mundo ng journalismo. Nakakatuwang isipin na napasa nila ang sandamakmak na trabaho at puro newslegging at pati sa mga kamay ni Sir Romy. Pero higit sa lahat… nakakamiss isipin na wala na sila next year at kami ata susunod sa yapak nila. Hayyyyy….

Sumagi rin sa isip ko ang pagpaparinig ni Junrell na baka di na daw siya ang EIC ng TN. Of course may chances pero kung ako ang tatanungin… sana wag nalang. At speaking… nagtext ng quote etong taong to saying goodbyes… haay di naman sa pagiging straw pero siguro nasanay lang ako sa ugali niya. Di ko na kelangang magexplain coz alam ko may mga tao sa TN na tulad ni marvin na insecure at magrereact nanaman ng kung anu-anong bagay.

Nasa isip kio rina ang pag-uwi ni Aimi ng walang okasyon at nagmamaasim na umuwi na daw ako ng uraurada dahil daw sa kanya at babalik daw siya sa Japan mga 22nd of April. Kung mababasa mo lang ang blog na to… wala akong panahon magtext dahil busy talaga ako. Alam mo naman ako diba…? Kay emphee mo lang malalaman kung nakauwi nako o hindi… (hanggang ngayon may emphee syndrome pa rin) share ko lang…

Hay… nakakapaogd mag-isip sobra…

Ang Hirap ng buhay student journalist…

Pag ako natapos sa sa mga articles na nakamamatay… watch… tatamblingan ko ang freedom park ng two times… tapos magbebending ako sa harapan ni Ninoy Aquino… watch talaga…

Actually, ginagawa ko tong post na to ng alas 4 ng madaling araw at hanggang ngayon, di pa me nakakasulat ng article kahit lead man lang. ewan ko kung bakit… at ang kagandahan nito eh passing na ng articles this Friday… ang magaling na Bea di pa nagsusulat… ang husay…

Inaamin ko na mahirap maging isang manunulat sa mundo ng journalism. Facts… Facts at walang pakundangang News Leg ang kelangan gawin para mailathala kung anong gusto mong ipahiwatig sa mga sinusulat mong mga echos echos… (teka… nosebleed?)
Minsang nanahimik ang mundo ko sa pagiging arkitektura at ngayon… ibat-ibang uri ng tao ang nakakasalamuha at nakakausap ko. Tourism officer, puro mga opisyales sa LGU at kahit mambabarang di pinatawad… ang husay talaga…

Nakakapagod pero ang sarap ng pakiramdam ng isang “student journalist”. Kelangan ng tatag ng loob, isip at lagi mo dapat katabi sa gilid mo si “Confident” at maging miyembro ng alpakapalmuks…

Mabuti nga at naranasan ko ang ganitong pagkakataon ngayon at baka ito ang mundo ko pagkatapos kong mag-aral… mundo ng journalism!

Sana sa bawat sigarilyo na hinihithit ko pag stressful, mga burger na kinakain ko pag nag-oovernight sa TN office at eto… ang lecheng Marvin Jay Mupal… naiinsecure sa ginagagawa kong post at may lakas ng loob pang nagcomment… habang ang aking mga kapwa student journalist eh nagcracramming sa mga articles eh eto ako… ang kapal kapal ng mukha na gumawa pa ng blog post… well isa lang masasabi ko… hindi talaga umaandar ang utak ko sa mga oras na to… at sana worth it ang pagpuyat ko ngayong araw at sa susunod pang mga araw…

Well… I wish myself a good luck… makakasulat pa kaya ako ng feature article regarding Negros bleeding Heart pigeon at spotted deer?… titingan ko…

how to live life as a transgender

Everyone has a right to live and respected.

Transgender is a general term applied to a variety of individuals, behaviors, and groups involving tendencies that diverge from the normative gender role (woman or man) commonly, but not always, assigned at birth, as well as the role traditionally held by society as Wikipedia define it. The term itself may lead to other umbrella terms like cross-dresser, polysexual, genderqueer etc. The subtle change of its cycle from 1960’s up to the present still finds its way to be respected by the society. Isn’t it hard to live life as a member of the third sex? How do they tackle up the issues and controversies in our community?

People say that transgender are too insatiable when it comes to sex reassignment therapy. Valid reasons for most people think that they have plenty of cash just to have a surgery with their breasts and other parts of their body.

Rianne Barrameda, 22, a Gay Amazing Philippines transgender said that you have to invest money because if you are willing to be a transgender, you must go to scientific operations like breast enlargement and of course, sex transplant. She also stressed that she was taking hormonal pills like Dianne and Premarin which were over the counter drugs.

“It’s really hard to be a transgender. You have to take risks but it feels great coz I am able to say that I am really a woman nowadays, mentally, spitritually and of course physically” she said.

Liza Marie Cklein Corcamp, 18, also a transgender was started her surgery at the age of 16. It was painful but then, she was happy with the results. She will have a surgery next month for her breast enlargement and the cost of the surgery is worth P60, 000.


Money is indeed one factor to be a transgender. Some of these set of people had their sponsors like “Hapon” or Japanese Dirty Old Men or “Mayricks” American Old Men whose job is to send money just to have surgery in their bodies. Being a transgender is really expensive and that’s a fact.

Some transgenders had these thoughts they want to be loved by someone and live life normally with husbands and these transgenders will have their tags as they want to call “WIVES” in documents and not in words only. Bessy, also a transgender said that she wanted to live life normally and to escape from discrimination especially when finding a right man is to be a woman. She also said that even though they are scientifically enhanced as to be a woman but still, they have this heart that they want to be loved by someone who is sincere and has a pure heart.

A words uttered by every transgender are indeed true. They have this factor that we have to live life to the fullest just to gain respect and dignity. Living a life as a transgender has this two sectors, the brighter and the darker side.

From many peoples' perspective, including ourselves, transgendered individuals are often ready to take on a challenge, to have fun, who refuse to settle for anything less than a very full, complete life. The aim of this Site, however, is not to sing the praises of transgendered individuals. Rather, what we hope to accomplish is to give you some insight into what it is like to transition successfully into a new gender role.

We hope to get you to think about what you are doing or yearning to do even if that involves saying things that conflict with your own outlook on life. In that regard, we have tried to pull no punches when it comes to the difficulties, as well as the joys, of starting a new life. You may not agree with some of the things that we say. That is fine. Certainly you must ultimately decide matters for yourself. It is, after all, your own personal journey. We hope you agree that if you want to undergo a gender change, a new understanding and a new way of thinking are very important. You may even discover that changing your body is less challenging than changing some of the ways of your thinking.