.

late new year post!!!

2012-01-06T19:17:00.001-08:00

(i apologize sa paggamit ng pic sa EK na di pa na_uupload!)

After few days of fireworks and meja noche, something’s telling me not to be too melodramatic as 2011 ends. Somehow, in the back of my head, an urge of desperation is killing me. But I reprimanded myself… to control things over.
IT’S A MATTER OF CONTROL… I don’t know if it is my greatest talent that I should be proud of. It’s like something that you can show off in a theatric stage and lots of people give you a certified a warm of applause. Good thing I am thinking of X FACTOR, or an AMERICAN IDOL, if we can turned it to a local TV reality talent show, Protégé or PGT (Pilipinas Got Talent) will do!!!
2011… highlights everything and spares my most controllable acts. I admit, I am a drunken master way back years… but last year, I mellow down a lot (forgive me if I was drunk and wasted in the mid-august and September). Yeah!! My weight turned 163 lbs and I was so TOTALLY BLOATED. I do smoke a lot!! I even neglect myself and got jaded… all I wanted to do is to be desperate, looser and have a low self-esteem and confidence. All I wanted to do is to sit, sip cups of coffee, light sticks of cigar and think that I am looser every minute.
Again, realizations came through. I was so deranged with so many responsibilities. To my family, in the office and even to my little sense of gender issues… it knocks me off!!! But realizations came up and the cause is what we called reality.
I miss those people whom I shared with all my sentiments. I miss all of them who barely saw me crying. I miss their advices. People come and go but I barely incomplete without their words of wisdom. I don’t want to mention names. I know I am always finding out solutions on my own. That’s the reason why I choose to stroll somewhere else and feel the rush of my own thoughts in my heart and in my head. I know I can solve and surpass it which I always believe in.
Experiences taught me to become a better person. I also admit that 2011 served me a bowl of saddest experiences which I consider as a crucial point and challenged me over to surpass it. I have been placed in between the boulders of pain in the past years but 2011 gave me gazillions of confusions and sentiments, causing me to clash and hurt my head off.
It’s a good year for me anyway, got a stable job even my salary does not fit my whole “luho” and expenses, found a home where I actually wanted to have my own space and relieve my own composure, got new best buddies, in which, different scenarios of desperations barged over and realized that I AM REALLY IN THE OUTSIDE WORLD!!!, looks like everything is laid in my hands and not to be dependent with my mom, dad and also, to my TN buddies and socialite friends.
For those challenges that came through (at feeling ko hindi pa cya tapos which is sooo true), thank you for making me more sensible and tough as I can be, for those people who hurt me most, it can be mentally and socially; thanx for the realizations. You’re a great help in continuing to find and track my latest OUTLETS on how to get rid of your bulllshit percepetions and pathetic inhibitions based on my personality. to my family, who continued to support and encourage me to live my life like Alice in Wonderland (dami kasi stages). To my friends, thanx for another year. I may not be so special to you but I am so blessed to have you guys… and oh! I forgot… to someone who makes my life a half baked complete but with lots of hanging statements and more confusions… thank you for the realizations … I have this strong eagerness na girl talaga ako AT HINDI AKO ISA SA MGA TANSU.AN CLAN. Yeah… you almost wanted to change everything from me but I do apologize… I will not change myself and do transitions just because of you. Tatay ko nga di ako nabago, kaw pa kaya? But I do care for you…
And luckily, I spend my time writing this post in a serious way… English pa!!! clap clap clap!!! See you this 2012…

early xmas wishlist!!!!

2011-11-06T00:04:00.000-07:00

# sana naman... utang na loob, payagan nyo na akong mag-vl ng tatlong araw!!! masama talaga loob ko at di ako nakapagbakasyon ng malala...

# and I want to have an i-phone or BB... nasira kasi phone ko...

# stay in shape and loose 40 lbs para 130 nalang lbs ko...

# kung mag-oopen ang starbucks sa baba ng office namin... wants to have a tumbler galing starbucks.

# gusto ko mag EK...

# wants to stroll around sa intramuros... taking pictures... (kababawan)

# to have contact lenses dahil hassle na ang glasses... hindi na'ko makakita... huhu

lastly... FIRST WISH GRANTED... hindi na malamig ang pasko ko... hahahaha

THIRD party

2011-10-01T07:48:00.000-07:00

Ir does not mean na kaya ako nag-iinarte sa blog ko it's because... wala na akong ibang outlet na puwedeng ilabas lahat ng gusto kong sabihin. Feeling ko, too much drama will kill me. Pero I have to tell this story... simnply because.. I learned something out of it...

SECURITY

napakahirap magmahal kung alam mong nagmamahal ka ng walang security. Feeling mo, binibigay mo lahat ng effort mo tapos mapupunta lang sa wala. pano kung may minahal ka na alam mo, nakatali siya sa iba. hindi lang sa nakatali tio. dala ng taong minahal mo ang napakalaking responsibilidad at obligasyon. makakaya mo banng makihati ng pagmamahal sa gitna ng responsibilidad na meron ang taong mahal mo? pano kung pinaglalaban mo nga ang pagmamahal mo sa kanya tapos ramdam mo na hindi ka secured. at any moment, maari ka niyang iwanan. makakaya mo bang lumaban? "hindi ako weak... alam mo naman yun di ba?" stunning line that stucks in my head... I've learned na kung alam mo na isang kamalian ang tinatahak mon daan sa ngalan ng pagmamahal, labanan mo lahat ng unos at pagsubok na darating. mas doble man ang impact nito pero di ka na puwedeng umatras. nasa gitna ka na ng daan at di ka na puwedeng bumalik.

LEFT IN HANGING

nagmahal ka ng di mo inaasahan. pero may commintment siya sa iba. di niya maiwanan ang isa dahil kahit papano, mahal na mahal niya ito. ikaw ang lumalabas na third party. to the point na pinipilit mo na mapasayo ang taong mahal mo. nakikipaglaban ka para sa sarili mong intensyon. pero ang bottomline, ikaw tong assuming at ayaw niya ng commitment. makakaya mo pa bang lumaban kung ganito ang sitwasyon? parang iniwan ka ng taong mahal mo sa ere. halos binigay mo na nga ang sarili mo sa kanya tapos ang outcome nito, para ka lang tubig na nag-aantay na sasalukin ka niya at iinumin. napakahirap magmahal kung alam mo sa sarili mo na hindi ka karapat-dapat para sa kanya. nag-aantay ka nalang na magising sa katotohanan na hindi ka niya kailangan dahil stucked in transit pa rin siya sa taong mahal niya at ikaw lamang ay isang napakalaking pampalipas oras para malimutan niya ang taong mahal niya talaga. "ba't di mo magawang iwanan siya?" stunning line na nasabi niya habang nag-iinit ang usapan patungkol sa pag-ibig" I've learned na magagawa mo palang higupin ang lahat ng sakit para sa taong mahal mo. kahit saktan ka ng paulit-ulit... handa mong tanngapin para lang sa kanya.

PLASTIKAN BLUES!!!!!

2011-09-12T06:28:00.000-07:00

ano pa bang puwedeng term ang dapat i-associate sa hindi mo alam kung sinusuka mo na yung tao o deadma ka nalang?

Paano kung dati, importante siya sayo tapos bigla ka nalang nagising... kinamumuhian mo nalang siya bigla?

pano kung turing mo sa kanya, isang kaibigan... pero feeling mo... pinaplastic mo lang siya?

eh pano kung sawang sawa ka na sa mga kuwento niya... lalo na sa presence niya?

eh pano kung naaasar kang makita ang pagmumukha niya?

paano kung alam mo na dahil ganito ang nararamdaman dahil umiiwas ka na?

paano kung ang dahilan ng pagkamuhi mo ay dahil alam mo na ito ang nakakabuti sa kanya... para wala ng gulo... wala ng komplikasyon... hindi lang sa kanya kundi pati sa sarili mo?

eh paano kaya't ginagawa mo ito.... dahil di mo talaga maamin sa sarili mo na mahal mo nga siya?

plastikan ba ito?

Quickie!!!

2011-09-06T06:27:00.001-07:00

Things that I slipped into my MEMORY PACK DATA as of this moment:

### planning to have my 5 days TOTOONG VL at get-away sa CITY OF GENTLE PEOPLE... Dumaguete City... here I come this OCTOBERFEST!!!

### wants to blog my cheerdance experience in my blog. pero napansin ko lang kasi, hindi ako maganda sa costume at set-up ng mukha ko... masyadong plain... hehe

### change my blog theme kasi naiingit ako sa blog ni YANZ... mega innovation...

### wants to dye my hair with three colors

### spotted a new coffee shop in meadowwood. Can't wait to make it as my new tambayan mode just like MONKEY GRILL in Dumaguete.

### nakabili ako ng MALLIOT na swimwear. eventually, ngayon ko lang napansin na super laki ng tinaba ko... huhu

### marunong talaga akong mag-control... to the point na nakakasawa na.

### ayoko na ng gulo. just leave the doors open as it is. don't want to make closure. it's useless.

### missin some people na hindi naman dapat. and you can't resist missin HIM

### There is something I must be proud of. but to the point na deadma nalang!!

### lovin the attributes ng RAVE sa'kin na pinauso ni Jeff... MAPAGPATOL...

### lastly, WALA AKONG PAKIALAM KUNG SASABIHIN NYO NA CONFUSED AKO... that's the way it is...

Drop Dead Burst out!

2011-08-14T20:33:00.001-07:00

Day 1
nung sabado pa ako ganito. feeling ko, wala akong masasandalan. sinasarili ko lang lahat ng nararamdaman. kung may masabihan man ako, hesitant ako magsabi... hindi ko alam, maybe I am afraid to tell the reality at ayokong masira lahat... takot na kung takot... in denial na kung in denial... somehow, I am just trying to control things over... and this time... I can't control it... just let it happen what it should be...
yah... favorite lines coming over... HINDI SA LAHAT SA PANAHON, PANAHON ANG MAKIKI-AYOS SAYO... MAY MGA PAGKAKATAON NA IKAW ANG MAKIKI-AYON SA IHIP NG HANGIN DAHIL KUNG BAGYO MAN ITO... DI MAIIWASANG DUMAAN... i said this to someone (sorry naman kung may dagdag) whom i knew na maa-adopt niya ang linyang to! somehow, I should have to say this to myself.. madaling magpayo, pero ang hirap pala gawin...
buong buhay ko, ako ang UPLIFTER sa lahat ng kailangan i-uplift... pano ba naman... napapalibutan ako ng purong problema ng ibang tao. bigla pumasok sa utak ko ngayon... pano naman kung ako ang kailangan i-uplift? kaya nyo bang i-uplift kung ano nararamdaman ko ngayon? alam mo yung feeling na wala kang kaibigan? alam mo yung feeling na gusto mong magsabi pero hesitant ka talaga dahil may mga pagkakataon na hindi nila maintindihan kung ano ba talaga ang nararamdaman mo? and here I go again... trying to control things which is uncontrollable.
This time, para di kayo magtaka, I admit, Someone push me to fall in love back again... I keep controlling things as normal coz I resists kung ano ang nararamdaman ko. I admit, It's abnormality. I fell with someone na hindi naman dapat. nung una, I can even control what's happening... I ADMIT IT! and it's true. alam niya yun... complications come over. ok lang naman sana kung ako at siya ang nakakakita at nakaakramdam. Like, most of the people started to wonder if there is a spark happening to us. Like, most of the people think there is something between us and it shouldn't be. Like, one person keeps on reacting which is not right. like, I even told to myself not to indulge with this things coming over. Like, people tried to comprehend things that is not worth it. and lastly, Like, I keep pushing myself to stray out of this... but the thought remains that, I keep holding back the intuitions of others and control things over, which is, the thing right now is stabbing myself with the pain and hurt which is not worth it...
thoughts come up with his head "I don't want to loose you" a promise that keeps me hanging on how do deal with this. paano? again... maki-ayon ka sa panahaon...
I asked him ironically... pano kung iiwas ako... kakayanin mo ba? his eyes keep rolling as if finding right words to say with a blank face ... he said... kaya ko...
honestly, hindi ko kayang umiwas... things will be absurd if this will happen... malaking adjustments ang mangyayari... alam ko high blood siya... alam ko hindi niya minsan ma-control ang anger at temper... iniisip ko lang, ayoko ng makadagdag. I keep things as normal as it should be... masakit na masakit... LAGI NAMAN GANITO... EVRESINCE, AKO NA ANG NAGPAPARAYA. WALA PALANG SIYA SA BUHAY KO, LAGI NG GANITO. JUST READ MY PAST POSTS PARA NAMAN EBIDENSIYA NA MATAGAL NA AKONG MAPAGPARAYANG TAO.
paano naman ako. paano naman ang sarili ko... putrages na pagmamahal to... sinasabi ko na nga eh... tang ina talaga...
dahil sa di sinasadyang pagkakataon, pumasok akong late sa opisina kanina. nagulat nalang ako na VL ko pala ng tatlong araw. di ko alam... sa totoo lang. inantay ko siyang mag-break... I even wondered why he looked so weird... as always... he told me... na yung taong nag-mamareact sa'kin at sinasabing lahat daw ng gusto ko... sinusunod niya... which is not, sila na pala. automatically, I reacted... Whih is good... I even told him na at least, you already have a focus. Dahil sa paulit-ulit nalang na magkasama kami, He always keep remincing the memories of his with his ex... good thing, He found someone who will love him just as what happened to his ex. yah... alam niya kung paano ko siya pinish through na nandyan si N...y para sa kanya. Siya lang naman kasi yung maarte at madrama na hindi maka-move on sa ex niya.
Sa smoking area, I even told him na ayoko na ng gulo. since official na sila na, ayoko ng makigulo. ayoko na ng komplikasyon. somehow, alam ko na kung saan ako dapat lumugar. alam ko naman talaga ang salitang "disposisyon". hindi ko to ginagawa dahil mahal ko siya... ginagawa ko to dahil sa sarili ko at sa ikakabuti ng buhay namin.
Pauwi na 'ko... things bursted out again... ba't ako nasasaktan? alam mo yung feeling na binuhusan ako ng maiinit na tubig? alam mo yung feeling na para akong mamamatay sa sakit? halos tumulo yung luha ko nasa second floor palang ako pababa ng sm... I even remember wat he said... KAYA AKO LAGING MAY SHADES PARA DI MAKITA NG TAO NA UMIIYAK AKO... gud thing may shades ako sa bag. Hanggang sa jeep, parang gripo yung luha ko. di ko mapigilan... hindi naman ako lasing... hanggang sa bahay paghubad ko ng sandals... at heto ngayon, habang ginagawa ko ang post na 'to, i keep crying till the last drop of it. tang ina lord! bakit ang super duper sakit?
I felt I was lost as of this moment. I felt that there is something that should be fixed off... and it's me... hindi ko kailangan ng kaibigan, kamag-anak at di ko kailangan lahat ng advices. have to think things over. I have to think kung ano ba ang nakakabuti sa'kin. mukha akong tanga at since tanga na nga ako, pananagutan ko na ang pagiging katangahan.
since I admit na nawawala ako... what i mean is I am so lost within this past weeks, I have to settle myself and find a right track with my own point. A simple solitude is what i need. kailangan kong gumala mag-isa... kailangan ko ng dagat, something green at fresh air... need to find a destination na puwede akong mag-isip. since ayoko ng malayo... my feet will head off somewhere in batangas.
(tumigil muna para magpahid ng luha at mag-ayos ng gamit)
Time for me to reconstruct everything. count me in! babalik ako ng maayos...

Moonstar 88 - MIgraine

2011-08-13T19:08:00.000-07:00

matagal ko ng all time favorite ang moonstar 88. Pero ang kantang ito ang nagbigay silbi at kunin ang self awareness program o SAP 101 na course ngaung araw na to. nasa IPOD ko to at nasa phone pa nga. sa dami dami ng kantang dapat ipatugtog ngaun, biglang huminto sa IPOD ko ang "migraine". masyado na akong nahuhumaling mag-emote sa sarili ko ngaun... hehe!

and i found myself lying on the wooden floor sa kuwarto yesterday. despite sa pagod kong katawan dahil sa buwis buhay na outlet na cheerdance, despite sa pagsugod namin kahapon sa st. dominic's hospital dahil sa nabangas na labi ng kasamahan ko sa cheer dance, despite sa pagsalpok ng isang sasakyan sa poste ng meralco at walang ilaw sa bahay within 3 hours, at despite sa pag-inom ng malala sa city hub kahit may practice ng cheer dance nung friday night, bigla nalang akong humiga at biglang sumabog ang emotions ko... BOOM!

para akong tangang umiiyak at tipong humahagulgol. nanginginig ako sa sakit at gusto kong matapos ang buhay ko sa mismong araw na yun. nahihilo na ko sa sarili ko. lagi kong iniisip na kaya ko. pero nung gabing yun, hindi ko na kontrolado ang lahat.

ngayon ko sinasabi sa sarili ko na TAO lang din naman ako. may mga pagkakataon na hindi ko na kontrol ang lahat. ayokong maging perfect at hindi ako nagpapakaperfect. nasasaktan di ako. hindi ko masasabing puno ng kalyo ang puso ko. kinakain din ako ng loob ko.

ayokong magpadala. hinahayaan ko nalang yung sarili ko na gawin niya kung anong gusto niyang gawin. HINDI KASI AKO ANG TIPO NG TAO NA KAILANGAN NG ACCOMPANY PARA ILABAS LAHAT NG GUSTO NIYANG ILABAS SA SARILI NIYA. ayoko na ng ganun. mas magandang ikaw nalang mismo ang maghahanap ng sagot sa sarili mo.

masasabi kong ok na ako ngaun. hayaan nalang nating umukit ang mga mga sugat at kontrolin lahat ng galos. kung ano ang nakakabuti, yun ang dapat gawin. kung ito ang tama, sige... pero kung sakaling sumabog ulit ako, bigyan konsiderasyon naman na masakit din sa loob ko ang mga nangyayari. TAO LANG PO AKO...

AT HINDI SA LAHAT NG PANAHON...

2011-08-13T05:11:00.000-07:00

* hindi sa lahat ng panahon, ang mga oras at araw ang makikiayon sayo. Tayo ang gumagawa ng paraan para sabihin nating maganda ang takbo ng buhay natin sa araw-araw nalang na ginawa ng diyos. Kung gusto mong maging malungkot, choice mo yan. pero hindi sa lahat ng panahon, ang hangin ang sasabay sa ihip na gusto mo.

* hindi sa lahat ng panahon, ang pagmamahal ay nakukuha lamang sa isang pitik ng kamay. may mga bagay na kailangang i-consider. may mga bagay na kailangang bigyang diin. iba ang salitang pagmamahal kung alam mo sarili mo na marunong kang tanggapin ang lahat ng sakit at pag-asang naidudulot. walang sinuman ang makaka-unawa nito kundi ang ating mga sarili lamang. hindi natin kailangan gipa-explain sa iba kung ano ito. "if you laid all your cards, you have to play the risks"

*hindi sa lahat ng panahon, natatakot ka sa isang sitwasyong dapat hindi ka naman involved. kung di mo na kaya, ikaw na ang magbigay daan at maki-ayon na lamang sa timpla ng panahon. pa'no kung di mo rin kayang magparaya? pano kung natatakot ka rin na mawala siya sa buhay mo? isang malaking PAANO ang naglalaro sa loob mo at tipong kinakain ka na. kaya mo pa bang maki-ayon sa gustong ihip ng hangin? kung iniisip mong isang malaking delubyo ito... hindi lahat ng bagyo, nagtatagal sa isang lugar. hayaan nalang nating dumaan para maging matatag. wala na tayong magagawa, ang bagyo ay bgayo.

*at hindi sa lahat ng panahon, natatago ang mga pangyayaring hindi mo inaasahan. may mga weather forecasts na bigla nalang mag-uudyok sayo na gawin at mangyari ang dapat mangyari. wala tayong magagawa. eto nanaman tayo, hayaan na nating maki-ayon tayo sa panahon...

PANO KUNG DI MO NA KONTROLADO ANG LAHAT NG ITO... MATATAHIMIK KA PA BA? SA TINGIN MO MAGIGING OK PA BA? SA TINGIN MO, HINAHAYAAN MO NA LANG NA KAININ KA NG LOOB MO... PANO KUNG BIGLA KA NALANG SUMABOG? PAANO? HAAAAYYYYY tang inang buhay to oh!

Super paulit-ulit...

2011-08-06T05:45:00.000-07:00

D.I.A.R.Y...

hindi ko alam kung papano sisimulan ang post na to... isang malaking pasencya nalang kasi ayokong i-post at i-share ang link na to sa FB. It's somewhat private (ang question... ba't mo pinost sa blogger?)

may rason siguro ang lahat kaya ko na-open ang account at blog na'to. sabihin na nating MAARTE at MAASIM ako this past few weeks. Sabihin na natin na ito na ang taman panahon para mailabas ko na ang lahat ng emosyon at kakayanin ko sigurong sabihin ang lahat ng detalye sa post na to. hoping na hindi mabasa ng mga makikitid ang utak. anyway, it is just a matter saying your experiences... I do not blame myself or anyone else...

eto nanaman ako at nagmumukhang tanga. eto nanaman ako na para bang namumuhay sa sarili kong mundo. at eto nanaman ako... nararanasan muli ang salitang pagmamahal... mariin kong sinasabi sa sarili ko na hindi na ako magmamahal ng kahit sino man sa mundo. ayoko ng ganitong pakiramdaman. ayokong kainin ako ng loob ko. pero eto... nangyayari na para bang bagyo na lumagi na sa Philippine area of responsibility. hindi na 'ko maka-get over at nasasaktan ng paulit ulit mapapisikal man at emosyonal.

Yun nga ang problema. ayoko ng paulit-ulit... eto nanaman ako... kontrolado nanaman ang lahat. eto nanaman ako, at eto nanaman ako... minsan nakakasawa na. pero nandito bna tayo. huminto man ang jeep, di ko kayang bumababa. maraming mga bagay ang dapat isipin at bigyang konsiderasyon.

ayokong magmahal at ayokong masaktan. kung magkakakitaan tayo ng cerebrum, nakakatatak yun dun. pero minsan, nagkakaroon tayo ng brain loss. ayokong maging komplikasyon ang lahat. kaya eto nanaman ako. kontrolado nalang ang lahat.

bakit ganun? masyadong malalala ang nangyayari sa'kin kapag ako na-inlove. hindi ba puwedeng kahit minsan lang man, hindi ako ang mapagparaya? hindi ako ang kinokontrol? hindi ba puwedeng ako nalang lagi ang naiipit? pilitin ko mang hindi maging ganito... yun ang hindi ko maintindihan...

Walang nagbibigay ng magandang solusyon so far... at eto nanaman ako... paulit-ulit... kailangan ako ang umintindi ng lahat. walang tutulong sa'kin kundi sarili ko lang. hindi ako nag-eemote... wala akong dapat sisihin. hindi ito kasalanan ng iba. walang dapat i-blame. masama ang loob ko sa sarili ko. at eto nanaman ako... private self- pity.

hahay... ayoko ng ganito...

Let's get back to business dude!!

2011-08-03T04:48:00.000-07:00

Super duper saya ko na na-open ko ulit yung blog ko. dahil sa di malamang dahilan na pag-block ng email add ko... hindi ko na siya ma-open ulit... yeheyy!! na-open ko ulit siya.

eto na naman ako at magkukuwento muli ng mga ka-pestehan sa buhay. sa bagay... sa loob ng ilang buwan na hindi ko pag-bloblog... napuno na ang utak ko sa lahat ng dapat ikuwento.

ito muna ay isang sampler. hehe! para naman malaman niyo na buhay pa ako at buhay pa ang account na to'.

getting in silence....

2011-05-04T08:21:00.000-07:00

bago ako magbday, maghahanda ako ng isang matinding nosebleeding post para sa ikagaganda ng buhay ko at buhay nating lahat. minsan, gusto ko mang mag-post pero dahil na rin sa busybussyhan ang lola mo at gusto munang magpahinga sa sandamakmak na calls at trabaho, hindi ko na ring magawang mag-update ng blog ko. buti nalang nabisita ko blog ko ngayon at ginanahan akong magsulat.

tuloy pa rin ang takbo ng buhay ko sa mundong hinahaluan ng isang call center world. halos iba ang mundo ngayon kesa dati. kung nabuhay man ako sa koserbatibong pamumuhay sa visayas, alam ko naman ang katotohanan na mas malala ang nakikita at nararamdaman ko ngayon at halos umiikot ang buhay ko ng puro trabaho at dahil na rin yun sa pera.

siguro, nagsawa na rin ako sa mundong petiks kasabay ng busy-busyhan ang motif. pero ang ikinagugulat ko ngayon ay yung mga taong nakapalibot sa'kin na iba-iba ang opinyon at pananaw sa buhay. i do not want to be sounded as conservative type. minsan, dumarating din sa puntong hindi ko masabayan ang trip na gusto nila o kaya naman, pilit ko nalang iniintindi ang lahat para lamang sa iisang mithiin. PEACE AND WELLNESS.

* isang bisexual na nagmulat sa'kin na ang mundo nila ay sing tulad din ng mundo ng mga trans.
* isang taong may asawa na pero gustong kumilintari ng iba.
* babaeng namatayan ng asawa at ngayon ay nakikiapid sa may asawa.
* babaeng mahilig sa one night stand.
* girl to tibong intimate relationships.

iilan lamang sa mga taong iniintindi ko nalang na ito ang mundong hinaharap ko ngayon. hindi ako nagmamalinis. hindi ako nagpapakasanto. at hindi rin ako relihiyosa. ako lamang ay nabibigla sa mga pangyayarin dahil ang mundo ko ay pawang kalokohan at kabaliwan lamang ang hangad tuwing nagigising ako araw-araw. ayokong magseryoso. ako lamang ay nabibigla at nawiwindang. wala akong intensiyong manakit. hindi ko ito ginusto. ito ang mga taong dapat kong harapin sa mga susunod pang mga araw. alam kong iba din ang pananawa nila sa'kin. and i'd rather remain calm and silent.

linyang quotable quote

2011-03-20T09:02:00.000-07:00

one two three... gora!

as in super tagal na ng hindi ako nagpopost sa blog ko. parang nakalimutan ko na ata na may blog ako... pero eto naman ako... unt--unti kong ni-rerestore sa sarili ko na may blog account pala ako na bibisitahin at magkuwento ng kabalbalan sa mundo at kagagahang nagawa sa buhay ko kahit di naman ganun kaganda o kabalahura o kasaya pati na karumaldumal na pangyayari... at bigla kong naalala na umaagos ang pinupuno kong inumin sa kusina. teka lang!

Summer na di ba... at sa naalala ko, March mismo ang buwan na ang lakas kong magblog kahit di naman ganun kaganda ang mga naikukuwento ko. ito rin yung buwan na natuto akong magshorts at hindi magpantalon. at teka nga muna! lumalayo ako sa sarili kong topic na dapat kong ikuwento... may I change the topic...

paminsan-minsan... naaalala pa rin kita....

at may ganu'ng segway!628r5y3weoitu3857r2[pri3p0e3poruw9asfw! isa lang ibig sabihin nun... hindi ko maexplain kung bakit biglang pumasok sa utak ko ang ganyang quotable quote. minsan kong nakuha ang linyang yan nung nakasakay ako sa isang jeep at tinutugtog ang awiting PAMINSAN-MINSAN ni Richard Reynoso. bigla akong napatulala sa minsang naalala ang mga walang kakuwenta-kuwentang nakaraan. papasok ako nun ng opisina. bigla akong natawa dahil may isang ahente sa office ang kumakanta ng ganung linya. what a co-incidence! hindi... kasabay ko kasi siyang sumakay ng jeep! at di kami magkakilala! narinig ko lang siya dahil malapit lang yung station ko sa kanya.

coz I'm dreamin of you tonight...

yan ang linyang nasa IPOD ko ngayon. kantang dreamin of you na pinasikat ni SELENA. Hindi tao ang dream ko... kundi ang total pay ko kaka-OT ngayong two weeks! hindi ito love story! kalakal lang po...

Alone....

kantang pinasikat ng HEART! ALONE! at ngayon... wala pa rin akong lovelife kaya alone...

sa lahat ng linyang napakinggan ko.. ito ang pinaka da best!

dadaan ang crush mo aqt biglang sasabihin mo sa kasamahan mo na itulak ka...
itutulak ka niya... pero hindi yung OA! iba ang tulak sa mudmod!
tapos obvious... madadapa ka...
sabay banat ng linyang..
SEE HOW I FALL FOR YOU...
(galing sa kasamahan kong tralala)

Mapaglinlang na Fairies

2011-02-01T09:47:00.000-08:00

Alam ko... nasubukan mo na ring makipaglaban sa mga fairies. hindi lahat ng fairies mababait at magaganda. may mga masasama at mapaglinlang din na fairies.

Paggising ko kaninang alas dose ng tanghali, ramdam ko ang argumentong naglalaro sa aking isipan na ito ang araw ng pagtutuos para labanan ang mga fairies sa opisina namin. Ngunit mahina ang katawan ko ng mga oras na 'yun. Hindi na nga ako nakakain ng BRUNCH dahil wala ako sa tamang huwisyo at hindi ko feel maggagalaw ngayon.

Naligo ako at nag-ayos. ramdam ko pa rin ang kaba sa aking puso na hindi ito isang normal na araw. Pakiramadam ko na wari ito ay isang krusada ng buhay at bago ako magtagumpay sa labanang hindi ko naman ginusto, kailangan ko ng tatag ng loob at focus para magtagumpay sa gamitong uri ng pakikipagsapalaran.

Pumasok ako ng opisina. May nagbulong na sa'kin na paparating na sila na para bang sa pelikula ni Kris Aquino na "sukob". Kinabahan ako bigla. Nagtrabaho ng unti at makaraan ng ilang oras, napalingon ako sa kanang bahagi at nagtanong sa ka-officemate ko tungkol sa trabaho. Nagulat ako. habang kinakausap ko siya, mistulang hinihila ng mga fairies ang kaluluwa ng ka-officemate ko. Tumitirik ang kanyang mga matang may contact lens. Kailangan ko agad gumawa ng paraan para masagip ang kaluluwa ng kaibigan ko laban sa mga fairies. Hinila ko ulit pabalik sa katawang lupa niya ang kanyang naligaw na kaluluwa, naging ok naman siya pagkatapos. Normal naman sa kanya ang pagsama sa mga fairies. Siya ay ang ka-officemate ko na si Tin-Tin PARAS.

Matagal na kaming binalaan ng Trainer naming nagbebenta ng keso sa opisina na laging umaatake ang mga fairies lalo na sa work area at training rooms. Matagal na siyang nagkukuwento tungkol sa mga naglilipanang mga fairies at kusa ka nilang pinapasama pautungo sa kanilang paraiso.

kapag nararamdaman mo na ikaw ay groggy, at kumikislap na iyong mga mata, bigla kang napapasigaw ng wala namang boses na lumalabas sa iyong mga labi. o kaya naman napapasigaw ka na haaaayyyy.... senyales na ito ng pagpaparamdmam ng mga fairies. kapag patuloy kang nakakakita ng mga bagay na kumikinang sa flourescent lamp o kaya naman tingin mo sa mga ilaw ay mukha ng bituin sa langit. Sila na ang mga Faries na kinatatakutan mo.

Huwag sasama sa kanila. makipaglaban ka. Huwag mong hayaang kunin nila ang kaluluwa mo. Hindi lang sila makikita sa mga opisina at kahit sa eskwelahan ay mayroong mga naglilipanang fairies.

para tapusin ang kuwentong ito, ito lamang ay senyales na inaantok ka at gusto mong matulog pero hindi mo magawa dahil bawal.

wave 13

2011-01-29T01:16:00.000-08:00

halos araw araw mo silang kasama. nagkaka-amuyan na nga ng baho sa isa't isa. Usong-uso ang basagan at walang humpay na bastusan. nandiyan ang duruan ng love team at kahit may mga asawa na, patuloy pa rin ang duruan at dut-dutan.
nakakapanibago pero ganito ang takbo ng buhay. kailangan nating tanggapin na hindi sa lahat ng panahon, magkakadikit pa rin ang pulso at galamay ng mga taong nasa paligid mo. dapat, marunong tayong maki-ayon sa panahon.
sa lahat ng katarantaduhan, sa lahat ng may girian, sa lahat ng kapraningan, sa lahat ng may inteniyong maging trainer soon, sa lahat ng may mga planong mambabae lamang sa floor, sa lahat ng parasite, sa lahat ng bastos, sa lahat ng may lihim na crush pala niya, sa lahat na aalis, sa lahat ng magkakaiba ng team, sa lahat ng maniac, at sa lahat ng nakalog sa kagaguhan ko... SALAMAT! hindi niyo na mabubura ang ala-alang binaon niyo sa baul ni SAN JOSE.

Paliwanag Ni Tiya Inocencia

2011-01-23T11:49:00.000-08:00

My only reason kung bakit di ako makatulog... hindi pa rin ako mapakali kung anong mangyayari sa buhay ko for one week. Hindi ko alam. Wala rin akong dahilan kung bakit kailangan kong magkunwari na hindi ako affected ng walang dahilan.

Habang nilalakbay ko ang daan ng coastal kanina, bigla akong napabuntong-hininga. Lam mo kung bakit? Sa bus na sinasakyan ko ba naman, may biglang umutot at aircondioned pa ang sinakyan ko. sino ba naman ang hindi mawiwindang sa ganu'ng sitwasyon.

Sa totoo lang, bigla lang akong napa-isip na ang tagal ko na palang hindi siya nakikita at nakakausap. sa bagay, busy din kasi ako at parang iba lang yung feeling dahil kung tutuusin, jeep nalang ang pagitan para magka-usap kami at di pa rin nangyayari.

napadaan ako sa Tone kanina. nagsimba at nagtirik ng kandila. pero ang nasa loob ko ay ang intesyong makita muli ang kanyang katauhan, nagbabakasakaling magkatagpo muli ang aming landas na nangyayari naman noon. Makausap ng panandalian na tulad ng dating gawi. Pero ang lahat ng iyon ay pawang guni-guni ko na lamang. Umaasang makikita ko ulit ang taong inaantay ko dati sa labas ng simbahan. Dahilan para magsimba ako noon. Pero ang lahat ng iyon ay pawang laruan na lamang sa isip at puso ko ngayon.

Nagkakuwetuhan tungkol sa buhay high skul ang barkada kanina. Ala-ala ng mga nakaraang hindi ko akalain na nagagawa pang pag-usapan kahit may lamat na at matagal ng naka-ukit sa baulb ni Inocecia (ang pangalang iyan ay guni-guni ko rin). Ang hindi ko maintindihan, bakit umaasa pa rin ako na makita ko siya gayu'ng wala naman akong dahilan para magka-usap kami.

Wala na akong dahilan para magkita kami pero sa bawat araw na naiisip ko ang kanyang pagkatao, hindi ko maiwasang buksan muli ang baul ng nakaraan.

At kung saka-sakalaing matalinhaga ang pagkakasulat ko nito, iyon lamang ay isang pagpapaliwanag sa sarili kong damdamin. NAKANANG PETIKS! ang arte arte ko today!

awkward syndrome...

2011-01-22T09:37:00.000-08:00

ang awkward ng feeling kapag awkward din sayo yung taong kinaiilangan mo. Kadalasan, mapapansin mo na parang wala lang pero nakakailang pa rin makipag-usap.

Ang awkward ng feeling kapag alam mo na may ginawa siyang pagkakalat sayo. Kasi, hindi mo alam kung ikaw ba yung may kasalanan o kaya naman, kasalanan naman niya yung nangyari pero awkward ka pa rin.

napaka-awkward ng feeling kapag alam mong pinag-uusapan ka ng ibang tao o kaya naman binabasag ka ng mga kaibigan mo dahil sa kanya. di ba ang awkward ng feeling kapag alam mo yung tunay na nangyari tapos alam din nung iba tapos babasagin ka nila?

at ang pinaka-awkward sa lahat... ang awkward ng feeling kapag alam mong nakipag-sex ka sa ka-officemate mo at sa araw-araw ba naman ng Diyos, lagi mong nakikita, naaamoy ang pabango niya, at nararamdaman ang aura niya na alam mo rin naman na may alam siya sa nangyari AT DI NAMAN IKAW ANG NAGPAKITA NG MOTIBO KUNDI SIYA at sasabihin niya pa na hindi niya matandaan ang mga pangyayari... ano yun? amnesia?

ang awkward diba?

Pikonin ka ba?

2011-01-12T09:32:00.000-08:00

hindi ko sinulat ang post na ito para magkaroon ulit ng isyu. I just want to rectify things since my mind my boggling and I can't sleep. hindi ko talaga maatim na may bumabagabag sa utak ko at hindi ko mailabas. Good thing, I keep this blog. It's my medicine for my uneasiness. (ma-charot ba ang intro?)

Again, and again, dalawang bagay ang ayaw ko sa isang tao. Una, ang gumagawa at ginagawan ako ng isyu at ikalawa, mga taong madaling mapikon.

May mga bagay talaga na may nasasabi ako na hindi ko sinasadyang nakakaoffend. May mga pagkakataon na nakakabitiw ako ng mga salitang hindi kaaya-ayang pakinggan. Some people anooyed at me and WHAT THE FUCK I CARE! joke! ma-okray lang talaga ako pagdating sa mga taong nakakasalamuha ko. wala naman akong kaaway so far... naaanoyed lang! haha!

My point is, kung sino pa ang mga taong magaling mang-asar, yun pa ang mga taong madaling mapikon. Kung sino pa ang mga taong magaling mambasag, yun pa ang mga taong madaling basagin at bubog talaga ang kalalabasan. hindi naman strong ang personality ko pero magaling lang ako gumatong at mambasag ng tao. ewan ko! hindi ko inaamin sa sarili ko na matalino ako pero malugod kong pinagmamalaki sa sarili ko ma meron akong WIT! iba yun teh!

wala akong pinatatamaan. I am making a generalization. wala akong hinanakit. hindi ako ganun. ang akin lang, sa mundong ginagalawan natin ngayon, hindi na uso ang salitang pikon. marami ng naglalabasan na chismis na malapit ng gumuho ang mundo at hindi na uso ang pag-mamaasim. kaya nga sumikat si Vice ganda dahil sa pang-ookray niya at para malaman nating lahat na hindi na kailangan uulit-ulitin ang mga salita at kataga para maintindihan o kaya naman masaktan sa mga banat na hindi naman makatotohanan.

yah, i admit, some jokes are half meant to be true. hindi mo kailangang maghanap pa sa google para malaman ang background ng isang taong ino-okray mo para malaman ang limitations mo. sa mundong talamak na ang comedy bars, masasabi mo pa bang kailangang mong mag-ingat sa lahat ng sinasabi mo? well, wala na tayo sa panahong usong-uso pa ang sinaunang Mara Clara at Mula sa Puso ni Juday para maranmdaman natin ang kahirapan ng loob at mag-inarte the whole day.

yun lang naman yun, kailangan natin ng spice sa conversation para naman mabuhayan tayo ng loob. hindi yun sa pagiging prangka. sumesegway lang naman.

takin' down the risks

2011-01-09T10:08:00.000-08:00

hindi ako mahilig sa sugal. alam yan ng mga kaibigan at pamilya ko. bakit? alam ko naman kasi na hindi ako masuwerte sa mga ganyan. kahit nga sa Bingo stations ng mall, hindi ko sinubukang magpaunta at makipagsigawan ng BINGO! dahil hindi ko talaga trip ang mga ganyang gawain. kahit nga lotto, hindi sumagi sa isip ko ang pumila at tumaya at kahit inutusan lang magpataya, hindi ako nagt-try pumila kasabay ng mga taong gustong subukan ang suwerte na meron sila. kahit umabot pa ng 600 milyon pesoses ang lottery proce, hindi talaga ako nag-atubiling tumaya. pramis! kahit simpleng pustahan sa pusoy dos o kaya naman 41, hindi rin ako tumataya. kahit maglaro ng poker, hindi rin ako tumatagal. kahit pustahan sa opisina na bibigyan ka ng 500 kapag nakuha mo ang score na 95 sa videoke na nakalagay sa pantry, hindi talaga ako nag-aatempt. hehe!

pero kung sugal ng buhay ang pag-uusapan, maraming beses na akong nag-atubiling sumugal kahit kapalit nito ay hinanakit sa buhay o kaya nama'y panalo mo ay ang tiwala at simpatya ng mga tao sa paligid mo. naalala ko nung sinabihan ako ng isang kaibigan na ako daw ang tipo ng taong "risktaker" kahit alam ko naman na ang kapalit ay makaka-apekto sa prinsipyo ng buhay ko, i still pursue and stick sa sarili kong desisyon na walang keme. minsan, nakakafeel ako ng regrets pero nakakatayo naman ako at pinanghahahwakan ko ang desisyon ko. hindi ko to binabale.

last 2006, isang risk sa buhay ko ang manirahan malayo sa lugar na nakagisnan ko. naisipan kong mag-aral at subukan ang buhay probinsya na hindi ko man lang naranasan before. aside sa SPACE na hinihingi ko that time, i decided to stay in a far away place dahil na rin sa pagsusugal ko ng pagmamahal sa taong alam kong mahal ako pero alam kong hindi kami ang itinakda ng maykapal (naks naman! ang laki ng bilat ko sa nuo teh!) yeah! i admit, hindi na sapat ang lahat ng sakit na nararamdaman ko that time at kailangan ko ng space para malaman ko sa sarili ko na hindi ako manhid at marunong din naman akong masaktan. I eventually gave up my studies sa isang university at iniwan ko ang pamilya ko na akala ko nung una, kaya kong tumayo sa sarili kong emotions na wala sila.

it's a risk! alam ko naman yun. pero ang kapalit nito ay mga taong tumulong sa'kin na maranasan ang tunay na mga dagok sa buhay. yeah, it's not easy to mingle with new set of people. malaking asjustments ang ginawa ko noon at iba ang mundong sinampla sa'kin that time. It was a bit horrible and kailangang i-manage. somehow, naging ok ang lahat!

ewan ko... pero gustung-gusto ko ang maipit sa dalawang sitwasyon at ma-tense o kaya naman ma-pressure. gustung-gusto ko ang ma-aligaga ako bigla at gustung-gusto ko ang maparanoid dahil sa dami ng gagawin sa loob lamang ng isang araw. kaya maraming naiinis sa ugali kong 69 years ob kaya naman indian 123 dahil ayoko ng sumusunod sa oras. dapat ang oras ang mag-adjust sa'kina t hindi ako... nag-iinarte! inaamin ko na wala akong time management at ayokong pinaplano ang buhay ko sa pamamagitan ng oras at timeline. hehe! at ngayon... wala akong magawa kundi sumunod sa oras pero ang orasan pa rin dapat ang maki-ayon sa'kin at mapaparanoid ulit dahil takot ma-late at maligwak sa trabaho.

you have to take some risks in order for you to learn the differences of pressure and comfort. in some ways, most of us wanted to savor the extreme effects of uneasiness and may lead to possible regrets. that's the real essence of my own life. I take the risks simply because i love the way it is and I love to deal band manage these things in an improvised form!

way back 2010

2011-01-09T01:23:00.000-08:00

way back 2010...

kung babalikan ko man ang year na ito, everything's unstable. Again, it remarked something that is too essential yet, inspiring stories and experiences ang naranasan ko. Way back 2009, it was a beggining of a good fortune para sa'kin. Maturity seems to be the most important role sa buhay ko at hanggang ngayon, it's in my blood na nga.

Way back 2010, i realized na kung sino pa yung mga taong napakataas ng prinsipyo sa buhay at kung sino pa ang mga taong akala mo, hindi mo makakasundo, yun pa yung mga taong tutulong sayo para malaman kung ano ba talaga ang katotohanan ng mga bagay-bagay na hindi mo man lang nakikita o nararamdaman. somehow, hindi naman ako ganoon ka sensitive pagdating sa ibang tao. yung tipong wala akong pakialam kung anong buhay meron ka at kung pano ka makisalamuha sa iba. innisip ko lang ang sarili ko kung papano ko makikissalamuha sa mga taong kilala man ako o hindi, wala rin akong pakialam. Kung na-aanoy ka man, wala rin akong pakialam. kung ano mang buhay at sikretong meron ka, wala rin akong pakialam. pero kung sino pa tong mga taong ito, dun ko nalaman na kahit papano, may silbi at halaga din ang lahat ng prinsipyo nila sa buhay mo. Ngayon ko lang namalayan na sa bawat prinisipyong meron sila, dun ako natutong maging bihasa sa takbo ng buhay na meron ako.

Way back 2010, dun ko nalaman ang kahulugan ng kaibigan sa kalagitnaan ng trabaho, pagiging mukhang pera at katumbas ng lahat ng ginagawa mo ay umiikot sa pera, at pagpoposisyon ng sarili sa gitna ng pera, trabaho at tinuring mong pamilya. NO OFFENSE! naalala ko ang mga linyang "work equals stress at no work means no stress" puwede ka naman magtrabaho ng walang stress di ba? dun ko rin naintindihan ang mga salitang mas importante ang pera kaysa sa tinuring mong pamilya at puro pera ang usapan at mistulang nahihilo na'ko kung bakit pera ang gumagawa ng pagkakawatak-watak ng isang samahan na hindi mo naman inakala na hahantong sa isang madilim na kahapon. Dun ko rin nalaman na naiiba ang tingin sayo kapag pera na pinag-uuspan. mapa positive side man yun o nega...

WAy back 2010, dun ko nalaman na kung wala kang initiative, hindi mo kaagad malalaman na sa bawat segundo ng buhay na meron ka, maraming mga pangyayaring ang hindi mo inaasahang dumating at sinayang mo lang yun. dapat mong magsakripisyo para naman sa sarili mong kapakanan at unahin ang mga bagay-bagay na dapat mong bigyang pansin kaagad. INITIATIVE plus PRIORITIES may lead to success.

and Way back 2010, dun ko nalaman ang tunay na kahulugan ng LETTING GO... at hanggang ngayon, hindi ko mapaliwanag ng brief and concise kung ano ang nilalaman ng mga sinasabi kong MOVE ON... basta ang alam ko lang, masaya ako para sa kanya at masaya ako sa sarili ko ngayon. kung ano mang sugat ng nakaraan ay mananatiling KELOID nalang. basta ang alam ko, ang nararamdaman ko, kampante ako na nasa tamang landas ang iwan at panatilihing closed book at wag ng ungkatin pa muli.

sa mga taong naging parte ng buhay ko noong 2010, sa mga taong nanghusga kung sino ako, sa mga taong nagduda sa kakayahan na meron ako, sa mga taong binigyan ako ng pagkakataong maging ako, sa mga taong naka-away ko, sa mga taong nagmahal sa'kin, at sa kaisa-isang taong.......... yun na yun! hehe! salamat sa lahat pagkakataong naging makulay ang taong ito para sa'kin!

but wait... there's more...

2011-01-04T10:18:00.000-08:00

hindi ko malilimutan sa buong buhay ko ang trainer kong si Monique Almanza... well, i admire her because of her pagiging strict pero nasa lugar. Hindi ako straw or pasipsip pero nabuo ang pangarap kong maging trainer dahil sa kanya. Hindi man ako gahaman sa pay pero ang kung passion ang pag-uusapan, nandun yun teh!

samu't saring mga linya ang naglalabasan sa training area ng trabahong pinapasukan ko ngayon. kanya-kanyang linya at segway na naging parte na ng daily routine ko. Everything's change sa daily routine ko at kahit mga taong nakakasalamuha ko, it's not the same thing before. ngayon ko lang naranasan makisalamuha sa mga taong may asawa, separated, widowed, lesbians at kung anu-ano pang mga uri ng taong hindi ko naman nakakasalamuha before.

"are we good" - Jen Cab
"but wait there's more" - Monique
"masternation!!!" - master nathan
"monay party" - VG
"puki palda" - Tintin Paras

ilan lamang sa mga naalala kong mga linya at kung LSS pa toh, everyday nalang pumapasok sa utak ko ang mga ganitong segway.

As I've said. Iba ang pagiging mean sa isang keen observer. Hindi ko naman kagustuhan maging laiera pero kung araw-araw ba naman ng Diyos maririnig ang ganitong mga salita, hindi ka ba matatawa o kaya naman pasulyap mong uulitin ang mga ganitong words.

Bandols-bundles
chinz-change
conferm-confirm
praduk-product
petz mango iced tea-peach mango iced tea

at kung anu-ano pa. well, I admit. I am a certified BISDAK! at hindi ko naman nilalait ang ganitong mga klaseng pagpronounce. My point is, kaya tayo nagtratrabaho sa call center para malaman ang tamang pag pronounce ng mga words ng tama. buti nalang at hindi FOH o front of house ang account! or else, ligwak sa accent training... hehe!

I am not pointing somebody. kahit ako, nagkakamali ng pagpronounce. my point is, nakakatuwa lang kasi pakinggan. nakakawala ng stress. I dunno pero nasanay kasi ako sa publication before na kinocorrect ang pagpronounce at GRAMMAR. kaya pag may naririnig ako na wrong gramming, i keep it to myself at natatawa patago. anyway, human as it is di ba...

another new year blast...

2010-12-30T10:34:00.000-08:00

Home tip: kasalukuyang di makatulog dahil sa shift ko na six to 2 pm... at buti naman, last day ko na to... balik 2pm ang shift ko next week.

Sa totoo lang, hindi ko feel ang pasko at new year ngayong taon. Siguro, hindi ko lang masyadong na-emjoy dahil may pasok ako kahit special special holiday ang pucha! anyway, pera naman ang katapat. tsaka na ako magcecelebrate ng pasko at new year pagdating ng jan.7.. haha!

ang dami kong gustong i-blog at marami akong gustong sabihin. Nung pasko ko pa gustong magblog tulad ng nakagawian ko na last year pero dahil na brin sa pagod at busy-busyhan ang drama, ayun, kahit FB ko o kahit FB mobile ko, hindi ko na magawang bisitahin.

hindi na nga rin ako makapagtext dahil sa totoo lang, hindi naman ako mahilig sa text. kahit bumati nung pasko, hindi ko magawang magtext hindi dahil sa ayokong bumati pero wala lang, ayoko lang magpaload dahil ayoko ng makipagpatintero sa bug down system ng Globe tuwing holidays.

May isang taong lumapit sa'kin kagahapon nung papasok ako ng opisina. multi colored ang highlights, pinaghalong toskolate at putik ang kulay ng balat, at nakasuot ng puting damit na hindi nilabhan gamit ang Tide Bar, in other words, isang pulubi. naloka ako dahil hindi literal na hindi pa sumisikat ang araw, may ganu'ng kalakalan na ang nagaganap. it was 5:30 in the morning pa at masyado namang maaga para manglimos di ba? at bigla akong nawindang dahil hindi siya ordinaryong pulubi, isa siyang Badjao na normal ko lang na nakikita sa Dumaguete at wag ka!!! nakaabot na sila ng Maynila!! Badjao's attack ang concept nila na kinakabog ang mga pulubi dito sa maynila.

alam nyo naman ako pag umaga, basag at kasalukuyang nagbubuffering ang katawan ko lalo na pag-tuntong ng six ng umaga. kailangan ko ng kape. alam mo yung nasa verge ka na at tipong kapeng kape ka na, isang vending machine sa smoking area ang nag-ooffer ng brewed coffee at yung tipong tuwang-tuwa ka dahil makakainom ka na ng kape at hindi lang ordinaryong 3-1 (sabi pa ng trainer ko, ang 3-1 daw ay cheap, dapat daw brewed) kundi BREWED... tsaka ka pa bibigyan ng lecheng vending machine na yan ng MAINIT NA TUBIG... ano ako, masakit ang tiyan ko ganun? kaya whole day akong naghimutok dahil lahat pala ng vending machines sa office ay puro walang laman at hindi naglalabas ng kape... NO CHOICe ang pucha! Brewed coffee sa Country style at kailangan pang gumastos ng mahal para sa kape... namimiss ko tuloy ang kape sa Blue monkey...

ilan lamang sa mga experiences ko ngayong linggo. at dahil magnenew year na mamaya... lemme greet you a happi new year at alam kong segway lang toh!

2010-12-07T00:40:00.001-08:00

This is really is it…
Mabait talaga ang Diyos sa’kin… bakit? Everything happens for a reason. Ika nga ng mga quotable lines na madalas kong naririnig before. At long last, naging madali sa’kin ang makahanap ng isang desenteng trabaho at wala ng keme-keme… PERA na to! Hahaha
Matagal ko na talagang pinaplano na pumasok sa isangh malaking kompanya at maging costumer service associate… in other words, ang common na trabaho during graveyard shifts, ang call center. Pinlano ko na mag-apply sa convergy’s dahil sa tumatagingting na 20,500 na basic pay, manila rates kasi… ay mali… MAKATI rates nga pala! At kasalukuyang naman akong natanggap sa TELETECH! Hahaha! Pero mas malaki naman ng sahod ikumpara sa Provincial rate sa Dumaguete. Ok na sa’kin yun dahil alam ko naman ang kikitain ko ay sakto naman sa pangangailangan ko at wag ka! Makakaipon pa ako dahil hindi naman ako masyadong obligado na tumulong sa mga expenses sa bahay… haha! Kaya ang first goal ko ngayong pasko ay ang mahiwagang SONY ERICKSON EXPURIA! Hahaha! At long last, magkakatouch screen na rin ako… SOON! Hahaha
Habang nagtratrabaho sa isang malking kompanya, may nag-alok din sa’kin ng isang napabonggang trabaho bilang MUA sa mega magazine… natakot ako nung una dahil hindi naman ako professional MUA. Pero base na rin sa portfolio na sinubmit ko, pasado sa taste nila ang ganu’ng make-up, natawa ako bigla dahil nakahiligan ko lang naman ang maging isang make-up artist at stylist nung nasa Dumaguete ako… ay mali IMAGE STYLIST as what Sweet Lapus stated sa isang pelikula. Dito pala ako mabibigyan ng isang magandang trabaho at susi na rin sa trabahong gusto ko at mapabilang sa world of fashion! Magkaribal ang cocept ng lola mo! Hahaha! So far, scheduled pa ang mga MUA kahit mga small photo shoots lang naman. Balang araw, makakamake-up na rin ako sa Cover shoot nila pero di muna ngayon. Magsimula muna tayo sa maliit na break bago mabigyan ng isang malaking break. I do remember nung sinabi ng isang stylist sa Mega… dati nga si Liz Uy, nagstart lang sa mga small fashion shoots. Ngayon, halos din ha magkaugaga si Liz dahil sa dami ng mga clients niya. Kahit si PNOY nga, nakuha niyang bihisan ng maayos. Yun nga ang sinasabi nila! Kung gusto mo umangat sa buhay, dapat, magsimula ka sa maliliit na bagay muna.
Hindi rin naman ako makakapasaok sa Teletech kung hindi rin ako nagsimula sa isang maliit na kompanya. Doon ko rin nalaman ang importansya ng trabaho bilang isang CSR at Admin Assistant. Hindi rin medali ang maging CSR. Dapat mahalin mo rin ang trabahong ito para may commission ka at incentives na rin.
At least, Masaya ako dahil alam ko na sa bawat araw na puro trabaho at pera ang nasa isip ko, magaan ang loob ko na uuwi ako ng bahay na alam kong nag-aantay sa’kin at paghahanda ako ng pagkain. Pagmamahal na siyang papawi sa stressful day at walang kamatayang kasiyahan sa bahay dahil sa mga ka-lechehang pinanggagagawa ko at isali mo na rin ang kapatid ko! Haha!

nNang Dahil sa Footspa

2010-11-29T08:53:00.000-08:00

I celebrated the Bonifacio Day sa bahay ng tita ko. Walang magawang maganda kaya eto ako at nakita ang nakabinbin na footspa machine na may bahid pa ng mga namatay na anay sa gilid nito. Naisipan kong ilubog ang aking mga paa sabay pedicure at manicure nalang para naman may silbi ang on-the-spot na footspa na wala naman talaga sa plano ko ang ganitong happening. Relaxing at enjoy naman! hehe

Biglang nagtext ang Bes ko at nagyayang mag-CENTRAL. Sa totoo lang, first time kong pumunta sa bar na iyon at hindi naman sa hindi ako sanay sa mga cocktail drinks... sumakit ang ulo ko bigla at hindi ko maintindihan kung ano yung feeling ko ng mga panahong iyon. Akala kong solusyon sa sakit ng ulo ko ay ang dalawang styro ng kape sa Mcdo at yosi pero lalong sumakit ang ulo ko. as in BONGGANG BONGGA! Kaya sinusumpa ko ngayong araw na 'to, hinding hindi na ako iinom ng BADTRIP... yun ang name ng inuming color green na may halong vodka at hindi ko na matukoy na mixes.

Pero sa bawat inom ko ng BEDTRIP, marami akong nalaman at mismong naisiwalat na mga kaganapan sa barkada, batchmates at kaibigan ko habang wala ako sa Maynila. Marami akong nalaman na kabulastugang pangyayari na hindi ko naman inakala na mangyayari sa buhay nila. Marami akong gustong sigawan pero wag nalang... mamaya, ako nanaman ang masama sa pangin nila at ako nananaman ang maging dahilan ng pag-block sa mga account nila na hindi sinasadya.

At speaking of pag-iingat, sa mga ka-batchmates ko nung high skul, ako na mag-iiwan sa inyo ng babala na mag-ingat sa isang teacher natin na nagho-house to house project para hingan tayo ng limos. ok lang naman kung limos na tinatawag nating tulong. Pero kung babalikbalikan ka na at hinuhuthutan ka na ng pera, ibang usapan na 'yun. Kung ako sa inyo, maging pribado sa mga details kung san kayo nakatira at nagtratrabaho. at kung sakaling malaman at napuntahan niya ang bahay at opisina nyo, learn to refuse kung wala ka talagang pera. Optional naman ang pagtulong di ba? MArami na ang nabiktima sa batch natin at kung saka-sakaling malaman niya ang lugar na pinaglulunggaan ko ngayon, wag siyang magkakamaling humingi ng pera sa 'kin or else... mga pulutong na PUTANG INA at LECHE ang ibibigay kong tulong sa kanya. Wala akong pakialam kung natuto man ako ng wikang ingles sa kanya at ang hindi malimutang salitang BETTERER na ni ha ni ho... hindi ko man magamit sa articles ko kay sir amards dahil feeling ko... wrong gramming!

Again, hindi masamang tumulong. Pero kung ginagawa niyang dahilan na teacher natin siya at may utang na loob tayo sa kanya, quesehodang may bisyo be siya or wala, quesehodang everyday birthday niya, quesehodang may sakit siya sa spinal cord niya... samu't saring kwento na ang narinig. Kung may kahihiyan ka sa buhay, mas mabuti pang magtrabaho nalang maayos kesa humingi ng limos na paulit-ulit sa mga taong madali mong ma-uto... please!

saturday night!

2010-11-27T05:17:00.000-08:00

Saturday nights are indeed boring and sometimes, amazing for me to happen. i spent this all night long in bars and even in our office before. Now, I am spending my time staring this new lappy of my brother and browsing all night long and enjoy the night dealing with downloadable e-books and facebboking. New life, new perspective and has to deal with maturity that goes all the way.

Yeah, going back to my hometown seemed to be boring these past few days but as weeks gone by, I have to cope up with my own responsibilities and priorities. somehow, coping up with these challenges makes me feel sick sometimes but it seems to be one the things that I have to consider in order to savor the so called life. For once, I felt that its kinda difficult thing to do. but I have to.

New routines, fresh habits that I have to make are hard to cope up. Funny thing is, I am not used to it. Its time for me to settle with new habits... a productive one and time for me to cope up with traffics and suspicious peeps... hehe!

It's time for me to say goodbye with tricycles, a serene and gentle city and my baby RUSIANNA (the blue motorcycle)... Time for me to say Hi and Hello to Manila Bay, jam-packed people of Makati city band a long trail caused by traffic!

hooray! hooray! its a cheeky holiday!

2010-11-26T07:16:00.000-08:00

I would like to say a superduper thanx to my tito... dahil meron na akong bagong digicam! HAHA! abd also to my couz... for my new havs! thanx jud... kahit stressed ako dahil sa uma-alembang na eroplanong sinakyan ko kahapon, hahay! KALOKA ANG AIR TURBULENCE!

well... this is it! i'm home at last... and tama na muna ang inuman at hapi-hapi. its time for me to settle my own priorities and somehow, i felt that my mom is so happy that I'm here in ger side. I miss her so much to the point that we just make chika the whole yesterday kahit meron pa akong H.O. feel ko nga, para lang kaming best friends kahapon without thinking that hey... its my mom! haha! that's the thing why I really miss her...

Talking about my bro... haha... same thing! we make chika din na para bang hindi natarapos ang araw na walang chika. Yah! they're right... nothing compares the true company ng family mo at iba talaga ang feeling kung sila ang kasama mo...

I wish my dad was here... anyway! I do understand!

at maraming salamat sa cam! HAHA! time for me to venture the real world of NARCI! hahaha!

Leaving on a jetplane (CHAKS)

2010-11-23T05:03:00.000-08:00

..................................................................................

my mind is empty. I don't know what to say. speechless. because o my sore throat cause of series of night-outs and pa"haruhays" my system goes down... too bad!

but my last week-end of staying in Dumaguete is indeed memorable. The despedida parties, Hari ng Negros, and the so called first and the last time lang! hahaha! i really miss these happenings.

at least, I did not cry! I was able to enjoy every single moments that I'm with my friends and so called family. At the end of the day, i remained emotional but i'm happy!

Ang mga pesteng videos na ginawa ni Dora is super amazing! it is super LOL! i realize na talagang malandi akong pinanganak ng Diyos! BRAVO! i really appreciate it!

Ang walang kamatayang tomahan with my night friends is super fun! quesehodang patayan and session, gow lang ng gow! I'll miss Zanzi Bar guys!

ang for the very last time na joined forces kami ni Mamasang ericka at Ta Larry for hari ng negros is indeed amazing! at least, ang forces naming tatlo ay papatay sa mga designers and managers sa Occidental! hahaha! pero whindi kami na-impress! bogs ang manok namin! ok lang! at least, the experience is fun!

yun muna for today... again, get ready for another battle... i8numan blues nanaman1 hahaha! basta... super duper thank you sa lahat! you made me smile! TC and God bless!

senseless monday blues...

2010-11-15T05:36:00.000-08:00

yeah... i'm counting the days and it seems like a burden in my part. I have to be honest... I dont want to hear farewell or goodbye. I just wanted to seize the days spending in this place. I know it hurts but I have to be firm. Everything is fine.

I was working the lay-out pages and somehow, I'm happy doing it (kahit stressed). The feeling that I have is not that good (ang bigat ng feeling) but I have to cope up! I'm almost done on the 9th and I'm planning to finish it tomorrow. The feeling that I have seems to be nostalgic and again... I have to cope up and say out loud... I'm ok!

My co-staffer has her so called premonition that I will not leaving on monday. Well... It's all planned, fixed and settled. It's in the hands of Cebu Pacific if I tampered my ticket or not! hehe! as I've said, it's final.

To be honest, I don't want to have despedida or farewell events. AGAIN, to be honest, I AM NOT EXPECTING! if ever they will have plans to have, first... I will never ever cry on that one! and second... just make sure na hindi ko malalaman... OR ELSE... my favorite song goes along this way... 1 little 2 little 3 little indians!

Oh I forgot! I will not go to the ofice anymore on thursday, friday, saturday and sunday for valid reasons. mayroon akong raket sa kasal, hari ng Negros and other stuffs as well. Baka kasi magkaroon nanaman ng premonition na nag-iinarte lang ako... well it's not!

To be honest... I really hate saying goodbye to some people whom i loved most. It's not easy for me at all... hope you understand. Mas mabuti pang mag-inuman kesa mag-emote... at least!! it's all about happiness!

BTW... I have something to share...

habang kausap ko si Tonz kanina, talking about chuvalerns chismax and chizms, di ko naman alam na nagdrawing nga ang hinayupak ng isang obra daw na galing sa kanya. natawa ako bigla sa drawing... anyway... thanx sa effort! I appreciate it!! hehe!

One more week to go…

2010-11-11T04:54:00.001-08:00

Hindi ako dapat mag-emote ng maaga… wala ako sa mood… hehe! Anyway, who cares? It’s my online diary after all… di ba?

I have no doubts at all. At least, kampante na ako na umalis at iwan ang lahat ng meron ako sa City of Gentle People. I have to start a new life and new perspective back to my hometown. I have no regrets kung bakit ako napaligaw sa isang lugar na di naman familiar sa’kin before. Wala akong bahid ng pagsisisi kung bakit naisipan kong lumayo sa lugar na kinalakihan ko. Wala!

Alam kong sobrang laki ng adjustment ang nagawa ko pero ganun talaga. I have to face it because I want to learn. Hindi lang ako nabighani sa preskong hangin at malinis na tubig. Mas lalo akong nabighani sa mga tao na alam ko na binigyan ko ng inspirasyon sa buhay at mga taong natulungan ko kahit maliit lang na tulong ang nabigay ko sa kanila.

Lahat ng tawanan, iyakan pati katarantaduhan, alam kong another memory for me to treasure. Lahat ng raket, pageant pati lamierda… nag-iwan sa’kin ng leksyon sa buhay at nagturo sa’kin na hindi madaling kumita ng pera at dapat mag-ingat kung san ka man magpunta.

Namulat ako sa mundo ng kahirapan at alam mo yung feeling na walang kang pera, yung walang wala ka na… emotionally stress ka minsan, tapos talamak pa ang mga taong may attitude problem and I have to deal with it. Isang mga eksena sa buhay ko na dito ko lang naranasan. My college years was indeed fun and exciting! kahit alam ko na pasaway akong estudyante, laging late, o kaya naman mega-absent, ang tinanghal na Icon of INC’s at dropped dahil tinatamad ng pasukin ang subject dahil sa mga walang kuwentang teachers… haha! I really miss doing it!

Dito rin ako unang nagkatrabaho. And I consider the fact na mabait naman ang management sa’kin and I have to strive hard to learn everything na hindi ko pa nagagawa before. Hahai… at least, I know I’m equipped na magkatrabaho! Haha! Experience is the best way para malaman mo lahat…

It’s not a farewell post… nor a thank you post sa mga taong nagmahal, minahal at mahal ko sa City of Gentle People. Probably, I’ll make one soon… at busy din ako sa mga Huling raket ko dito, (tulad nalang ng wedding, make-up, Hari ng Negros, at Zanzi bar haha!) baka di ko nanaman magawa… haha! Hahai! Kalerkey!

Well… my famous line…. ‘I”D BETTER GOTTA GO” dahil ayan nanaman ang walang kamatayang inuman sessions! Haha! Tara na at maglasing!

naparanoid daw...

2010-11-04T04:05:00.000-07:00

nangyari ito last week... pasensiya na sa delay ng post... hehe!

Last night, at dahil Friday night, I decided na makipag-inuman with my night friends. Honestly, mas gugustuhin ko pang magliwaliw kesa magmukmok sa bahay at maging paranoid sa kakaisip kung ano ba ang tamang gawin… basta!

One thing that I noticed was, maybe its co-incidence ata… parang ayaw akong paalisin! Maybe paranoid lang talaga ako kagabi dahil hindi naman ako lasing… tamang inom lang. pero ewan ko… ang bigat ng feeling kasi… ang bigat ng feeling na iiwan ko yung mga taong nakasama mo sa loob ng lima o anim na taon na pamamalagi ko rito sa City of Gentle People tapos iiwan ko pa silang hindi pa maayos ang lahat.

Kagabi, umais ako ng TN office bandang 8:00 ng gabi. Mas pinili kong maglakad para naman ma-feel ko ang last walk ko na ata sa downtown (parang mamatay lang). Nakasalubong ko isang kaibigang pangalanan natin na si Jojo. Hindi ko siya boyfriend at isa siyang Bisexual. Napansin ko agad ang isang supot na naglalaman ng costumes na gawa sa itim na seda o heavy satin. Tandang tanda ko pa ang ganu’ng klase ng disenyo at hitsura na tinuro sa’kin ni Tita Glieh. Siya ang nagturo sa’kin kung paano maglayer-layer at gunting-guntingin ang itim na seda at idikit ang mga ito sa pamamagitan ng Glue Gun. At ganu’ng disenyo ang nagtulak sa’kin para gawin ang mga costumes para sa pictorial namin ng Handurawan Issue sa TN.

Maingay ang paligid… puno ng tao at literal na maraming guys sa “Garahe”, isang lunggaan ng mga tomador ng red horse sa downtown. Habang busy akong nakikipagchikahan sa aking mga night friends, bigla akong napatigil dahil sa kantang “Here Without You”. Naalala ko tuloy kung paano kinanta ni Tonz ang kantang yun at mas nawindang ako dahil parehas pa sila ng timbre ng boses pati istilo ng kanta. Natawa ako bigla dahil nung kinanta yun ni Tonz sa seminar, hindi talaga maiwasan ang pagiging maharot at malikot ko ng mga araw na iyon… hyperactive kung baga! Naalala ko tuloy lahat ng kagaguhan at kaganapang maligalig pag nasa opisina man ako ng TN o sa ibang lugar na kasama ko sila.

Supposed to be, maaga dapat akong nagising ngayong araw na to. My nag-alok sa’kin ng isang raket kagabi… instant raket kung baga… pero nabigo kong siputin dahil na rin sa impluwensiya ng red horse… alam mo yung feeling na continuous ang pagtulog mo na kahit alarm clock, hindi mo na-feel na tumunog? Kaya wala akong choice kundi i-text nalang ang nag-alok ng raket sa’kin na hindi ko kayang sumipot kanina. Paggising ko, halos hilo pa ng onti, bigla akong naloka dahil nagititilian ang mga pamangkin ko sa bahay dahil kay Jun Pyo at sa iba pang f4 na cast. Inulit nanaman ang “Boys over Flowers” na koreanovela at ilang beses na itong inulit-ulit sa kapamilya network. Hindi ko na pinagalitan ang mga pamangkin ko. Hinayaan ko nalang silang tumili ng tumili kahit masakit s tenga. Naalala ko tuloy ang “Boys Over Flowers” remake namin sa TN na supersuper mega effort ang drama at ako pa ang ginawang Jan Dee… siyempre, murder ang character! Kahit ako, natatawa nalang ako sa videong yun. Kung gusto niyo Makita ang videong yun… check my profile sa FB… may nag-tag kasi sa’kin ng videong yun… hehe!

“Masakit, pero kailangang tanggapin…” ilan lamang sa mga linyang ginawa ko noon sa isang farewell party. Ngayon lang nag-sink-in sa’kin na hindi nga talaga madali ang pag-iwan sa mga taong tinuring mong pamilya at mga kapatid. As I’ve said, I have to set my own priorities…

Priorities

2010-10-28T03:38:00.000-07:00

I was making my post about the recent TN IPR which was happened last two or three weeks ago. And again, my mind wanted me to tell something which is unintentional for me to make(aw?) a choice that i have to make and boggles my mind for the past few months.

Yah! it does not shows that i was a bit problematic and it's not me after all. And the mere fact that I am always happy-go-lucky person, it probably stacked here in my heart... longing for my family and manage my own priorities.

I filed a resignation letter from a previous company... whom I loved for the past few months and honestly, I was not able to give it... (kaw na bahala Pam!) hehe! I will give it tomorrow so that my previous company will give me a COE after all. I just want to clarify that I really love my work. I love the people and the office but Mam Marie, my dearest boss told me that I have to settle my priorities.

Again, one question that boggles me... Would I quit in TN publication? or not? I was doing the lay-out of the paper for the past two days and I realized what Marvin jay Mupal told me last Sunday. "I told mu-resign na ka sa TN?" my heart was bleeding and it ended up staying in the publication with all the burdens and trials that we encountered. I am not sure if I am going to quit... right now... my heart tells me to settle my own priorities.

My plan is, I want to settle my life back in my hometown. my plan is, I want to stay in Dumaguete for two months... (I am longing for the lost cams to be resolved within this year). Before New Year, I want to have a good job... another life for me to move on...

anyway... it's just a plan... it can be changed after all... it does not mean that I will be leaving without fixing everything and put into right place. Wala sa bokabularyo ko ang mang-iwan sa ere! at wala sa isip ko ang mang-iwan nalang basta basta.

Anyway... it's not final... It can be changed...

pangungulila....

2010-10-12T07:51:00.000-07:00

ayokong mag-emote... ayokong mag-inarte pero nilalamon ako ng isipan ko na maramdaman ang ganitong sitwasyon... ewan ko... so many things to consider, so many works to make and ang daming efforts ang kailangan gawin...

Here I am... stuck sa lay-out pc habang natutulog ang ibang staffers dito sa office. kasalukuyang tahimik ang opisina, ingay ng aircon lang ang maririnig at ang naghihingalong electric fan. Tahimik akong nakaupo. wlang magawa kundi gunamgunamin ang mga bagay bagay na dapat tapusin.

ayokong mag-emote pero eto ako. randam ang pangungulila ng mga magulang at kaisa-isang kapatid ko. ewan ko rin kung bakit. Sa loob ng limang taon, ngayon ko lang ulit naranasan ang pangangalaga at concern ng aking ina. Nagstay kasi siya ng mahigit sa tatlo o apat na buwan at eto na ang pinakamatagal na pagsasama naming dalawa. Kung nung una, kaya ko na mahiwalay sa mama ko... ngayon... hinahanap-hanap ko ang kanyang pangangalaga kahit hudas ang tingin niya sa'kin (paminsan minsan lang naman.

Nakakamiss ang hotdog at itlog na may sangag pa sa mesa tuwing umuuwi ako ng bahay. nakakamiss ang mga pagkaing choco mucho at sylvannas na laging dala ni mama kapag trip niya lang mamasyal sa Robi at downtown. Nakakamiss ang mga panahong katabi ko siya matulog dahil minsan lang mangyari ito sa loob ng isang linggo. Isang beses ng lang at yun ay ang araw ng linggo. Nakakamiss panoorin ang ina kong na-adik sa suertres dahil hindi naman talaga mahilig sa sugal si mama (weeeee?) yung tipong kapag nanalo ng five pesos... tuwang tuwa ang lola mo at megamicrophone ang drama pag-uwi ko ng bahay.

kaya minsan, mas gugustuhin ko pang mag-overnight sa office dahil hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko kapag umuuwi ako ng bahay.

kaarawan ng kapatid ko nung october 8 at eto naman ako, nakalimutan ng onti na borthday pala niya. Dalawa lang kaming magkapatid kaya hindi talaga maiiwasan ang pagiging closeness naming dalawa. Nakakagulat isipin na sa ngayon, kasabayan ko ng uminom ng red horse at iba pang nakakahilong likido na hindi ko lubos maisip na sarili niyang kuya, tinatagayan na at mas malakas pang uminom sa'kin! nakanang! nakakamiss ang ganu'ng happening. Ni minsan, hindi ko narinig sa kanya na kinahiya niya ako sa harap ng kaibigan niya... proud pa nga siya na may kuya siya at the same time time... instant ate pa... naaalala ko nga nung sinabi niya sa'kin na kapag nasa loob kami ng bahay, kuya ang itatawag niya... kapag nasa labas... ATE! supportive!

mahilig sa banda ang kapatid ko... mahilig din sa computer at dakilang adik din sa FB. Siya pa nga nag-impluwensiya sa mga awiting banda banda mapapinoy man o foreign. At proud kong sasabihin a kanya na AKO ANG NAG-IMPLUWENSIYA SA KANYA na sumali sa teatro at naaalala ko pa ang unang skit na ginawa ng grupo niya nung grade 6 pa siya... hehe!

nakakamiss ang mga sermon ni papa. hindi ako papa's girl at inaamin ko naman yun. pero sa totoo lang, masarap ang feeling na alam mo na mahal ka ng tatay mo. Handang dumamay sa'yo at kahit nadapa ka na sa lahat ng pagkakamali mo sa buhay, andyan siya, handang tumulong at gumabay sayo kahit hindi mo siya nakikita at nararamdaman. Inaamin ko na malaki ang galit ko nuon sa tatay ko dahil sa hindi maintindihang sitwasyon. Siyempre, kasagsagan ng adolescent period at puro pagrerebelde ang nasa isip... kapag tumatanda ka na, dun mo malalaman ang tunay na kahulugan kung bakit nagpasyang maging OFW si papa at iwan kami dito sa Pinas. sa totoo lang, bata pa ako nung mawalay ako sa tatay ko at dati, kung uuwi man siya ng Pinas, masaya ako dahil sa importedna pasalubong. Pero ngayon, masaya ako na umuuwi siya. dala ang pagmamahal na hinahanap ko isang ama. dala ang pag-asang mabubuo muli ang isang pamilya na ninanais kong maranasan habang buhay pa ako.

ngayon ko lang nararamdaman kung gaano kahirap mawalay sa pamilya nakalakihan mo ng husto. yung tipong kapag busy ka, hindi mo sila maisip dahil alam mo na mauuwian mo silang buhay sa bahay at ihahanda ka pa ng masasarap na pagkain. mahirap mahiwalay sa magulang at kapatid mo kung ikaw ay nasasaktan at nahihirapang umahon sa lahat ng pagsubok sa buhay... ang hirap hirap mag-isa lalo na kung bugbog ka na sa lahat trabaho at iba pang tasks na dapat mong gawin.

ngayon ko lang naramdaman na hindi ko pala kaya mahiwalay sa kanila... Sa lahat ng nakakabasa nito... kahit nakilala niyo akong tampalasang bata o kaya naman maldita... mas gugustuhin ko pang mahalin ng buo ang aking mama, papa at kapatid ko kesa mag-aksaya ng pagmamahal sa mga taong tanging kapalit lamang ay pera at materyal na bagay....

huhuhu...

dosage

2010-10-08T01:44:00.000-07:00

# una, birthday ng kapatid ko ngayon... hapy bday bro... wish you all the best! iwasang uminom ng marami... balita ko, marunong ka na daw mag-yosi! wag! wag ka ng gumaya sa'kin... magkakasakit ka... di baleng ako nalang! masama sa pamilya! magastos na kung tayong dalawa marunong mag-yosi. at umuwi ng maaga. wag na rin gumaya sa'kin!

# bakit ang mga tao nowadays nahuhumaling sa pagasali ng pageant? sa bagay... kahit din naman ako... basta winnable ka lang... gow na!

# hindi madaling magdisenyo ng gown at festival costume... needs to have extensive research!

# kapag hindi ka na masaya sa trabaho mo... iwasan ang "gobyerno" syndrome. Pagpatak ng alas kuwatro ng hapon, makikipagchikahan o kaya naman inaantay ang alas singko at tumunganga ng bonggang bongga! hindi maganda! wala tayo sa city hall o kaya naman sa dswd! hehe!

# kung napapagod ka na sa buhay, wag mawalan ng pag-asa. maraming bagay ang mangyayari ng si mo inaasahan. dapat alert and prepared.

# wag maging aligaga! wag mag-iwan ng wallet sa pedicab. laging bantayan ang id at laging alert kung saan nilagay ang phone. wag maging tanga!

# kapag walang internet connection, wag ipilit! nakakabwisit lang ng araw!

2010-10-08T00:28:00.000-07:00

Dosage...

# una, birthday ng kapatid ko ngayon... hapy bday bro... wish you all the best! iwasang uminom ng marami... balita ko, marunong ka na daw mag-yosi! wag! wag ka ng gumaya sa'kin... magkakasakit ka... di baleng ako nalang! masama sa pamilya! magastos na kung tayong dalawa marunong mag-yosi. at umuwi ng maaga. wag na rin gumaya sa'kin!

# bakit ang mga tao nowadays nahuhumaling sa pagasali ng pageant? sa bagay... kahit din naman ako... basta winnable ka lang... gow na!

# hindi madaling magdisenyo ng gown at festival costume... needs to have extensive research!

# kapag hindi ka na masaya sa trabaho mo... iwasan ang "gobyerno" syndrome. Pagpatak ng alas kuwatro ng hapon, makikipagchikahan o kaya naman inaantay ang alas singko at tumunganga ng bonggang bongga! hindi maganda! wala tayo sa city hall o kaya naman sa dswd! hehe!

# kung napapagod ka na sa buhay, wag mawalan ng pag-asa. maraming bagay ang mangyayari ng si mo inaasahan. dapat alert and prepared.

# wag maging aligaga! wag mag-iwan ng wallet sa pedicab. laging bantayan ang id at laging alert kung saan nilagay ang phone. wag maging tanga!

# kapag walang internet connection, wag ipilit! nakakabwisit lang ng araw!

Ang mga Echoserang Manghuhula...

2010-09-22T12:36:00.000-07:00

Minsan na akong nagkaroon ng case study, o sabihin nalang natin na Documentary Film tungkol sa mga di kapani-paniwalang super natural powers gaya ng kulam, gayuma at albularyo. Nasa third year college ako nun at nasubukan kong makipaghalubilo sa mga taong kinatatakutan ng iba dahil may angking kapangyarihan silang taglay. Nung mga panahong iyon, alam ko ang katotohanan na risky at delikado ang pag-cover sa ganitong klase ng paglathala sa telebisyon. Tanging baon ko na lamang ay ang tatag ng loob at effort na gawin ang istoryang hindi ko feel at dahil na rin kay DX Lapid!

Namulat ang aking mata sa katotohanang totoo pala ang mga ganitong pangyayari. Ang mga pulang kandilang sumasayaw ang apoy kahit sarado ang bintana, kulob at walang hangin ang lugar. Ang itim na krus na pagmamay-ari ng isang mangkukulam na kapag hinawakan mo, makakaramdam ka ng hilo. Ang mga halamang gamot na niluluto dahil ang mga ito daw ay sangkap para makabuo ng isang makapangyarihang gayuma at ang di ko malilimutang bungo na kapag kinukuhaan mo ng picture, blurred lahat ang shot. Bungo daw ito ng ninuno nilang mangkukulam. Hindi kapani-paniwala pero makatotohanan pala ang lahat. Hindi ko rin maipaliwang ang sarili kong opinyon pero base sa mga nakita at naramdaman ko, madiin kong sasabihin sa sarili ko na dapat mo nalang paniwalaan ang lahat kahit alam mo na may maliit pang tyansa na maipapaliwanag pa ito ng syensya at agham.

Nung nag-aaral pa ako sa FEU, madalas akong napapadaan sa Recto o kaya naman sa Quiapo. Talamak ang mga manghuhula sa mga lugar na iyon. Iba't ibang klase ng manghuhula ang naglipana gamit ang iba't ibang uri ng materyales gaya ng baraha, tarot cards, bolang kristal, ballpen at papel at pati lumang kahoy na galing pa sa bulubunduking hindi na mapangalanan, di pinalampas. Hindi pumasok sa isip ko na magpaghula nun dahil takot ako na malaman kung ano ba ang kahihinatnan ko in the near future. Takot ako na malaman ang eksaktong oras at araw kung kailan ako mamamatay. Takot din ako na malaman kung maghihirap ba ako o kaya naman magiging embalido dahil sa isang karumal-dumal na aksidente. Ayokong malaman yun lahat dahil lang sa isang manghuhula. At malaki ang pagdududa ko sa kanila. Baka mamaya, ini-echos lang ako.

Minsan ng pumasok sa isip ko na subukan ang makapangyarihang hula ni Carmela, isa sa mga kilalang manghuhula sa Dumaguete. Pero inuunahan ako ng takot at baka pinagtritripan lang ako nito. Hindi na ako nag-atubili pang sumama at ginawang trip trip nalang ang hula ni Carmela dahil sa kagustuhan ng isang kaibigan. Hindi ko na idedetalye ang lahat ng usap-usapan namin tungkol kay Carmela dahil nakakatawa lang!

Hindi sa naniniwala ako o hindi sa mga ganitong trip. Malaki ang paniniwala ko sa Diyos at ipapasaDiyos ko nalang silang lahat. Ang akin lang, ito ay parte ng tradisyon, kultura at normal na may ganitong enerhiya at powers sa mundo. Kung patuloy nating ilulugmok ang ating sarili sa ganitong mga pangyayari, hindi tayo aasenso bilang tao.Mas marami pang bagay ang dapat pagtuonan ng pansin. Tayo ang gumagawa ng landas at direksyon na dapat nating tahakin ng wasto. Kung saka-sakaling puno ng mahika at puro kababaglahan ang gusto mong mangyari, problema mo na yun!

Kung Echos lang o True ang lahat, depende na yun sa tao kung maniniwala ka ba o hindi. Kanya-kanyang tripping lang yan. Nasa sayo na yan kung masasakyan mo ba o hindi.

Pandesal

2010-09-21T12:44:00.000-07:00

Pag-uwi ko tuwing umaga, laging may hain na pandesal na nakalagay sa mesa. Ito ang kadalasang kinakain ko kasabay ng paghigop ng kape at yosi. Sa araw-araw na ginawa ng Diyos, lagi nalang ganito ang sistema ko tuwing umaga. Nangangarap ng gising sa balcony at sa bawat higop at hithit ng yosi, nananatiling sariwa ang mga ala-ala ng nakaraan at gugunam-gunamin ang mga hinanakit ng kahapon at magiging depress bigla.

Hindi ako seryoso... feel ko lang sabihin ang mga ito. Wala lang! hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko ngayon... walang pumapasok sa utak ko...

ayun! meron na! nakatikim ka na ba ng pandesal na ang palaman ay sardinas at itlog? ako... hindi ako kumakain nun! malangsa kasi at di ko maatim ang lasa. Hindi naman sa pag-iinarte, hindi talaga ako mahilig sa malalansang pagkain. Mas gugustuhin ko pang margarine o kaya mayonnaise ang palaman.

naranasan mo na bang makipaghalubilo sa mga taong akala mo noong una, hindi kayo magiging close at ang ending, sila pa ang mga taong magiging sandigan mo pag ikaw ay nalulugmok o kaya naman, tripping mo lang na mag-inarte. Ikaw ang pandesal at sila ang sardinas at itlog at feeling mo, malangsa sila kaya hindi kayo match!

hindi ko na mabilang kung sino-sino na ang mga taong nakilala at nakahalubilo ko. yung iba, napadaan lang, yung iba naman, kasama kong nag-aantay ng masasakyan sa waiting shed tapos bigla nalang pa-para. Takot dumaan sa mabatong daan. Baka kasi tumagilid at mahulog s bangin ang sinasakyan namin. Yung iba naman, kasama mong kumain ng pandesal na may palaman na bagoong. Kahit kadiri, Carry na!

mabibilang lang ang mga taong kumakain ng pandesal na may bagoong. Pero kung inaakala mo na habambuhay mo silang kasabayang kumain nito, sabay inom ng GSM Blue, diyan ka nagkakamali. may sarili din silang palaman gaya ng atchara, toyo o kaya naman asin. Yung tipong di mo rin kayang kainin. May panahon din na iiwan ka nilang mag-isang kumakain ng pandesal na may bagoong. Kaya dapat, i-enjoy mo nalang ang jammin session. bawat segundo, minuto at oras, dapat mong ipadama sa kanila na mahalaga sila sa buhay mo. Anuman ang ipalaman nila sa pandesal, kaya mong kainin. Anuman'g uri ng ulam o di mo man maatim na lasa, kaya mong lamunin!

Marami na ang naglabasang uri ng tinapay pero di pa rin papakabog ang pandesal. Ikaw ang pandesal na tinutukoy ko. Ang importante, mahalin mo ang lahat ng kaibigan, pamilya at kasintahan mo dahil minsan lang yan dumating sa buhay mo.

ganda ng konek noh? pamatid post para sa nagdudugong utak ni Bea! hehe!

I-blog mo nalang

2010-09-16T14:05:00.000-07:00

PUWEDE NAMAN SABIHIN LAHAT SA BLOG DI BA? KUNG NAIINIS KA, HINIHIGOP KA NA NG STRESS... YUNG TIPONG GUSTO MO NG SABIHIN SA SARILI MO NA PLS LANG! ONE TIME LANG! GUSTO KONG TUMAKBO NG NAKAHUBAD! WALANG SAPLOT!!

hindi ko alam kung magagalit ba ako o pawang dedeadmahin ang lahat. Oo nga naman, pinipilit ko ang sarili ko na maging matatag at maging easy on going ang lahat, pero di talaga maiiwasan na lamunin ka ng sarili mong emosyon.

Sana, sa pagkakataong ito, hayaan niyo munang sabihin ko ang lahat lahat ng gusto kong sabihin. Sa totoo lang, kailangan kong manahimik pero kung mananatili itong tago sa buong pagkatao ko, yung tipong wala akong outlet na malalabasan, para na rin akong isang LPG. pasingawin mo tapos sabay sindi sa lighter... ganun din ang kalabasan. Mas malala pa nga.

Ayoko ng magpakaplastik. Ayoko ng magpakamartyr. Siguro, ganun talaga pag masyado kang mabait. Kailangan mong intindihin ang kinanatatayuan nilang sitwasyon at kailangan mong sabihin sa sarili mo na manahimik nalang at idaan nalang sa kakatawa at megapictorials ng pangHFM (nabulol sa FHM) daw ang drama pero kadiri ang kinalabasan ng pictorials.

Ikakatuwa ko sana ang 6 day leave ko sa trabaho pero ganun pa rin ang kinalabasan. Binigyang pansin ko ang publikasyon dahil kailangan namin ang bawat isa sa panahong ito. Walang iwanan ang drama. pero habang tumatakbo ang mga araw sa kalendaryo, pakiramdam ko, lumalala ang sitwasyon. ayokong ipakita sa kanila na naapektuhan ang buo kong emosyon dahil alam ko sa sarili ko na wala itong silbi at makakadulot pa ito ng mas maraming negative energy. At alam ko ang katotohanang isa ako sa nakakatanda sa TN kaya siguro, sa akin dapat magmula ang hindi pagsuko sa ganitong labanan... signs of maturity kung baga.

halos nanalamig ang buong katawan ko sa biglaang pag-resign ng ilan sa mga empleyado ng walang abiso sa admin at pati na rin sa'kin. siyempre, responsibilidad ko na magbigay alam sa OM (operations manager) o kaya naman sa CEO (Chief Executive Officer) kung sila ay aalis na sa kompanya. nakakalungkot isipin na binigyan mo na nga ng pagkakataon na sila na ang mismong magresign personally, pero sila pa ang may makakapal ang apog na bigla na lang mawawala... parang MIA... ganun na nga! hindi na parang! tpaos iiwan sa ere na sa'kin ang lahat ng pagisisi at sabon na todo bulang Surf at Tide ang inabot ko sa Taas.

at dun ako nasasaktan ng husto. PAGTITIWALA! mahirap ibalik ang buong pagtitiwala kung hindi mo alam ang tunay na kahulugan nito. MAhirap Umasa sa wala kung ang ugat nito ay ang salitang Pagtitiwala.

sana, naging panaginip nalang ang lahat. Kung saka-sakaling sinusubukan ako ng Diyos kung kaya ko pang lumaban sa stress at burdens... wala na akong magagawa. nandito na ako at obligado akong tapusin ang labanang ito magkamatayan na!

sabi nga nila, huwag kang maniguro na magdala ng mahabang espada, pananggalang at kabayo kung ikaw ay makikipaglaban sa mundo na puno ng mapanuri at traydor. Mas mabuti pang magdala ka ng punyal at magsuot ng sapatos na may makapal na suwelas dahil mas mahaba pa ang timeline ng iyong pakikipaglaban. Madali kang mamatay kung armado ka nga at hindi mo naman ito ginagamit ng wasto at maayos. Mas mabuti ang simplen at makalumang sandata basta alam mo kung paano ito gamitin ng maayos at may tactics at special skills.

Things that I supahlike in the PUB

2010-09-12T05:20:00.000-07:00

OA-OA na pag-incorporate sa mga articles na puro erasures, linyang curves, straight at broken lines!

Mga missing paragraphs na nawawala dahil di namalayang na-delete! Haha

magsulat ng features at magazine articles

Overnights! Tapos biglang magiging adik at aandar bigla ang mga “waley” moments pag madaling araw na

Pag-inom ng kape sa office tapos mag-eeffort ka pang maghugas ng Mugs dahil gamit lahat!

mga gaguhan, “yabuhanay” at asaran moments as in Mega Mega patayan session. (actually, gimingaw ko sa mga lines ni Poldo, Marvin, Junrell at Gian)

tawaging White Horse! Hehe!

Ang Pictorial moments pag Photo shoot sa Magazine Issues!

Pag-emote sa Balcony

Ang paggamit sa Editors PC dahil lahat ng files ko nandun… bigla nalang na-reformat! Huhu!

Si Joel Senico Aba! Wala na akong mayakap! Hahaha!

Ang hindi pag-open sa facebook, twitter, at anu mang sites na hindi related sa trabaho... DATI YUN!

Ang Patayan session sa mga meetings

Ang mga Narcisismo sa office!

ang pag-edit sa videos!

ang mga artists na mega paint at draw….

photo essays ng mga photographers

mag-inarte tuwing umaga lalo na pag galing overnight

ang pagpunta sa office pag Sunday kahit di naman kailangan!

ang masayahing mukha ni Dorothy Mae Acabo!

and lastly… ang magulo kong locker ko na may picture ni Eds! Hahahaha!

Problemado ka ba?

2010-09-10T12:20:00.000-07:00

Oh well... bago muna ang lahat, gusto ko sanang maibsan muna ang lahat ng pagsubok at paghihirap sa TN. Gusto ko lang labanan ang stress at wala akong pakialam kung hindi ito English. pasensiya!

kahit sabihin man ng iba na ako ang taong madaling makalimot sa stress at ginagawang maging simple ang lahat, ayoko lang talagang higupin ako na pagod at maging emosyonal. sana, sa mga larawang ito, sa mga sasabihin ko na sa tingin niyo na walang kuwenta at nonsense, malaman niyo ang dahilan at kahulugan ng pag-asa, solusyon at tiwala. Sana, maisip natin na masarap mabuhay sa lupang puno ng pagsubok at kalbaryo... di ba?

May mga pagkakataon talaga na umaatake ang salitang stress. Nanghihina ka na para bang ayaw mo ng kumilos o kaya naman masyado mong dinidibdib ang lahat ng kalbaryo sa buhay. dapat strong tayo... huwag na nating antayin na may magsabi sa atin na wala tayong kuwenta at tama na ang paghihimutok...
(pagmasdan ang larawang ito... "anak... kumain ka na? Pls. naman ubusin mo! [commercial ni tita Shawie na Lucky ME])

Mas masarap ang buhay kung may nararamdaman kang pag-asa hindi lamang sa sarili kundi pati sa iba. Mas naaayon sa batas ng tao kung may makakapitan ka at maibsan ang hirap na nadarama, Malay mo, sila pa ang patuloy na aakay sayo. Huwag na natin antayin na malunod tayo sa problema. Lagi nating tatandaan na may katapusan ang buhay na hiram lamang sa maykapal. Tulad nalang ni Jonas. Kahit hirap na hirap sa litratong ito na i-angat ang kanyang "MUMUNTING" katawan, kaya niyang lumutang kahit pressure at effort sa kanya.

Iwasang puluputin ang sarili sa problema at manatiling nakatunganga na para bang pakiramdam mo, wala ng bukas. Gumigising tayo araw-araw at masuwerte ka kung nagising ka pa. Ang problema nung nakaraang araw ay mananatiling sariwa sa iyong katawan pero dapat natin isipin na hindi ito ang dahilan para kainin tayo ng sarili nating emosyon. Lahat ng problema ay may solusyon. Ito ay dapat gawin ng maayos, mabilis at walang keme at huwag ng tumunganga na para bang nag-aantay na umulan ng nyebe sa Pilipinas. Humanap kaagad ng solusyon. Tulad nalang nito... ang mga dekorasyon na nakalambitin ay ginawang props... siya daw si Naruto... ewan ko nalang!

Iwasang mag-inarte. Hindi na uso ang emo... Jejemon na! mas mabuti na kapag may problema sa buhay, hinahaluan ito kaunting sahog gaya ng kaibigan, pamilya, kapaligiran at hindi puro nalang sarili. Kailangan mo sila... hindi ikaw ang kailangan nila. Huwag ng gumaya kay Rolyn na mahilig mag-inarte... gaya nito! hehe!

(pasensiya kung hindi maayos ang pag-photoshop... nakakatamad na!) At ang pinaka-importante at masaya sa lahat, magrelax at huminga ng malalim. Patuloy lang ang takbo ng buhay at mundo. Ikaw, siya o tayo ang gumagawa ng daan patungo sa tagumpay at hindi tayo uusad kung mananatili tayong bigo at ramdam ang bawat hinanakit sa buhay. Walang silbi ang pag-iinarte sa problema at mananatiling makulong sa apat na sulok nito. Walang kuwenta! Pero wag ng gayahin ang nasa litratong ito... OA na!

To my dearest Team... Webpage, Arts and Photography Unit...

Sa mga Editors... (pasensiya na walang pic si DJrem... di ko mahanap eh!)

Sa mga Writers

At Newbies....

Walang iwanan...
Ayokong magmaka-awa
Pero isipin nalang natin
malalampasan natin toh!
Gow TN!

Pira Pirasong Pangonsensya

2010-09-07T12:05:00.000-07:00

* matagal ko ng gustong gumawa ng wishlist ngayong BER months, pero tinatangay ako ng katamaran pag nasa harapan na ako ng PC. marami kasing mga hadlang. Tulad nalang ng facebook, twitter at pesteng yahoo updates at PEP! hehe! kung hindi naman tinatangay ng mapaglinlang na katamaran, dinidemonyo naman akong magsulat ng ibang topic gaya nito!

* may itinakda ang maykapal kung dapat ko bang maranasan muli ang magmahal at umibig sa isang matipuno at matikas na lalaki at hindi bisexual! pero kung maghihintay ako sa takdang panahon, baka mamaya, lamunin na ako tubig at magsanib puwersa ang kapangyarihan ng lindol at pagsabog ng bulkan, walang pag-ibig ang dumating sa buhay ko. Pilitin ko man na sabihin sa sarili ko na ayoko ng magmahal pero kung nakikita mo ang iyong mga malalapit na kaibigan na may tinatawag na "baby" at "hon", ang tamis tamis tingnan na para bang candy... at alam mo yung tipong out of place ka sa isang grupo na puro may ka-partner, di mo ba masasabi sa sarili mo na ganun ka na ka-manang o kaya naman ka conservative na puwede ka ng tubuan ng kepyas sa nuo? hindi naman sa pagiging inggitera pero tao rin naman ako... nagtataka kung bakit wala akong panahon magmahal ng iba at makuntento na lamang ng pagmamahal sa sarili, kaibigan at Diyos. umaaasa din naman ako na may taong magbubukas ng loob ko na magmahal muli pero kung aasa ka ba naman sa wala, hindi ba nakakainis o kaya nakakadismaya! TAO DIN AKO! marunong magtaka kung bakit ganito ang kapalaran ko pagdating sa lecheng pag-ibig na yan!

* kung bibigyan ka ng pagkakataong maging isang element, ano ka? ako.... isang Iron o Ferrous! bakit? naisip ko na kahit ano mang pagsubok ang dumating sa'kin, eto pa rin ako... matatag at puno ng stressstabs! ewan ko ba pero eto talaga ako... Kung deadmahan ng problema ang pag-uusapan, wala talaga akong pakialam. ayoko ng stress! pero kung tingin ng iba, binabalewala ko lahat ng dapat problemahin at sabihin niyo man na easy go lucky ako... WHAT DO YOU EXPECT FROM JAY-AR LUYAS? ang taong hindi marunong magseryoso sa buhay at laging at ease at lax ang lahat... ayokong magkuwenta pero kung saka-sakaling may portal at may pinto at puwede niyong masilip ang buhay ko NGAYON... baka mamaya, gusto niyo ng lumabas sa sobrang gulo o kaya naman stress at toxic. ayoko ng isa-isahin dahil ayoko ng STRESS! mas mabuti nalang na ganito ang nakikita niyong imahe ko... dahil kung ako mag-emote! hahahaha! drama kung drama! watch-out!

* sa sobrang dami ng pagkakamali sa buhay ko, yung iba nga di ko na maalala, iisa lang ang masasabi ko... Ces Oreña Drilon... I survived! matagal ko ng gustong i-try magcliff jumping na sinasabi ni Bella ng New moon na recreational daw ito, matagal ko ng gustong maglaslas at magbigti, pero lagi akong dinadalaw ni Aphrodite at sinasbi ang line "Oh my! Oh my! ain't do that honeybee! you're effin pretty my motha fuckin muse" with new york accent pa yan! wag ka! modern na si Aphrodite today! nagmumura na! haha! sa totoo lang, kung binabalak ko man lang na magpakamatay, mas nanaisin ko pang kumain ng 5,466 na boxes ng choco mucho at magka-cancer of the throat! at least! hindi masyado suicidal. at di ko pinangarap na magpakamatay dahil kahit kalbaryo ang buhay ko, narito pa rin ako sa mundong mapusok at mapaglaro.

Parang Rollercoaster na Ferris Wheel

2010-08-30T15:07:00.000-07:00

Ang sarap talagang sumakay sa isang mala-rollercoaster na byahe ng buhay. Ang sarap ng pakiramdam kapag nasusuka ka na, yung OA OA na pagtili na halos madra-drawing na yung korte ng ngala-ngala mo kasabay ng paglantad ng esophagus sa sobrang OA na talaga… (OA yung description), yung biglang mararamdaman mo yung pagdalusong pababa tapos biglang aakyat ng mahinahon at kakabahan ka kapag narating mo na yung pinakatugatog ng joyride na ito.

At yun ang nangyari sa’kin last week!

Magaling na ang aking pinakamamahal na kaliwang kamay. Ang tanging naiwan na lamang ay ang mga natuyong kakapiranggot na sugat. Medyo nagagalaw ko na siya. Napilayan kasi ako… dahil sa isang kagagahang pangyayari. Basta ang masasabi ko lang, dapat, maging maingat para hindi madulas… MADULAS… sige… para mas magaan pakinggan… MAUNTOG… hehe!

Last week-end, halos hindi ako makahinga sa sobrang saya. Nung sabado, naramdaman ko na Tao rin pala ako na may social life. Yah… I was totally drunk at basag ako nun. Pero hindi ko ikinahihiya yun dahil nalaman at naramdaman ko pala na kahit gaano kalupit ang lahat ng responsibilidad na inaako ko, kahit may mga taong hindi maintindihan ang sarili mong atake at combo kung paano mo aayusin ang lahat ng mga bagay na ito, dumarating sa punto na kailangan mong ibalanse ang lahat at mahalin ang sarili mo na higit pa sa pagmamahal mo sa responsibilidad na meron ka.

Dalawang beses kong napakinggan ang banal na kasulatan at Tatlong beses akong nagtirik ng kandila sa iba't-ibang simbahan nung Linggo. Ewan ko ba kung anong nakain ko nun… sa Pagkaka-alam ko, ang binanatan ko lang naman papakin ay ang Kimchi na dala ng isang NAPAkA-buting kaibigan galing Korean Market! Putcha! Lakas ng impact! Pero seryoso, Pagkukumbaba ang mismong Homily ng pari. Dapat natin malaman ang tunay na kahulugan ng humility at huwag magmataas at kahit naka-8 inches ka man na heels, lalagapak at lalagapak ka pa rin kahit si Lady Gaga ka pa… gets?

Ayoko ng mag-isip ng negative vibrations dahil nakakasira ng panahon at Chi na dumadaloy sa buong katawan mo. Sa naalaala ko lang, nakasulat ako ng mga articles all about ORGONITE. Search niyo nalang sa web kung ano yan… nakakarelease ng bad energy yan! Promise! At talagang maghahanap ako ng Orgonite sa Bazaars para naman di na humigop ng bad energy ang katawan ko at makagawa na hindi maganda at hindi Gawain ng isang babae! Hehe!

Sa totoo lang, masaya ako kung ano ang mga nangyari last week… one of the most memorable experience ever happened!

PS: malaki ang pasasalamat ko kay:
Joriz: salamat sa Kimchi… ingat ka sa UBEC!
Franco: salamat sa hot compress chuva source! Haha! (naning pa’g pangutana ni X-tian the Nurse)
Sir Rich: thanx for the support sa first week ng ASKAGENTS… and also Mam Marie… baka mas maraming appointments ngayong week! (I hope so)
Mayricks clan: salamat sa Night out last Saturday… hahaha! Dyan kayo maaasahan!
David: BETCH!! Good luck sa Borgees! LUZILA is Baaack! Hahaha!
Tonz: Salamat sa kakulitan at kaharutan… at least nawala yung tension! Effort at wasakan ng pa…. ang pumalit! Haha! Basta salamat! (magubot jud akong kalibutan if naa ka!) hehe!
Fifi: NAPAKALAKI ng pasasalamat ko na Pinalandakan mo ang picture ni Badong! Pangalanan pa ha! Anyway… Nice one! LINTIK LANG ANG WALANG GANTI! Hahaha! You make me smile fifi! Serious one… THANX! Mis u!
Chryss: salamat sa comfort kahit nung hostage taking… salamat sa impormasyon… AW? Kasali sa hostage? Hahaha!

At bago maging aknowledgements at thank you sponsors ito, puwede itigil na? nagugutom na ako…

MALALAKING pagkakamali!

2010-08-25T17:16:00.000-07:00

Ang bilis talagang umikot ang panahon… dalawang malalaking pangyayari sa dalawang araw na pagsubaybay sa radio at telebisyon at naging tampulan ng intriga at kritisismo, mapakapwa Pilipino man o sandamukal na dayuhan ang nakakarinig nito.

Sa totoo lang, ang naganap na hostage drama noong nakaraang lunes ay mistulang babala sa lahat ng mga Pilipino na ang ating bansa ay lapitin sa mga karumal dumal na krimen. Tanging opinion ko lang, lagi tayong nangangarap ng maganda at maayos na gobyerno pero kung lagi natin i-aasa sa kanila ang malaking pagbabago at mismong tayong mga mamamayan ay hindi kikilos ng matuwid at tama, walang silbi ang panunungkulan ng ating mga pinuno sa bansang ito.

Ngayon ko masasabi na diskumpyado na ako sa mga pulis natin ngayon. Kung sino pa ang nag-aral sa grabe-grabeng pagsasanay sa mga kampo at krame na ating bansa, sila pa ang may lakas ng loob manghostage. King sino pa ang nag-aral ay nagsanay kung paano solusyonan ang mga hostage drama, sila pa ang tatanga-tangang hindi alam kung paano rumesbak sa ganitong sitwasyon. Kung sino pa ang dapat pagkatiwalaan, yun pa ang namuno at hindi pa marunong mag-areglo sa ganitong klase ng krimen at trahedya.

Ang kasalukuyang pangyayari sa Miss Universe ay pawang nagbahid ng pagkadismaya ng ilan sa mga Pilipino pagkatapos ng Hostage Drama. Malaki ang iniwang marka ni Venus Raj at nakamit ang mumunting tagumpay sa paligsahan ng kagandahan at talino. Ngunit ito rin ay nag-iwan ng marka sa mga Pilipino maging sa ibang dayuhan. Ito ay nagsilbing malaking pagkakamali ni Venus Raj sa buhay niya. Ang rurok ng pagiging pinakamagandang dilag sa buong mundo ay nilapat at nilatag na sa kanyang harapan ngunit sa hindi maayos na pagsagot sa katanungan ng isang hurado, nawala ito na parang bula sa isang iglap lang.

Naging maugong sa lahat ng dyaryo at telebisyon si Venus. Masisisi niyo ba kung ganun lamang ang kanyang makakaya at hindi namalayan na ito ay isang MALAKING pagkakamali para sa iba? Kung ikaw ang nasa posisyon ni Venus, makakayanan mo ang pressure sa entablado?

Kung iisipin mo nga naman, ang tanong na naibato kay Venus ay ang katanungan na kadalasang mariring kung ikaw ay nag-aaply ng isang trabaho. Malamang may nagtanong na rin nito sa’yo. Mahirap sagutin dahil ayaw natin malaman ng iba ang malaking pagkakamaling nagawa. Halimbawa nito ay kung nakipagtalik ka sa isang tao na may na AIDS o kaya naman nagpalaglag ka ng sanggol. Di ba? Gugustuhin mo bang malaman yun ng iba? Marahil hindi.

Makuntento na tayo sa lahat ng pangyayaring ito. Tama na ang paggatong sa isyu. Nakakasawa na… hayaan na natin na naging parte ito ng kasalukuyang administrasyon. Madami na ang nagprotesta, namatay, nagbigay ng kuro-kuro at opinion. Ito ay nakaukit na sa kasaysayan. Ito ay nagsilbing ala-ala, babala at aral sa ating lahat. Ayaw man nating tanggapin pero ang dugong dumadaloy sa ating lahat… ay iisa. Ikaw ay isang Pilipino at dapat mong lasapin ang lahat ng pagkakamaling nagawa ng kapwa mo Pilipino at maging matatag sa lahat ng pagsubok na nagaganap sa ating Inang Bayan! Naks! Nagiging seryoso na ako! Hehe!

Sarili, Kaibigan at Pag-Ibig (Corny noh?)

2010-08-22T07:04:00.000-07:00

Halos maloka ako sa album ni Nina na “Renditions of the Soul”. Pinadownload ko to sa phone ko at OO nga naman, ngayon na ako naniniwala na kaya pala nagging diamond record ang album niya dahil sa sobrang ganda ng renditions niya sa “cold summer nights”, “half crazy” na sa naaalala ko, paborito ni Marvin Jay Mupal, my long lost collegemate and friend at “why can’t it be” na halos ma-umpog ang ulo ko sa pader dahil sa sobrang touching ng kanta. Haaiiii… hindi naman sa ini-endorse ko ang album ni Nina pero kung gusto niyong ma-refresh at mawala ang stress, recommended remedy ang album na to.

Last week, halos hindi ko makayanan ang term na Home sick. Actually, gusto ko ng umuwi. Hindi dahil sa gusto kong makita si… anyway, masaya na sila… at wala na akong magagawa dun… dahil I really miss my friends. Nakakamiss kasi na sila yung tipong kino-comfort ka pa rin kahit malalaki na kami. Yung tipong kapag may problema ang isa, handing dumamay magkamatayan na at kahit gaano ka pa ka-bastarda o kaya kahudas, deadma na!yun lang naman ang nakakamiss! Alam ko naman ang katotohanan na mas marami akong kaibigan at maituturing na pamilya dito sa City of Gentle people pero iba lang yung feeling na halos din a matibag ng bato ang samahan ninyo dahil alam niyo na ang utot at ebak ng bawat isa dahil simula bata palang kayo, yung tipong kalaro mo ng habulan pag recess o kaya naman kalaro mo ng polly pocket kung sasabihin ng guro na magdala ng laruan sa skul, hanggang sa kasabayan mo na sila uminom ng Gin Pomelo at Magyosi, hanggang sa magkasiraan ang barkada dahil sa makakating labi ni MARTIN at dahil na rin sa tawag ng laman, ngayon ko lang naisip na kahit sinong presidente pa ang pumalit sa Pilipinas, mananatili pa rin ang MArya, Chaira at iba pang involve na tao sa isang maliit na sirkulo ng pagkakaibigan at walang kamatayang samahan na kahit GSM blue, di patutumba!

Ngayon ko lang napansin, wala pala akong luvlife after yun na nga! Hahaha! Oo nga noh… naiingit nga ako kay FIFI… meron na siya! Magkano nagastos mo buwan buwan? Hehe! Joke lang… sinasabi ko nga sa sarili ko, mas mabuti nalang ang di magmahal dahil ayokong madagdagan ang stress! Honestly, ayoko ng umasa. Kung may datating sa punto na magmamahal ulit ako, mas mabuti nalang na playtime ang lahat o kaya naman ipagpalit nalang ang pagmamahal sa isang set ng Punyeta na alak sa Christine’s bar. Mas madali pang tanggapin na basag at wasted ka kesa makita at mangyari ulit ang desperasyon na wala sa lugar! Haizzt! Nadala na ako! At din a yun mauulit pa!

At Dahil Buwan ng Wika Ngayong Agosto

2010-08-18T07:32:00.000-07:00

Kung paKABOGan ng Ingles ang pag-uusapan, di na ako papatol diyan. Alam ko na mas maraming tao ang magaling gumamit ng wikang ito mapasulating pormal man o pagkakabigkas ng mga salitang angkop ang bawat bagsak ng labi o diin. Ayoko ng makipag-away sa mga taong magaling mag-ingles. Napapansin niyo naman yun sa blog ko na madalas lang talaga ako gumamit ng English language dahil alam ko ang sarili kong kahinaan. lagi akong biktima na maling balarila at OO nga naman, wala akong pakialam duN!

ano ba ang dahilan kung bakit masayado tayong nahuhumaling sa salitang Ingles. Rinding-rindi na ako sa mga propesor ko sa MC na dapat, alam mo ang buong sistema ng wikang ito dahil ito ang magiging susi tungo sa pagkaka-unlad ng iyong propesyon at kinabukasan. Hanggang sa trabaho na meron ako hanggang ngayon, Ingles ang pangunahing medyum na kailangan gamitin kaya minsan, Bumabaha ng dugo at plema sa ilong ko at ito nga ata ang dahilan kung bakit nararamdaman ko ang sakit na "migraine" at tipong malala at parusa.

Isang malaking tandang pananong na naglalaro sa sarili kong imahinasyon at mundo, bakit ba kailangan nating pagyamanin ng sobra sobra ang salitang Ingles. At mai-Konek ko na rin lang, papalapit na ang Miss Universe Pageant at mapapansin, mahal na mahal ng mga Hapon, Portugees, Espanyol, iba pang lugar sa Europa at Timog Amerika ang kanilang wika. Kaya maganda ang kanilang mga sagot sa Question and Answer portion, ang pinakahudas na parte sa paligsahan ng angking ganda at katawan o Beauty Contest at di rin maiiwasan na kaya sila di makapasok sa top 15 dahil sa tatanga-tangang pagsalin ng mga interpreter sa wikang Ingles!

Kungpuwede lang bumangon si Jose Rizal sa kanyang kabaong, malamang, ang PINAKA-una niyang gagawin ay ang bisitahin ang Luneta Park at Ibibigay ang tatlong gintong bituin sa mga sundalong nagbabatay dito. Hindi naman kasi si Rizal ang binabantayan nila. Ang tatlong Bituin na gawa sa Ginto. Totoo yun! pero anong Konek? Binigyan tayo ng kalayaang ipahayag ang ating damdamin at hinaing na gamit ang sarili nating wika at kahit si maraming alam na salita si Rizal, nanaig pa rin ang wikang pilipino sa kanyang puso at damdamin.

"Ang Di Marunong Magmahal sa Sarili Nating Wika ay mas MASAHOL pa sa malansang Isda"
inukit na ng panahon ang mga katagang iniwan na pamana sa atin ni Rizal. Dumating si Webster at Oxford wala na taying nagawa kundi gamitin ang salitang Ingles sa araw-araw nating pamumuhay. PAti ang mga salitang Ingles pamatay sa lalim ang kahulugan nito, kadalasang ginagamnit ang mga ito kung may kaaway ka facebook, friendster o kaya naman ang pinakalumang social networking... ang MIRC. Iba na ngayon ang sistema... ang di marunong magmahal sa sarili nating Wika... Coño o kaya naman, Meriam..... Defensor!

Hindi ako PAtriotic kung bakit ko nagawa ang post na to. May mga pagkakataon kasi na mas gusto ko pang magsulat at gumamit ng Tagalog kesa sa Ingles. Siguro, lumaki ako na Crtifies Batang Maynila ni Mayor Lim pero mas komportable akong gamitin ang salitang ito.

Hindi rin ako susunod sa yapak ni Jose Rizal o kaya naman, Isa sa mga idolo kong manunulat na si Bob Ong, pero sana, Bigyan natin ng konsiderasyon ang wikang nagbigay sa atin ng kalayaan at prinsipyo na iyahag ang lajat ng ating nararamdaman at walang iba kundi ang wikang Filipino. Sa panahong sinasabayan natin ang pag-unlad ng teknolohiya at sarili nating pamumuhay, sana umunlad din ang sining at kultura na meron tayong mga pilipino sa larangan ng pagsasalita at pagsusulat ng sarili nating wika at balarila.

KAbaliwan

2010-08-12T16:16:00.000-07:00

Panahon na lang ang magsisilbing daan para hilumin ang sugat ng nakaraan. Iba’t ibang uri ng ganid at sakit ang dapat maramdaman at sabi nga nila, hindi madaling pumasok sa kakapiranggot na butas ng karayom at tahiin ang gula-gulanit na kahapon.

Hindi madaling magpakatotoo at sabihin ng harapan at isampal sa kanya ang lahat ng pagkakamaling nagawa. Mahirap din na tamggapn ang lahat ng kamalian na meron ka at ibabato din nila sayo ang lahat ng baho at basura na meron ka.

Walang masama na tikman lahat ng bisyo at lasapin ang sarap nito kahot may kamahalan pa ang iba dito. Pero nagiging masamang ehemplo ka sa mga taong inosente sa mga bagay na ganito.

Incomplete thoughts!

2010-08-08T04:34:00.000-07:00

Like... It's getting worst... Worst than I thought!

ayoko ng gulo, ayoko ng issue at ayokong umani at pumitas ng simpatya sa mga taong pumapaligid sa akin. Wala akong dapat patunayan dahil hindi naman ako ganun kagaling at ganun ka-talentado.

Yah you are absolutely right... I am irresponsible and I do have VALID reasons for that. Ang pinakaayoko sa mga tao, nagkukuwenta... mapapera man o trabaho ang issue.

May mga tao talaga na magaling sa larangan ng pagsusulsol at gumatong sa mga issues. Hahaha! natatawa nalang ako and I pity those people. Sometimes, I do not know if plastikan nalang ba ang lahat but personally, I find it so plastikan. Why don't you face the person at all... or maybe blogging will do... at least, It is not vague! it's clear... spilling the beans using your own effin mouth! Wala akong pinatatamaan!! Pero ako ang nasasaktan na galing pa sa ibang bibig ang lahat ng issues na sana, napag-usapan kaagad para hindi na ganun kalaki. If problems arises, there is a room for explanations. We have no right to judge the book based on what we see visually. I am so bombarded with CRITICISMS everday and I am used to it... pero ang nakakagimbal, kung yung mga taong titira sayo, yun pa yung mga taong akala mo... nakakaintindi sayo....

Well... I am praying that Aphrodite..... (buffering)

Log-out muna... like my wicked sister texted me... I'll be in Amlan tonight! hahaha! bye!

MABUTI AT MASAMANG PANGITAIN

2010-08-06T12:17:00.001-07:00

Hahahaha! Super LOL! Ayokong ma-stress! Time for me to tell something na hindi nakakastress basahin!

OO nga naman, kapag naaasar ka sa isang tao o grupo ng mga tao, bakit di mo subukang sabuyan ng kumukulong tubig? Habang imiikot ang relo sa mapulang tindahan ng Jalolys, at habang nakikipagchikahan sa mga kapwa ko ka-officemates, isang mala-eksenang pangyayari ang di namin inasahan. Tahimik ang daan at walang katiting na ingay ang maririnig ng biglang may nag-uumiyak na bata sa kabilang tindahan. Basa ang damit at namumula ang balat. Hindi siya tumigil sa kakaiyak sabay bulyaw “gawas diha kay makipag-layog ko nimo…Yawaa ka” o sa tagalong, lumabas ka dito at dito ako makikipag-umbagan sayo... DEMONYO KA! Sa murang edad, nasabi ng isang palaboy at negrang bata ang ganung mga salita. Ikaw ba naman ang sabuyan ng kumukulong tubig, hindi ka ba maloka? kahit din naman ako... baka ganoon din ang sabihin. Hindi talaga natin maiwasang mainis sa mga palaboy. Pero kung ikaw ang nasa sitwasyon ng babaeng nagsaboy ng tubug... kung binigyan mo na nga ng pagkain ang palaboy tapos choosy pa... di ka ba maiinis?

Moral Lesson: huwag padadala sa galit... mamaya, matutunang mong magsaboy ng kumukulong tubig... wapaak!

Nung nakaraang sabado ng umaga, may naglalako ng mga santong made in Lahar, Pampanga ang drama. Bigla siyang pumasok sa opisina at binentahan ako ng santo. AKO? BIBILI NG SANTO? hindi naman sa pagiging Hudas at Demonyo, bihira lang akong bumili ng santo. Rosary nga... nag-aatubili pa akong bumili ng walang okasyon... santo pa kaya? nakatayo ako ng ilang minuto sa di kalayuang distansiya at napansin ko talaga na walang nilagay na santo sa table ko. Pagkaraan ng labing limang minuto, napansin ko nalang na may Sto. Niñong made in Lahar sa table ko... sa gilid ng edge ng table ko. naloka ako... natural! hindi ko masasabing milagroso ang santo pero yun ang pumapasok sa isip ko. Hindi ko rin masasabi na naiwan ang santo at talagang nag-effort siya na ilagay ang santo sa gilid ng edge ganoo'ng malayo ang puwesto niya sa table ko ng bahagya... WEIRD...

Moral Lesson: Huwag dedmahin ang mga taong naglalako ng mga mahihiwagang santo na made in Lahar. Ilang araw na akong nag-aantay sa pagbabalik ng tindero para ako'y singilin pero as is pa rin ang status niya... NOWHERE TO BE FOUND...

Sakit's Utok!

2010-08-05T10:43:00.000-07:00

I have this feeling that i will have a Migraine soon...

These past few days, my head is totally aching. Hindi siya normal. Madami na akong sinubukang gamot at kahit si mahiwagang Advil ay di pinalampas. My head is spinning at minsan, pinipilit kong maging ok but my emoetions are badly affected.

Seriously, it is not about being drama queen or something. It is more serious that I thought. Maybe it is because of stress or whatever, but my health is badly affected na ata. I wanted to consult this sa doctor kung Migraine ba siya.But I think it is one of the symptoms.

Hindi uso ang pag-eemote ngayon. Hindi rin uso ang pagiging balat-sibuyas pero my nerves is killing sa isang tao na feeling ko, matagal na ang isyu pero pilit inuungkat na hindi naman dapat ungkatin. I dunno if what is her point but anyway, mahirap na magsalita at baka mabasa niya pa to. hahaha! too bad for her!

How I wish na magkita kami soon... at pinaplano ko pa naman gumawa ng post dedicated for her... wag nalang! I am just wasting my whole efforts! hahaha!

ayokong maging praning but my life is getting boring na. daming mga misunderstandings at misinterpretations. I don't find it exciting. I find it harsh. Ayokong ma-stress out sa lahat ng issues. Ayoko! I have to enjoy my life and stay away from nega! negative forces gaya ng plastikan blues! ewan ko ba... i find it plastic kasi kapag may gusto kang sabihin na mali pero di mo kayang sabihin (yung obvious ha) I find it weird na quesehodang nagreprimand ka na ng isa o dalawang beses, it remains useless. parang wala lang. I find it unusual na alam mo na mali, di mo pa ba kayang sabihin na mali ang ginagawa.

KAhit din naman ako, nagkakamali, I AM NOT PERFECT and I open my doors VERY WIDELY sa criticisms at mga "badlong" moments o reprimands because I learn from it. Kaya lang, may mga tao talaga na di marunong tumanggap ng pagkakamali. May mga taong matigas ang pulso sa pagdaloy ng dugo na sakto kahit may virus pa! haizt! How would you repromand these people if they don't know what's the meaning of this freakin' word!

sana,magkaroon ng Chinese version na Dora the explorer na kakabog sa Tahalog na version! haizt! hirap ng masakit ang ulo!

Ang Isyung Naagnas na!

2010-07-31T12:05:00.000-07:00

Oo nga naman, kung ano mang mangyari nung nakaraang panahon, huwag na nating ungakatin pa at gawin nalang katatawanan ang lahat. Pero may mga pagkakataon na may mga tao pala na nagiging bitter at bigla nalang mag-iinarte dahil sa mga kagaguhang posts o kaya naman comments sa FB. For me… there is nothing serious about lalo na as FB.
Itago sa pangalang Bitter Ocampo, biglang nagulantang ang Barkada dahil sa isyung pagbloblock ng mga FB accounts nila at eto naman akong tatanga-tanga, ngayong araw ko lang nalaman na binolck niya din ang account ko. Eto namang si Lianne Getuiza, ako pa ang sinisi sa pagblo-block ng mga accounts nila at malay ko rin kung bakit.
Siguro, ako ang dahilan kung bakit bi-nlock ni Bitter Ocampo ang mga accounts nila Chryss. Actually, wala naman akong paki-alam kung blocked ang account ko dahil hindi naman siya ganun kalaking kawalan sa buhay at FB account ko. Matagal na akong nananahimik, may sariling buhay na akong binubuno!
Isa lang naman ang haka-haka naming magbabarkada. May mga tao lang talaga na magaling magsulat at gumawa ng essay na hindi naman niya alam na pawang joke ang lahat. Hindi niya alam na isa na lang yung kuwentong inuman o kaya naman kuwentong kabaklaan at hindi ito personal. Wala akong grudges kay Bitter Ocampo. Kahit ang barkada. Matagal na yung nakalipas at hindi na malaki ang scoop para pag-usapan ulit.
Yun lamang ay pawang eksplanasyon na base sa pagkakaintindi ko, kung na-iimbyerna ka sa mga posts ko o ng barkada, hindi na naming kasalanan yun. Mas malala pa nga kami magsalita at manglait kung harapan, kaw pa kaya na hanggang FB lang? at kung sino man ang nagsu2xlsol at gumagawa ng isyung nabaon na sa limot, nag-aaksaya ka lang ng laway at effort. Hindi na tayo high skul para magdamdam at gumawa ng isyu para magdrama. Tapos na ang panahong Jhe at Emphee na Luvteam at hindi na rin yun kalakihan na isyu. Wala na akong panahong magtanim ng galit at ganid sa mga taong manyuyurak ng dignidad. Kung tutuusin isa ka sa mga dahilan kung bakit matatag ako ngayon. Salamat!
Huwag na nating palalain ang isyu! Moral Lesson: IWASANG I-ADD AS A FRIEND KUNG ALAM MO NA MAY ISSUE KA SA KANYA BEFORE!

A WALK TO REMEMBER PART 10

2010-07-09T15:18:00.000-07:00

My favorite movie of all time! I watched it hundred times and I am still liking it! one of my favorite lines in this movie is really present in this video clip! Hahahaha! it's time for me not to be drama queen... but, I am really addicted in this film! SUPER!

britney spears - overprotected - lyrics

2010-07-07T13:47:00.000-07:00

So damn protected ba? hahaha! well... I am so bored in the office right now... and I realize, hindi madali maging HR! hahaha! dealing with applicants everyday and communicating and so many blah blah blah! haiizt!

My only wish... I want to experience cliff jumping! hehe! like Bella! she said it's a matter of recreational... I dunno how to deal with my schedule right now... like "gidupa na nako tanan" and some of my friends or... i mean advisers... I have to give up at least one priorities. Right now, I am still hanging with lots of responsibilities. I am still pushing myself to be more productive but, my stamina and "pagkamika" is killing me! gawd!

Puh-leez! but, I love it! I love dealing with time pressures and I love this challenge! Someday... I will find my ways to balance it well! It is too hard for now but my life has been so overprotected.

and puh-leez! I am bot an avid fan of Britney! just loving to reminisce this song!

Anton Diva - Ayoko na sana

2010-06-29T12:55:00.000-07:00

try to listen this song before you read my notes!

Well... indeed, Anton Diva is one of the best artists that I appreciate most. She is one of the impersonators of Regine Velasquez. I know that she revived the song "Boy" which makes me laugh and remember the inarte reactions of my dearest sis... hahaha!! i will not tell you that story anymore. basta! when i was browsing youtube which my purpose is to learn some American Accents on the net, I tried to browse songs of Anton. I heard this song... which strucks me most. Despite of my busy sked, it's not being a drama queen or something, but, I am just wondering why i was not blessed enough to have someone that I might say, love me! hahaha! honestly, I am super LOL when someone says that I am to picky with guys!

well... As of now, I want to find a boyfriend material but eventually, it ends up with just a plain sex! honestly! It's better to stop the illusions that someday, someone will love me for the rest of my life. I am not living in a world of fairy tales. (ok na sa'kin na minahal ko si E____e!) and, It's better not to take the risks of being of being so melodramatic and OA becuase of F*****n guys.

Two years! hahaha! living in a world without sex life! no boys! no F****n moments... like living like a monk! haha! I know it's unbelievable but try to ask my friends! most especially my GAY friends! haha! Anyway... I must bid adeui to those memories. Maybe time will tell if I'm going to do it again... but not now!

Stop searching with guys for they are messing us! Stop believing that Love is a wonderful thing that you make and loving someone is not just giving out our love and trust to those guys! My dear sisters... i mean Tranny sisters and Gays... try to live your life as normal without having special guy in your life. I don't believe on it. They are just wasting your love, trust, effort and money. Learn how to love yourself as everyone does!

I know I sounded too preachy about this! But my concern is our life as a tranny or a gay does not only revolve in loving guys and ask them to love us! please! stop loving because of these crap! spare me... my dear sister... you are just hurting yourself! stop doing sex because it's trend! haha!

pu-leezzzz!

For the sake of PUBLICATION

2010-06-17T11:15:00.000-07:00

Now I realized… Bickering is not good.

Hindi masama ang magalit. Kung alam mo na nasasaktan ka, walang pumipigil sayo na ipahiwatig ang lahat ng galit na nararamdaman mo. Minsan, di natin namamalayan o intensyon mo talagang magmura o kaya naman lagyan ng maraming kolorete ang mga salita na tatagos sa kaluluwa ng taong kinaiinisan mo. Sapat na ang pakiramdam na nasasaktan din siya. Hindi ka pa nakuntento at binubulyawan mo pa ng sandamakmak na mura at di kaaya-ayang mga pangungusap. Lumalaki ang isyu at lumalaki ang gulo. Marami ng baho ang nailabas.

Kawawa naman ang nabiktima. Pero di lungod sa kaalaman ng iba, siya rin ang tunay na salarin at dahilan ng lahat ng kaguluhang ito.

Ayoko na sanang palalain pa ang isyu. Ayoko na sanang pumatol sa isyu pero ang punto ko lang naman, hindi sa lahat ng panahon, kaya kong manahimik at itago lahat ng hapdi na nararamdaman ko. Matagal na akong nanahimik at alam yan ng lahat. Alam ko sa sarili ko na lagi nalang akong nagpaparaya sa lahat ng mga taong inaapi ang pahkatao ko. Kung ang Mount Pinatubo at Mount Mayon nga, marunong mag-alburuto … ako pa kaya?

Kung ano man ang nasabi ko sa hinayupak ang walang modo… kilala niyo naman kung sino siya, yun lamang ay pawang katotohanan. May karapatan akong magsulat ng constructive criticisms sa blog ko at Malaya naman siyang magsulat ng opinion niya na kung tutuusin, mas bakla pang magreact kesa sa’kin. Baklang Bakla! Tinanngap ko ang comments niya dahil marunong akong tumanggap ng RESPETO sa opinyon. Alam ko na mas may pinag-aralan ako kaysa sa kanya at mas propesyonal. Tanggap ko na hindi ako magaling na manunulat. Tanggap ko rin na kung sa paningin ng iba, isa akong horsey. Tanggap ko na kung mangyurak ng pagkatao ang iba diyan, lahat ng mabubuting bagay na ginawa ko sa mga taong nasa paligid ko, mas may karapatan akong sabihin sa buong pagkatao ko na isa akong mabuting tao kaysa sa kanya. Kung magbibilangan nalang ng mga kaibigan at nagmamahal sa’kin, marami sila. At kung parehas kaming mamamatay at ibuburol sa parehong oras at panahon, mas marami ang iinom ng kape at kakain ng Rebisco sa burol ko. Alam ko sa sarili ko na wala akong tinatapakang tao at yun ang totoo.

Nagsalita na ko. Nagchatbox siya. Nagreact ang iba at sapat na yun. Muli, mananahimik ako para sa kapakanan ng publikasyon. Mas malaki ang respeto ko kay Bhoy kaysa sa kanya. Nangyari na ang nangyari lahat ng sakit ay dumaan na. Nagkapalitan na ng maanghang na salita at dapat itigil na ang lahat ng kaguluhang ito.

Hindi buhay mo ang pinakialaman ko at yun ay paglilinaw ko lang naman. Kung hindi ka marunong tumanaw ng respeto sa kapwa mo, sana, unti-unti mong maunawaan na kung tinuturing mong pamilya ang TN, marunong ka sanang makinig, makiramdam at maging sensitibo. Hindi sa lahat ng panahon, mananahimik ang mga taong bwisit na bwisit sayo. Sana, marunong kang makinig sa nakatatanda sayo. Hindi solusyon ang pagiging Emo sa buhay. Nakakagago yun.
Ako naman ngayon ang tatahimik. Hinding hindi na ako magsasalita. Ito na ang huling pagkakataon at hindi na ito mauulit. Para sa ikabubuti ng publikasyon. Maraming salamat sa former EIC para sa realizations. Do not worry… things will be fine soon…

BTW… speaking on the outside world… Hindi ko na hawak ang desisyon kung ano man anf mangyayari. I will post these messages.

“Yes, you are right David, all the intuitions were true....it's my fault, i wanted to give him the benefit of my doubt...he was like an angel when he applied..it was only when he knew that his articles were really sub standard that he acted like an enemy to the company..maybe he cant just accept that he is not a good writer as he claim he is. His writing is good only for classroom room writing not professional writing..upload his ebook and his sets........it will make you crazy...”

“before we say anything bad against other people..please look at the mirror and see for yourself once again who you are.
talking behind one’s back is pure cowardliness . face the issue don’t run from it and quack like a duck. I am holding my patience…don’t dare me….legally, i can file a case against anyone who says bad things about the company. Treat us right and we will treat you right. Dare me and I will face that dare…in court.”

-Marrie Torrentegui Saycon
CEO MY Virtual Support

Realizations...

2010-06-16T17:39:00.000-07:00

The damage has been done. Maybe time will tell if things will gonna be fine. In my own point, i know I have flaws, its just freaks me out to state something that is too personal and i blurt things out on the net. i know it is a childish way of bursting your anger, but the fact remains that I have been hurt and the wounds are still fresh. With regards to the company issues, I played a big role on making things more and more complicated. As I’ve said, I know the difference of school and work. I know how to place myself. As of now, give me time to heal all the wounds. I am always ready for reconciliation and I want to clear things up. I hope that these issue will be settled.
Your right Lis… David… Its everyone’s fault!

Ikalawang pasabog...

2010-06-16T09:55:00.000-07:00

Humihingi ka ng ikalawang pasabog di ba? at alam ko na inaabangan mo to...

From David Jhules Maceda- Virtual Assistant Head of MY Virtual Support Outsourcing Business

Pasenciya sa grammar issues... if ever... gaapas me ig deadline... hindi ka trabaho para pag-aksayahan ng mahabang panahon!

continuation from Chatbox...

I think that you are perfectly aware of the difference between a private-owned company between a school organization, right? So, why the hell were you telling stuff off about the company when in fact it was clearly stated, as far as i am concerned, during the orientation that anything that might transpire in the company must remain within the company. As an agent, back then, you were not to divulge any information outside the company for the mere fact that the company has certain rules and guidelines to be followed; any violations or any harsh reactions to certain matters must be dealt with the appropriate people. ngayon, sino ang bobo? sino ang mukhang walang pinag-aralan? sino ang dapat bumalik sa grade 1? are you aware that you are liable to be sued for libel for what you have done? although your issue with the company was not exposed to the public, except the The NORSUnian, still, you have divulge confidential matters of which you were not supposed to expose to them?

Regarding your articles, of which i can relate to you stating that you are an aspiring PALANCA AWARDEE, c'mon? do you really think you can make it that far, not to mention having attitude problems and all that? Lisa, as you may have known her for being our--then--VIRTUAL ASSISTANT, ADMIN ASSISTANT, ACTING--NOW, OFFICIAL--EDITOR IN CHIEF, AND WRITER is the Cum Laude of her batch, with now, holding the degree of BACHELOR IN MASS COMMUNICATION does not even have what it takes to be a PALANCA AWARDEE--of which even I, Myself dont aspire because of the mere fact that I know what my Capabilities are and I know where I stand with the skills that I have with me in writing. Please, there must be really something wrong with you. If you want, we can accompany you to Dr. Yasi's office if you want; I think he can help you with your problems, whatever they may be.

With regards to your performance here in the office, My explanation can wait until the right time comes that i can somehow find time to pay a visit to OUR LOVELY OFFICE. thought you should know, I was part of TN before; I was the first who brought the name of the THE NORSUnian and of NORSU as well in this company thus, those who came after me somewhat became a stereotyped image of what NORSU students are. whatever the employee's opinions here in the office might be with regards to those people like you would bounce back to me, given that I was the FIRST EVER NORSUnian writer in this company. So, I think you have the idea of how upset and frustrated I am with how you have acted because clearly, from all the ranting that did, it boomeranged to me because of the fact that we came from the same school, the company had to pull me back down on becoming a trainee because of you of which i think, personally, i didnt deserve; basing from the caliber of writing that we both have, having read your articles and all, i can say i come off a step or two ahead of you.

I am sick and tired of hearing all these rumors about you spreading bullshit around without us knowing; thanks to Bea of course, we found out about it and to tell you honestly, we are all filled with angst towards you right now. Being the only NORSUnian here in the office, I am obliged to talk to you since none of them does not want to see the likeness of you; thus, to end this here for the mean time, I am daring you.

PREPARE ALL THE FUCKING GUTS THAT YOU HAVE GOT AND GIVE ME THE BEST SHOT THAT YOU CAN EVER GIVE ME BECAUSE ONE THING IS FOR CERTAIN, I AM GOING TO TEAR YOU APART, IF ITS THE LAST THING THAT I AM GOING TO DO. YOU DONT HAVE ANY IDEA WHAT I CAN BECOME WHEN I AM REALLY UPSET--of which some of the people in the office are aware of.

God Bless you Always.

Unang Pasabog....

2010-06-15T17:16:00.000-07:00

Next taym nalang kita papatayin… Humanda ka… Salamat nga pala sa promotion… Huwag kang mangialam sa buhay ng may buhay…- Mr. Ryan Gantalao
I would like to apologize if I kept a piece of luv note (we called it in TN, a simple way of writing your own thoughts… everything that you want to say. You can even use pseudonyms or leave it UNKNOWN) anyway, I DO not have any grudges to react on what he said. Luv notes is merely an opinionated thought of writing and I am gladly respected that.
I have only three reasons why do I have to say something on this note. Honestly, It is getting worst and I am really disappointed and mad. I have only three words with this guy, INSENSITIVE, CHILDISH and worst… exasperating.
My first reason is I do not know what his attitude problem is. Maybe he lacks guidance from his parents and he does not know what the meaning of respect is. Maybe my “pagubot” attitude forced him to underestimate my capabilities especially in MYVS. FIY, Ryan is one of the resigned yet TERNMINATED agents in that office. He filed a resignation letter, I do not know if he made a resignation letter and I do not see it in my desk.
The main gist was, and I think the main reason why he acted like moron, I texted him that he ought to see me because of important matters about MYVS. He replied that he will be leaving in Manjuyod that time for I knew and the Former HR knew that he was strolling in Dumaguete. I texted him ….
“unsa ka presidente? Naa kay Rangko?”
I was really shocked with his libelous texts which some of my friends knew. Even the chiefexecutive officer knew what he texted against the company and in my part.
Honestly… things were not alright. If you were going to ask my opinion, it was only part of my job that I have to contact him for settlement issues and concerns with regards on his PAY and his pending worst articles. It was just the HR who wanted to text him for clarifications.
“ Palibhasa, hindi mo alam ang pagkakaiba ng trabaho sa gagu-gaguhang laro. Sa bagay, hindi mo naman alam ang promotion na nakuha ko sa opisina. Hindi ko rin alam kung dapat ka bang mainggit dahil sa simula’t sapul na nagtrabaho ako sa kompanyang pinag-aksayan mo ng pawis at dugo… ay hindi… pinag-akasayahan mo ng panahong kakaFACEBOOK at pagUNDERTIME, masyado mo ng ikinondena ang abilidad ko. Dapat mong malaman na iba ang mundo sa eskwelahan at TRABAHO. Dapat mong malaman na hindi sa lahat ng panahon, dapat mong pairalin ang pagiging hudas at inggitero. Kung akala mo lang na hindi ako tatagal sa kompanyang ito… dalawang buwan kong minahal ang trabaho ko na dapat sana, ginawa mo”
Second, some of the TN staffers knew that I will not speak for the certain issues on the outside world most especially if I am in the premises of TN office. I am sensitive about that. But the fact is, he is the one who opens the door of disgrace, humiliation and unethical actions in his part.
“ Alam mo na hindi na ako nagsasalita at isa kang masangsang na hangin sa pananaw ko. Alam mo na may natitira pa akong respeto sa iyo at alam ko na hindi ka marunong tumanaw ng respeto sa iba. Marami akong saksi. At kung masayado kang nahuhumaling sa pagkakalat mo na isa isa kang magaling na manunulat, huwag mong antayin na ipakalat ko lahat ng articles mo sa opisina na REJECTED at ang pinagmamalaki mong E-BOOK na masyadong malaswa at walang Code of Etihics. Palibhasa, hindi mo alam ang Ethics sa pagsusulat dahil hindi ka Masscom. “
“sadyang lumaki na ulo mo. Hindi ko alam at hindi ko na dapat malaman pa kung napakanormal na sa iyong sistema ang ganitong pag-uugali o epekto ng TN kaya ka nagkaganyan. Marunong akong lumugar sa mga bagay na dapat kong sabihin at gawin. Alam ko ang kinalalagyan ko at sana, alam mo rin kung saan ka lulugar”
“kung gamitan nalang ng kapangyarihan ang gusto mong ipalabas, mahigit isang taon ka pa lang sa TN. Ni minsan, hindi ko man lang nakita ang sincerity mo sa TN office. Hindi mo nga naransan mag-overnight. Masyado kang pa-importante pag may events at gusto mo, lagi kang napapansin o normal lang talaga na PAPANSIN ka. Kung may pagkain sa TN o may libre, masyadong makapal ang mukha mo at di ka matutong mahiya at mas malala ka pa sa PATAY GUTOM na salita”
“ Hindi na nga ako nagsasalita sa mga atrasong binigay mo sa kompanyang binuwisit mo lang… at sa totoo lang, mas binigyan mo pa ako ng problema. Kung hindi lang dahil sa trabaho, malamang, wala tayong problema kahit ibang tao na lang ang may malaking problema sayo. Pasensiya na pero tinuturing ko lang trabaho ang lahat ng pakikitungo ko sayo kahit sa TN office. Ni minsan, hindi kita tinuring na kaibigan o malapit sa buhay ko. Lahat ng TN staffers ay importante para sa akin at ikaw lang ang bukod tanging hindi ko tinrato ng ganoon. Masyado ka kasing papansin at walang hiya. Gahaman ka at mapanghusga. Lahat nalang ng bagay ginagawa mong kumplikado.”
And my third and valid reason, I consider my friends to leave harsh comments (they knew it is not too argumentable) unlike your comments. Your notes are too vulgar and annoying. I more deserve to block you as my friends. But sad to say, you first block me out. You even blocked my blogger account. How thick is your face. Threatened? Well, I do not have to deal with this issue because I am not like you. My mom raised me with values and ETHICS. I do not know if your mom or dad teaches you the right way. What the shit I care if your parents are separated and you make it as an excuse why are you like that! Well… better inject some valium my dear… maybe you already experienced restlessness.
NGAYON NIYO SABIHIN SA’KIN NA MALI AKO… NA AKO PA ANG LUMALABAS NA KOTRABIDA SA BUHAY NIYA. SA TOTOO LANG, HINDI LANG AKO ANG MAY GALIT KAY RYAN. MARAMI KAMI!
ALAM KO NA HINDI NIYA MABABASA ANG POST NA ITO. WALA AKONG MAGAGAWA. KAYA NGA NAIMBENTO ANG BLOG PARA KAHIT PAPAANO, MAIBSAN ANG GALIT AT HINAING NG ISANG TAO. WALA AKONG PAKIALAM KUNG MAG-MENTION MAN AKO NG NAMES. WEALA AKONG PAKIALAM KUNG MAGKAKAROON NG MALAKING HIDWAAN SA AMING DALAWA. ALAM KO NA MAS EDUKADO AKONG TAO KAYSA SA KANYA.

Misjudged

2010-06-10T16:30:00.000-07:00

Honestly, I sleep at least 2 hours… and it was our break! Too bad… it was just only a nap… I might say, A POWER NAP!

I was not in a mood to write articles today. Maybe I was too stressed or maybe I was so excited with the Bohol Escapade this week end and I hope “madayon siya”.

I was so happy with the pictorials we had last week end. It was a successful one. I was really amazed with the pictures, make-up and costumes… even though there were flaws… hehe! If I am dealing with the so called pressure… spare on me, it involves physical and psychological pressure…

Some issues brought up. Some people were having revenge. Some were in deep pain and others were alarmed that it was really a wrong timing. I do not know how to fix these. I just have to let it pass and heal all the wounds of yesterday. I was really happy after the shoot. But seeing my colleagues being jaded with the so called issues, it alarmed me to deal with their sympathy.

Why is it that some people are often misjudged? How do you react on criticisms? Why do we have to feel the insanity of the other people?

Questions raised in my head. Me too, I do not know the exact answer. It is vague. It takes time for you to resolve these issues. I want to pat their backs…but there is something that blocks me to do it. I do not know why…

I know it is harsh. It is too painful. Issues became worst because of selfishness and inconsiderate. Some people are too judgmental. They do not think what the real score is. They want to judge and criticize people with all their means.

All we have to do is… things will be fine soon. Time may heal the wounds…but not now.

annoyance!

2010-05-31T17:06:00.000-07:00

It’s started out as an attitude problem…
What’s the essence why people wanted to feel melodramatic schemes just to feel the sympathy towards people around them? What is your stand to those people who are too desperate and a looser because of their so called foolish acts? I do not want to blame these people… some are born to be like these.
I know that I have been so melodramatic… a drama queen as they say… and now I realize that it’s not right to act like a sick-little-puppy-dog attitudes. It is too annoying too make things too hard for you to recover and you want to be an emo wannabe…. You have to do "self pity" stories because you crave for comfort. You have to be a protagonist and the rest of the people you want to act as antagonists in your lives are those people you hated most. You put flowery words in your fairy tales turned nightmares to the ears of those people who listens you well….
I have been through that stage… and its one of my attitude problem. Before it will get into my nerves and be a mental problem… I stopped it until someone uses this kind of technique… It makes me feel like I am a dumbest person in the world… and it freaks me out!
I have no choice but to forgive and ignore these so called “desperate looser” people. I have no choice because I want peace of mind. These thoughts tell me that whenever you want to be a drama queen of KING… just remember that you have to clean your own sheets and enjoy seeing people who sincerely they give advises, hugs and concerns that are too disappointing to hear and behind the tears..., its rediculous and worst...untrue! That’s life... you have to deal with lots of drama but too much drama will cause you to have a mental problem…
I ought to forgive these people for I am one of them. But I will try to be mature in dealing with these crazy people because they are worst than me. I have to convince myself that these people are not annoying and desperate. It’s their choice… not mine. I have to respect it.
Bullshit!

23 years... still alive!

2010-05-26T12:24:00.001-07:00

Time sails smoothly and days are definitely rushing into my nerves. It’s been almost a month of having myself being jaded with all of the things that I want to do and savor the hours of non stop working, thinking and constructing my life on the outside world. Pieces of thoughts brought me in… it’s been one year… my life revolves in the publication. It’s like I am in a battlefield. I have to deal with intelligent people, trying to squeeze my brains and skills. It’s like I am in the psychiatric ward. I have to deal with different people and crazy ones. I have to deal with lots of individuals who have “attitude problems” and it makes me realize that every TN staffers has their own personality disorders Haha! Forgive me but it’s true.
I do remember last year… my greatest gift that I ever received was… TN accepted me as one of their staffers and I was really happy. Honestly, Noriel was the first person who told me that I was accepted… it was May 27, 2009 when I received the so called VERDICT… it was a little drama that I didn’t knew that I was accepted and the fact remains that I was making my “nervous chuva” that time and I liked it how it feels.
Its one year ahead… again, I’m writing this post not in the TN office… I’m writing it in my own cubicle at MyVS, a little company that caters content writing jobs and costumer service representatives as well. I applied as a writer last April 10 and got hired and be an administration assistant position last May 1 and I quote what my supervisor said… WHICH IS GREAT!
I am not a good writer (may mga tao lang na nagpupumilit na magaling sila). Marvin and Junrell (my friends) can attest on that! When it comes to time management, I am always late at least two hours ( Ariane, Junrell and Marvin are my living witnesses! Hahaha!)… In other words, as of this moment, I do not understand the fact why I am chosen to be on that position. It is a reality basis and it is not a char! Based on my performance, there are some cases that I can’t reach my quota and there are times that I’m always late… I don’t know what the reasons are and I have to deal with it… as I’ve said, it is another challenge for me to cope up! It is another thing that I must admit…
Before, I used to mingle with my publication colleagues. It’s like everyday I am used with the jokes and DEATH NOTES! (sori guys… I ought to think that word as an alternative way of saying “patyanay”) well… I admit that it’s funny but not all the times… I consider it as joke!
Aside from everyday DEATH NOTES and chuva in the TN office, these people trained me well. I thought that being 69 years late will not be changed at all. I thought bingka moments are always good to hear. I thought that being stubborn and lazy will stick into my system. And I thought… talking about serious stuffs are as easy as putting flowery words like a feature writing! Which is not good! Working in the publication is not like absorbing the lessons in writing, photography and computer works. Dealing with your own attitude problems is also one thing that you have to realize. Sometimes, I have to realize my mistakes and change it with bright aspects. Sometimes, it is painful and there are people who throw stones at me because of flaws. Sometimes, I am too pissed off to those people who don’t understand me because I am a transvestite. It’s a matter of stereotyping anyway.
I have lots of flaws. I’m sorry I’m a human… an old excuse. TN helps me to accept my mistakes. TN helps me to be vulnerable and calm. TN helps me to change everything that I have to change. I’m sorry guys if I have done something wrong. Sorry if I am too harsh with my words, actions and bingka stuffs. It is really a lame excuse if I would say that it is part of my attitude, you have to deal with it.
Just a piece of thought, you have to change and learn from your mistakes. It’s really a normal thing to say but it’s really hard to do. Lessons and failures brought me in to be a “not so good” applicant in MyVS. I have to deal with employees that I should say “mas labad pa nako”. I have to discipline them and make a first move to follow all the rules and regulations in the office.
MyVS is just a mini-TN office. You have to write and you have to deal with “attitude problems” which is more gentle than in TN. You have to be prim and proper… well… it is so hard for me to do it because I AM ALWAYS MAKING PAGUBOT! Just a normal Bea that you used to know! Marvin once told me that “makatola akong personality” and it’s really really normal. I have to be strict and that’s one of my workloads. I have to follow the clock and not be a procrastinator. It’s a mature way of saying these thoughts… hey! I’m turning 23 this Friday! Haiizzzttt!
I already told myself that my life was not a mess. I have my family who are always there to support me even though I am so “pasaway” (laliman ba ka’g six years naa sa college? Masteral?), I have my night friends… bitchy ones! And on the other way around… day friends (just talking about BLD bukas loob sa diyos… Weird? Hahaha!) I have also my Burger delights buddies… and of course, gay and tumba patatas associates. Of course, I know that they will be always there for me, my another family, bhoy and the rest of the gang! And MyVS too. I also have CHAIRA and MARYA (I don’t have to spell it out!) and of course, SFA who are always here in my heart! I know that without these people, things will be more complicated , nastier and dull. What the F#$% I care if don’t have a lovelife? And What the SHIT I care if someone tell me that I am single and my life has no spice at all because I don’t have a BOYFRIEND?
I’m happy with my life right now. I am happy with all the scratches and clean sheets. I am glad that most people appreciate my talents and skills. I am so grateful that I reach another year in my life. I ought to understand every inch of my mistakes. Still life goes on… and another year will be added on my book of chuva! Haha!
To those people who will read this post… Please allow me to celebrate my special day… alone! You will not see me checking your time cards in the office, you will not see me walking on the pathways in NORSU and you will not see me hanging out in restobars and Escaño as well. You will see me sipping coffee in the Baytch! (Australian accent of beach) and relaxing my senses and body. I decided to celebrate my birthday alone… sort of soul searching! Hahaha!! Honestly I want to be free from stress! That’s all!
Well… All I can say is… HAPPY Birthday! And wish me great happiness and luck! I’m turning 23 this Friday! Hehe! Old? and stronger as ever!

updates!?

2010-05-14T19:02:00.000-07:00

despite of my busy sked (busy ba?), I forgot that I still own my ever chuva na blog to update. I was not able to express my whole feelings on what I was doing now... coz the fact remains talaga that I was too bombarded with lots of articles that i have to accomplish everyday. I even work at least 6 days a week to finish all the quotas and stuffs in the office (time cards, time sheets, receipts, and most especially... everyday reminder, yawyaw, flang, kasaba if muabsent na wala nananghid 2 hours before the shift, pabuyag na callers, mga writers na labad), I have to do it... or else... wala na akong trabahong babalikan.

I knew that I was busy constructing my life on the outside world. Honestly, there is one thing that i really miss a lot. Dealing with my publication colleagues, my so called family inside premises of NORSU, I knew the fact that I was not able to accomplish my tasks... in short i left them hanging with my responsibility. I ought to apologize that one.

If you are going to ask my dearest classmate, a friend and also, my co-officemate, david... to the baytch! working in the world of content writing is really hard. If i will describe it, its like a bunch of jejemon words that you have to write but unfortunately, it is not allowed and you have to write words without grammatical issues IN 30 minutes... a 500 word article plus the fact that you have no idea on the keywords or topics that you you have to write (like Flapwheels and chuva). Actually, I want to sleep at least 7 hours to cure my headache. I knew that there's no easy job in these world.

I almost forgot that I have lots of tasks to make in the publication. I knew some of you might say that I was irresponsible. Yah... you are right...

The thing is... as of now, I am still adjusting. I am still coping up with all these things in my life. There is a part of me saying that I have to give up the publication. there is a part of me that mumbles not to continue my responsibilities in TN. It is really informal if I just walk away without saying my goodbyes to my co-staffers.

It takes time to adjust. As the days gone by, another year in TN might touched my life and prepare myself with lots of tasks. I have to adjust my time in school, in publication and work. kaya ko ba?

I do not know what will happen next. Give me more days to adjust and maintain my body clock as well. I am not saying that I want to quit in the publication but pls give me time to settle things out for my own good. do not worry... i will manage it...

miss you TN guys!

promoted? hahaha!!

2010-05-04T18:35:00.001-07:00

It is a matter of hardwork and patience. I know that I deserve this but I am not prepared to handle this position because my experience is not enough.

I am not strict but it is obliged to do so. I am always late (very late) but I have to be early as much as I can. I am not an effective disciplinarian and now, it is my responsibility. I am not a good speaker but it is needed.

Maybe this will remark a new beginning in my life. To change my “tinapolan” and “bobita” attitudes. I have to be firm and I have to be responsible. I am spoiled and spoon feeded with the people around me. “What do you expect from jay-ar luyas”.

I have to accept the responsibility. I know some people will be proud of me. I am doing this because I want to learn. I have a fear but I will face it. I know I can.

I am not just a content writer. And welcome to another level! Admin assistant… here I come! Hehe!

a stressful weeeeek-end

2010-04-27T18:32:00.000-07:00

Whenever huge spaces were provided to write single details based on what I did this past few weeks, probably, it took me about 360 hours to express all the thoughts that i want to adhere. It was a bunch of remarkable things that I experienced. I had great time dealing with these people whom i loved most. I knew that it was so hard for me to divide all the tasks but luckily, i survived it and the fact remains that I was born to be "suganta queen". I know that the moment I had to remarked my whole blast of memory of it, it remains the truth that i LIKE, CHERISH, AND LOVE this happenings a lot.

To those people who made my weekend a stressful and a wasted one, thanx for the memories. I will miss it so much!

Writers Block

2010-04-24T14:14:00.001-07:00

After two weeks of writing 12 (or even more) articles a day, I never thought that I could write stories in straight English. I have to convince myself to throw away my so called “grammar issues attitude”. I’m always dealing with lots of grammatical errors whenever I speak simple thoughts to my classmates and friends. I am aware that sometimes, it’s a funny thing to hear. I have to tell honestly that not all the times, I was able to cope up with all the jokes when it comes to grammar issues.

But I have to learn and absorb everything like a sponge. Sometimes, I am afraid to write articles and stories. Why? I am not afraid to be criticized but I am afraid that I might loose my confidence to write. I accept the fact that I am not good in terms of grammar but I know how to write stories and articles in a way that I am always bombarded to write news stories and featured articles (Big thanx to sir amards).

Here I am... staring blankly in this flat screened monitor, having vague thoughts and trying to squeeze my brain to write nose bleeding topics, I realize that it’s another world for me to venture. I have my work now and I wasn’t expecting that I will apply all my writing skills… some sort like a content writer in this company. I passed the 10 days of training that I should call it, 10 days of torture! Anyway, at least, I know that I have guts to write articles.

The CEO told me that my articles are great. I have a bright future when it comes to writing. Honestly, I was not convinced that I can make good articles in just 30 minutes. When I was in TN, I know that my articles are not that good. I know that I wasn’t able to meet the expectations of our EIC when it comes to writing.

I do remember the time when Junrell (our former EIC) asked me to write a special report about road construction. Of course, it was easy for me to say that I can do it (since it is my feelerette attitude), I mean me and my friend Chessa can do this article. His expectations lead me to ask myself… “makaya ba ni nako mugama ug seryoso na article?”

It took us two months… honestly! Two months of writing that article. I knew the fact that I was procrastinating things on that time. I knew that I can make it… but I am afraid to write English articles because it’s not me.

Everything changes when I try my guts to apply as a content writer in one of the companies (I should say) here in Dumaguete. Frankly speaking, I don’t know if I’m going to pass as a writer. Luckily, I made it and I always reached 12 quotas of articles a day.

It happens that TN helped me to improve my skills when it comes to writing. When we had our editing and lay-outing overnights, I was able to learn how to use correct grammars and honestly, how to use comma in a correct way. I knew that they teased me when I tried to speak and write with lots of grammar issues and I knew the fact that they just wanted to correct my mistakes.

If I’m going to surpass these 1 month probationary status, I would like to thank those TN staffers who help me to become good when it comes to writing. At least, I know that you are proud of me di Ba? I’m not being assuming but I know deep in your hearts that you are happy with what I am doing.

It’s already 5:00 am and I’m having nosebleed with my new topic FLAP WHEELS! honestly… Naooverwhelm lang ako magsalita ng English dahil pinurga ako nito ng dalawang linggo! Anyway, that’s life. Sometimes you have to venture things that's not your forte that you want to try and for you to improve and to have something that should be proud of (sakto ba? kevs)

nosebleed!!!

2010-04-14T18:50:00.001-07:00

Tomtom download
tomtom activation
tomtom home
tomtom maps
magellan GPS
Tomtom GPS
magellan GPS reviews
GPS accesories

ano to?

ang hirap talaga magsulat ng mga ganitong topics... nocebleeding... I hope i will finish these articles at the end of the day...

Quote for the day...
"hindi lahat ng topics, alam mo! tulad nalang nito! dapat, marunong kang magsearch gamit ang google"

MAKAKAYA KO BA?

2010-04-13T21:41:00.000-07:00

nag-aantay ng break... eto, nagpapalipas oras!

BESTO... BESTO... BESTO...

isang pangalan ang nakita ko kagabi habang kausap si Chryss sa Cellhone...

ang BESTO ay pangalan ng floor wax na makikita sa inyong suking tindahan, yung totoo, di ko alam kung pano ko ikokonek ang pangalan na ito sa post... hehe!! TRIP?

bueno, habang nakatingin sa Besto na floor wax, bigla akong napa-isip na kung kaya ko bang i-extend ang aking katawan sabay paglipad sa mga activities na mangyayari ngayong weekends?

ganito kasi yun, matagal ng plano ng barkada na at pupunta sila ng Dumaguete... actually, kung saan ako naroroon, at december palang, pinagplanuhan na ang lahat. January ko pa nalaman ang Date of Arrival nila dito dahil nagbook sila ng advance para makatipid.

Bigla akong napatunganga pagkatapos ng semana santa dahil ang gaganaping goofluck party ay sa mismong mga araw ng kanilang pagdating at pagbisita sa mumunting siyudad.
Kasabay pa nito ang pag-duty sa nosebleeding at supah drained na work sa MYVS. talagang dumating sa punto na kakayanin ko ba to?

gustuhin ko sanang i-give up ang isa pero di ko magawa. nagkataon na sabay itong dumating at ayoko namang tanggalin sa itenerary yung isa fahil may magtatampo. Kaya nga nasabi ko sa loob loob ko na puwede kambal nalang si bea? puwede may power nalang ni naruto na dadami ako bigla bigla?

sinasabi ko nalang sa sarili ko na kailangan ko 'tong gawin dahil mahal ko silang lahat. kailangan, ako muna ang magbigay ng effort dahil darating din anf pagkakataon na ako ang nangangailangan ng effort nila.

kaya ganun...

tapos sabay break time na!! yeheyy!!!
itigil ang pagblo-blog!!

trabaho mo... ligaya ko...

2010-04-12T03:14:00.000-07:00

matapos ang lahat lahat lahat!!!!

matagal na akong may maitim na balak (talagang maitim na balak anga term...) na mag-apply sa isang firm na kung saan, kailangang mong magsulat ng 12 articles per day. isipin nalang natin na parang odesk o blogsvertise ang drama. noong una, pinanghihinaan ako ng loob dahil hindi naman sa boba ako pagdating sa grammar pero minsan, alam ko rin naman na hindi ko kaya gumawa ng isang dosenang articles. kung kay Amards nga eh purgang purga na 'kong magsulat, much more pa kaya kung puwersahan ang ganitong gawain.

pero sinubukan ko na rin ang hamon ni Don Quixote... last week, kumuha ako ng exam at bonggang bongga ang binigay na pagsubok na para bang wala bang bukas. eto na ngayon ang issue! bigyan ka naman ng topic nosebleeding... exactly, Telomerase enxyme ang keyword...

kasabay nito ang pag-umpisa ng training nung sabado... duguan ang drama... alam mo yung feeling na sobrang drained ka na at masakit na sa ulo ang lahat...
pero si janine... papakabog? ngayong araw na to, I was forced to write 20 articles at kahit sinusuka ko na ang straight english, kinaya ko talagang tapusin yun. Luckily, I was able to finish it at dedma na kung sinong mag-eedit nun... hehe!!

totoo ang katotohanan na mahirap kumita ng pera. totoo ang reality na we have to stirve hard to live. at totoo ang katotohanan na kaya kailangang magtrabaho pera magkaroon ng sarili mong pera at may karapatan ka ng ilustay ang sarili mong pera at hindi galing sa bulsa ng parents mo!

O nga! O nga!

Usapang 100

2010-04-10T04:07:00.001-07:00

Kung pagsasamahin ang katawan nila Tonio, lester at Marga, ang suma total ng lahat ay 100.

Matagal ng nakabinbin sa hangin ang utang ko kay Djrem na nagkakahalagang P100.

Sa may tindahan malapit sa Mcdonalds (ukay-ukay siya in fairness) kung pagsasamahin ang presyo ng dalawang stilleto heels na ang brands ay Nine West at VNC New york, maloloka ka presyo dahil ito ay P100 lang! (inclusive na dun ang pagpapatahi sa sapatero dahil gula-gulanit na ang mga straps!)

On the other hand, hindi naman umabot sa 100 katao ang nanood ng CHAOS band comnpetition na literally, nilangawang show!

After 100 years nadiskubre na puwede na pala magkaroon ng electronic pet at yun ay walang iba kundi si SPYRO (pakicheck nalang sa internet kung accurate ako)

Kung pagsasamahin mo naman ang pentel pen na gagamitin ngayong eleksyon at dalawang bilog na dapat mong kulayan ng itim na hindi lampas-lampas, siyempre, makikita mong nakaform ka ng 100 na numero.

Ganun daw sila sa Makati, kung nahuli ka na nagjajail walking sa kalye, hindi naman ganun kalaki ang multa. kadalasan, ito ay naglalaro lamang sa P100 pataas (yun ang sabi ng kaibigan kong nagtratrabaho sa Makati)

Nagbibilang ng 100 days before Christmas ang mga Pinoy para maramdaman ang essence ng Pasko at mahaba ang panahon sa paghahanda ng mga regalo para sabihing Generous sila at pagplaplano kung anong puwedeng kainin pag Noche Buena.

Makakabili ka na ng blush-on worth P100 sa Penshoppe na hindi putok na putok sa pisngi na para bang Pikachu at hypo-allergenic (yan ang gamit ko ngayon).

At in fairness, ngayon ko lang napansin na mahigit 100 posts na pala na nagawa kong ikuwento at sabihin sa blog ko... I'm so proud of it!

Pakipasa ang atchara

2010-04-08T10:32:00.000-07:00

nakakaumay na kasi...

kapag binigyan ka nga naman ng pagkakataon na magFB magdamag... hindi ka ba mauumay? ako... purgang-purgang na ako kakaFB... pero ngayon ko lang naappreciae ang thought na masarap palang maconnect ulit sa friends mo before... literally, friends na hindi mo naman gaano kaclose pero nakasama mo ng panandalian.

umay na umay na rin ako sa mga videos na nasa terra free agent na hard disk na siyang sisidlan ng mga kagaguhan ni Bea at iba pang TN staffers. to the point na kapag nakikita ko yung mga pinaggagagawa ko sa buhay, nakakatanggal pala ng stress sa katawan.

inaamin ko naman na maligalig akong tao... sobra... yung tipong kung nauumay ka na sa mga nangyayari, in other words, lull... mika... bored... dun nagsisimulang gumana ang aking mga brain cells at bonggang bonggang production number ang magaganap at masasaksihan. kahit ako, hindi ko maexplain sa sarili ko kung bakit nga ba... bakit ba maligalig si Bea? ewan ko lang!

minsan, napapaisip ako na bakit ganito ang pag-uugaling meron ako. malakas magbitaw at gumawa ng eksenang 'on-the-spot' at bigla nalang mag-eeffort na hindi naman kailangan dapat magrelease ng adrenalin. ganun ata akong ipinanganak at siguro, ito ang purpose ko sa buhay ko at buhay ng ibang taong nasa paligid ko.

sa bagay... kung nauumay ka na sa personality na meron ako, maghanap ka nalang ng atchara para mawala ang umay!

Ala.ala

2010-04-08T04:13:00.000-07:00

Humaharurot ang jeepney sa isang kalyeng malapad at wala man lang ‘sign boards’ na nakadisplay. Halos umo.overtake ang sasakyang ito na wala namang rason para magmadali. Binabalewala ang mga taong naglalakad o kaya nama’y tumatawid basta hindi niya lang masagasaan o kaya nama’y mabundol.

Sa may eskinita na malapit sa Kalye Arolyo, biglang nahagip ng jeepney ang apat na matitipunong lalaking nakatambay sa gilid ng posteng nakasukbit ang pangalan ng kalye. Tinangay ang mga binti, lalamunan, atay at puso ng mga taong ito at patuloy pa rin sa pagharurot ng jeep. Tipong walang pakialam at walang nangyari.

Biglang tumigil ang jeep di kalayuan sa kalyeng nangyari ang sakuna. Tinanggal ng drayber ang mga lamang-loob na nakasabit sa windshield at front mirror nito at sabay tapon sa talahiban na may tumutubo pang Cadena de Amor na siyang nagbibigay kulay sa malaberdeng lugar. Ngunit ang nakakapagtataka nito ay ang di pagtapon ng drayber sa mga puso ng taong nasagasaan niya. Bigla niya itong isinilid sa plastik na pinaglagyan niya ng mga sariwang galunggong na inutang pa kay Aling Mameng. Naghalo ang amoy ng isda at mga nasabing lamang-loob sa plastik at ininda ng drayber ang langsa at baho at binuhol ang hawakan nito. doon na rin niya napagtanto na dala-dala ng drayber na iyon ang mga ala-ala na naganap sa eskinita. Tanging hiling nalang niya ay ang di paglimot ng apat na lalaking minalas ang buhay at nagkrus ang kanilang landas sa panandaliang oras at panahon.

PS: I just want to dedicate this nosebleeding story to Tian, Poldo, Junrell and Marvs. I hope malaman niyo kung ano ang essence ng story (nagmama-Bing Sitoy lang po!)

Mixed Berry

2010-04-01T01:59:00.000-07:00

sabi ng iba, ang salitang "imitation" ay ang pinakamahirap gawin at matutunan sa lahat ng aspeto pagdating sa theatre skills. Nakuha ko ang ideyang ito sa mentore ko noon sa teatro na si Jonathan Nachor at wala na 'kong balita sa kanya. Sinubukan ko na matutunan ang pag-iimitate ng ibang tao... ang ending, lumalabas na nag-aambisyon lang pala ako maging katulad nila... grabe!
-----

nadethrone ang beauty queen turned bogs (dethrone nga kasi) na si Samantha Venus Raj, Binibining Pilipinas Ms. Universe 2010 at ang papalit sa kanya ay si Nicolette Henson na bet na bet ko na manalo. ang matinding katanungan ay... mananalo kaya siya sa Ms. Universe pageant? In fairness, maganda naman si Nicole (feeling close) pero hindi ganda lang ang puntos sa prestigous beauty pageant na iyon. dapat, kaya mong makipagcompete ng height at poise sa ibang bansa... WALEY!

-----

Bakit nga ba di puwedeng kumain ng baboy pag holy week? kanina, paggising ko, laking gulat ko nalang na may nakahain na lonnganisa sa mesa at parang hindi semana santa ang bahay... parang ordinaryong araw lang! wala akong magawa kundi kainin ang longganisa at napaisip na malaki ang kasalanang nagawa ko ngayong araw na ito. hindi ako marunong mag-fasting. Nakikinig naman ako sa Religion teacher ko noong high skul at sabi niya, kaya daw di puwedeng kumain ng baboy pag holy week dahil forbidden daw itong hayop na ito sa jews... yun lang ang naalala ko. pero kung ako ang tatanungin, kaya di puwedeng kumain ng pork dahil kailangang magtipid taoy pag holy week... sarado ang bangko at iba pang establishments! another waley!

Bagong Hain

2010-03-21T14:22:00.000-07:00

panibagong header, panibagong lay-out at panibagong putahe. Sa loob ng isang taong pahkukuwento sa buhay ko na puro kapatezan, puro char o di kaya’y mga sentimyentong walang katapusan ang kadramahan sa buhay, isang taon din online diary ang aking blog. Akala ko noon, pang Alta Ciudad ang tinatawag nilang blog. Akala ko noon, sa bawat himutok ng loob ko ay pawang kinikimkim nalang at daanin nalang sa pag-inom ng kape at pagyosi. Akala ko noon, walang silbi ang blog at dagdag account lang sa iilang web mails at addresses ko na ang nakakatawa pa nga, yung iba, di ko na maalala ang password maliban sa FB, Friendster at E-mail add ko talaga na parepareho ang password (tanging si David lang ang nakakaalam ng password ko).

Hindi ko rin alam kung bakit napasok ko ang blogosphere dahil na rin sa required ang bawat TN staffer na magkaroon ng blogsite. Kaya napilitan na rin akong magkuwento tungkol sa buhay ko na hindi naman ganoon kaintresado pero nabibigyan ko naman ng kulay sa pagtatype at pagcoconstruct ng sentences. Kadalasan, at di nga kadalasan kundi “as always”, biktima ako ng balarila lalong lalo na ang salitang ingles. Hindi ko man minsan mailathala sa papel o sa mga posts ko ang gusto kong sabihin in an English manner pero may mga posts din ako na megaenglish din ang drama.

Nagsimula sa Ostentatious Bea ang title ng blog na ito. At kung bakit Ostentatious talaga ang term? Yan ay kadalasang sinasabi ni Lesh na friend ko at nabasa niya ang salitang ito sa Twilight na libro na kahit ako din naman, nagpursige na basahin at may I tulon ang mga salitang sabihin na nating Highfaluting words pero bongga gamitin (alam mo naman ang mga bakla, mahilig sa mga nosebleeding words para sabihin gifted child).

Masyado akong nasilaw sa nosebleeding word na Ostentatious kaya may I change the header na sa pagkakaalam ko, talagang may I overnight sa TN office ang drama para makagawa ng header na Char. Pinangalanan ko tong Chronicles of Bea: the echos, the Char and my wardrobes. Dito rin nagsimula ang pagkakatuklas ko ng mga tools sa Adobe Photoshop. Dito ko rin nalaman na nosebleeding pala lahat ng previous posts ko noon na kahit ako, di ko rin maintindihan. Dito rin ako natutong magconstruct ng isang kuwento na kahit di ko kagustuhang magpatawa, natatawa ang mga nakakabasa sa mga posts ko. At dito ko rin naunawaan na bakit pinagsisiksikan ko ang sarili ko na gumamit ng English Language eh wala naman ako sa beauty contest o kaya naman di ito requirement kay Amards o kay Mam Joy at sarili ko naman itong account! Di ko kailangan magpa-impress sa mga readers dahil di din naman ako binabayaran at hindi rin ako miyembro ng Blogvertise. Di ba! di ba!

Halos buong story ng buhay ko, ladlad na sa blog na ito. Puro KA-echosan sa buhay at walang kamatayang kagaguhan sa buhay at mabibilang lang sa daliri ang mga posts na seryoso at minsan pa nga, may mga serious posts ako na di ko talaga intensiyong funny pero funny pala siya in a sec.

Nagsawa na ako sa header na black ang background at puro picture ko ang nakabalandra. Di naman ako masyadong NARCI, pero nakakasawa din pala na puro pictures mo ang makikita sa blog. At dahil naging inspirasyon ko ang pagsasalita ng mga Out of this world statements tulad nalang ng Fire-out, Tumba Patatas, Chair of Hope, etc. at kahit pagcontruct ng sentences na inaamin ko naman na di sinasadya (yung iba lang) tulad nalang ng “look is in the front”, “what a hell”, “I’d better gotta go”, “let’s make a treeplant” at ang pinakafresh ay ang “where the hell are you go!”, nabuo ang konsepto na Chronicles of Bea: Walang sinabi si Oxford at Webster. Well, I didn’t want anyone to understand it but the factuality can deprive it… it means same! (sinabi ko na kasi wag ng mag-attempt mag-English pag walang tulog!)

Puro imbento!, Puro kafar-outan at kung anu-ano nalang ang maisip, yan ang nahaing putahe ng Chroncicles of Bea: walang sinabi si Oxford at Webster. Siyempre, naging challenge sa akin na maging funny ang mga posts at hindi boring. Naging extra challenge pa sa akin na marami na ang nag-aattempt na basahin ang mga posts ko, na akala ko lang naman, mga TN staffer lang may interesadong basahin lahat ng posts ko. Pati pala ang mga kaibigan kong sosyalerang palaka sa Maynila ay nahohook sa mga sinasabi ko kulang nalang, I name the victim ang konsepto at natatawa nalang sila kung may pinapatay akong tao through written attacks. Haizt! At least, another milestone sa buhay ko na nagbibigay ako ng happiness sa mga readers kahit sa pasimpleng paraaan.

Ngayon, panibaong challenge sa akin kung papaano ko pagbubutihin ang blog ko sa madlang peepz. Hindi lang ito isang blog na nagbibigay kulay sa araw niyo kapag nabobored kayo o kaya naman puro YawYaw you ang Context. Susubukan kong maghain ng panibagong posts na hindi niyo pa nababasa sa buong buhay niyo… parang professional writer at blogger lang! haha! Pero seryoso na! salamat sa mga taong napapadaan lang at napapabasa sa mga kagaguhan ko sa buhay. Salamat sa lima kong followers na walang sawang nagbabasa sa mga posts ko, salamat salamat at maraming salamat.

Ngayon ko lang napagtanto na mahirap pala ang magkuwento sa buhay mo lalong-lalo na kung ito ay world wide web. Mahirap din palang magbanggit ng mga pangalan lalo na kung tunay na pangalan ang nasusulat mo sa posts dahil nacliclick pala sa google ang mga ito (sa isang kaibigan ko ito nalaman). Di rin naman ako anga-anga di ba?

Basta… hapi anniversary sa blog ko!

contest tayo!

2010-03-14T05:10:00.000-07:00

welcome to the world of imagination
that speaks fact, truth, and reality, in my homeland brings good fortune
tonight, you shall witness
the Filipina women of today
fashioned... from the elements of the past
reflective... (nakalimutan ko na!)
blending it, into a colorful pageantry,
indigenous culture..

-pang-entourage na yawyaw pag Mg. Gay!
-gitulon ra pud nako ni Exey

halos dalawang gabi din akong bumalik sa tinatawag kong outside world. di naman ako ganun'g kagimikera pero lagalag lang... at sabihin na nating normal 'yun para sa mga taong katulad ko.

halos dalawang araw din akong nanood ng beuty pageants ahmmm.... actually, tatlong beses akong nanood ng Ms Gay ngayong week. Parang hinahalina ako'ng sumali ulit at mantakin mo ba naman... halos isang taon at mahigit din akong nawala sa circulation ng beauty pageants. feel ko nga, di na ako ganun ka-updated. anyway, sa tatlong araw kong pinagtiisang panoorin ang mga friends ko na rumampa at mega-poise sa pagproject sa madlang people, isa lang ang pumapasok sa ulo ko ng mga panahong iyon... BAKIT MO PA KAILANGAN MAKIPAGTAGISAN NG GANDA KUNG ALAM MO NAMAN NA MAGANDA KA? BAKIT MO PA KAILANGANG MANGOLEKTA NG KORONA AT SASH PARA MAY MAIPAGMALAKI KA AT MAIPALANDAKAN MO SA SA IBA NA MAGANDA KA? BAKIT? sa beauty pageants lang ba ang tagisan ng kagandahan?

sumasali din naman ako sa mga beauty pageants before. Hindi ganun kadali ang kompetisyon lalong-lalo na sa mga bakla pagdating sa Ms. Gay. gagawin ang lahat para manalo. kung baga, survival of the fittest ang drama. sabihin nalang natin na kaya mega effort ang mga baklang ito dahil sa matinding pangangailangan at yun ay ang pera. pera ang dahilan at ang pinakasikat na linya ng mga bakla tuwing Ms. Gay "Pera ang gumagawa ng kagandahan... at ganda ko ang gumagawa ng pera"

o nga!o nga! bow down ako diyan. kung kagandahan mo nga naman ang nagbibigay raket sayo, why not di ba... pero konting ingat lang. hindi lahat ng tingin ng mga tao sa beauty pageants lalo na sa Ms. Gay ay isang moral at normal na gawain. ito ay kadalasang sentro ng panlalait ng mga tao, mapa-edukado man o hindi. ito rin ay kadalasang kinukutya ng taong bayan dahil ito ay isang immoral na gwain daw. akala naman ng iba, ito ay isang playtime at pinapakita lang daw na ang mga bakla ay "pagubot". naalala ko tuloy ang sinabi ng isang malapit na kaibigan habang pinag-uusapan ang isang baklang ewan ko lang! "ang mga bayot, pagubot ra gud diri sa kalibutan"...

ayoko ng mag-comment dahil feel ko, isa na akong advocate na protektahan ang mga bakla. parang ganun na nga... hehe! ang akin lang, its is really fine that beuaty pageants are not made para pagtawanan at laitin. ito ay simbolo ng unity lalong-lalo na sa mga bakla. ito ay isang experience na sa sandaling oras, nafeel mo na girl ka sa paningin ng iba at naniniwala talaga ako sa katagang... hindi kumpleto ang isang pagiging bakla kung hindi ka sasali ng Ms. Gay!

ANG HIRAP!

2010-03-06T04:11:00.000-08:00

Balisa
di mapakali
irritable?
magulo ang isipan...
maraming pop-up windows
may tinatago
maya-maya... parang wala lang!
babalik
di makatulog
gigising ng maaga!
magulo ang isipan
ewan!

yan ang habit ng isang taong may tinatagong problema at ayaw ilabas para daw di mahalatang problemado siya. masakit sa ulo! minsan, gusto mong magbreakdown pero di mo magawa dahil iisipin mo nga naman, ayokong mabuang dahil sa sandamakmak na problema na nararanasan mo.

di ako makatulog kagabi sa karamdamang di ko rin maintindihan. Una, i miss my mom and my brother. sanay na akong nasa malayo sila dahil sa inarte ko na rin na gustong maging independent at ganun na nga. Ikalawa, I miss my old friends. Alam mo yung feeling na you're really transparent with them na walang keme at kahit kailan, di ka makakaramdam na binabalewala ka nila kahit na hayup ang mga pag-uugali nila. nakakamiss yung mga moments na batuhan ng punchlines, sadistahan at higit sa lahat... mga kuwentong drawing at imbento na di mo na alam kung ano ang totoo sa hindi. ikatlo, sumagi lang sa isip ko na kamusta na kaya si tooot... Bes, may balita ka ba sa kanya? kung wala eh ok lang... just missin the old days.

kung puwede lang talaga balikan ang nakaraan, matagal ko ng ginawa. Minsan, sa sobrang kapabayaan, kagagahan, katarataduhan... gusto kong balikan lahat ng pagkakamaling nagawa ko. una na dun ang pag-alis ko ng Maynila. Halos lahat, nagtataka kung bakit gusto kong mabuhay sa isang lugar na hindi naman malayo sa sibilisasyon pero yung maraming puno, malinis ang hangin kaysa sa isang mundo na nakagisnan ko na at punong-puno ng oportunidad na angkop sa mga oportunista at ambisyosang katulad ko. Sana, kung nasa Maynila pa'ko, matatapos ko ang college degree tsa apat na taon lang at di na aabot ng anim na taon (extended pa ng isang taon) na feel ko, nagmamasteral na 'ko.

kung pagsisisi nalang ang pag-uusapan, sana, naging girl nalang ako o kaya naging straight na lalaki. ang sarap sanang magmagic na instant girl o kaya boy nalang ako. nakakapagod na kasing maging bakla sa totoo lang. Sinusubukan ka kung gaano ka katatag sa isang society... as a statement sa TN na madalas kong naririnig sa mga lalaking staff... ANG HIRAP!

pero eto na at wala na 'kong magagawa. I have to deal with it. iniisip ko nalang na kaya ka nasasaktan para matuto ka at malaman mo ang lahat ng iyong pagkakamali. kaya may conflict dahil ito ang sukatan kung gaano ka ka-attached sa mga taong mahal mo. kaya ka nagsisisi para malaman mo kung ano ang mga bagay na importante at kung ano ang keme.

ang buhay ay isang gyera. bago ang labanang duguan, siyempre, handa ka at marami kang sandata at armas na dala. susugod ka at makikipagbakbakan. unti-unting magagamit lahat at mamaya, mapapansin mo na gagamit ka nalang ng kutsilyo para puksain ang mga natititirang kalaban. nasaksak mo na ang kutsilyo at mamaya, matatakot ka,magdadalawang-isip dahil wala ka ng sandatang natitira. wala kang magagawa kundi lumaban gamit ang iyong kamao at nasasayo na iyon kung papatalo ka ba o hindi...

gets mo?

Nagjojoke ka ba?

2010-03-02T22:04:00.000-08:00

PS: on the process ang aking header... ayaw niya kasing gumalaw! kainis!

Minsan, nakakairita na at nakakapuno!

Pinalaki yata ako ng nanay ko na magaling talaga pumunchline ng mga joes at kalog kung tutuusin. Lumaki ako sa mundong maharot at puno ng halakhak. Di rin naman maiwasan na nasasaktan din naman ako pero kung magcacalculate ka ng happenings sa buhay ko within 24 hours, lahat yun ay puro katatawanan o di kaya, punoong-puno ng jokes.
Ano ba talaga ang meaning ng isang joke? Ito ay kadalasang nangyayari para hindi “lull” ang life. Maaari kang tumawa ng nakatihaya o kaya naman, R.O.F.L.O.L o rolling on the floor, laughing out loud. Madalas, ito ay ang pagbabanggit ng mga salita o kaya naman pangungusap na nakakatawa sa pandinig ng tao at ayon na rin kay mareng Webster, to be merry with words or actions (talagang sumaklolo sa dictionary).
Pano mo ba malalaman kung ang joke ay isang laughing stock at di nakakadegrade ng pagkatao? Ito ay depende sa banat o punchline na sasabihin ng isang tao. Kahit ako, may mga pagkakataon na di ko na rin madistinguish kung ito ay maituturing joke at hindi panlalait. Minsan, may mga nasasabi ako na akala ng iba, true.. pero sa pananaw ko naman, ito ay isang malaking joke. Minsan, may mga nabibitawan akong salita na akala ng iba ay isang joke pero para naman sa’kin, ito ay isang napakalaking true! Ironic di ba?
Kalog din naman ako pero may mga pagkakataon na nakakairita na ang mga jokes na ibang tao. Ok lang naman sana kung yung joke nila ay di nakakabalahura ng pagkatao at nasasabayan ko pa, pero may mga pagkakataon talaga na sabihin na nating below the belt. Alam mo yung feeling na niyuyurakan na nila yung pagkatao mo by means of joke para hindi ganun kalakas yung impact? Alam mo yung feeling na tumatawa ang lahat at plastikan nalang na tumatawa ka pero deep inside, feeling mo, sinusunog ka sa isang napakalaking kawali? Ganun ang feeling di ba?
May nagsabi na sa’kin na kapag nahalo ka sa isang grupo na puro killer sa pagjokoke, dapat marunong kang makisabay sa agos at trip nila. Marunong ka ring pumatay ng tao gamit ang joke at dapat, hindi ka balat-sibuyas. Dumarating talaga sa punto na napupuno ka at gustuhin mo mang magalit at maimbyerna, hindi mo magawa dahil iisipin nila na ikaw ay isang malaking LOOSER. Iisipin nila na napakababaw mo naman para magalit at iisipin nila na hindi ka marunong makisalamuha sa mundo na puro joke. May magsabi na rin sa’kin na gamit ang pagjojoke, it’s a matter of paglalambing at importante ka para sa kanila kaya napaisip nalang din ako na kaya pala sa araw-araw na ginawa ng diyos ako ang target nilang kutyain.
Tao din naman ako na nasasaktan. Tao din naman ako na may damdamin. Sorry kung may panahon na hindi ako perpektong tao gaya ng iba. Yung matalino, sobrang ganda, yung hindi animal yung itsura. Basta.. hirap iexplain! Normal na siguro sa’kin nagseself pity ako. Hindi sa pagiging madrama pero minsan talaga, nakakadegrade na…
I have learned that I should be careful with my words and limit my jokes. I have learned that not all people have the same understanding and personality like mine. It’s so hard for me to adjust with boys and girls. There are things that they don’t understand the lifestyle and minds of gays like me. Sometimes, you are the centre of attraction and distraction for them, moreover, our gender is different and it’s a common ground for the guys and girls to make fun at us. Jokes are said to be funny and nonsense. Sometimes, it has wit and most of all, it’s half meant to be true.
I want to give up but my soul told me to stop thinking about it. It’s just a crap! I am not that intelligent but I am witty. I am worst in writing and speaking the English language but I know how to use it in a serious manner. I am not that pretty in the eyes of the public, others saying that I am a horse but I’m trying my very best to look good in the public. I am a gay, a transvestite type and I have this courage to face all the burdens and criticisms that you throw at me.
Sometimes, it’s really exhausting to hear this things. Nakakatoxic talaga!

bakla bakla! pano ka patayin!

2010-02-22T03:36:00.000-08:00

happy ako dahil sa mga happenings ngayong weekends. happy ako dahil alam ko na marami palang tao na nagmamahal sa'kin kahit nagcecelebrate ako ng single awareneness month. happy ako dahil hindi ako desperada na magkaroon ng love interest habang patuloy ang pagcecelebrate ng Valentines day ang iba samantalang ako, loveless daw at looking for someone (hindi naman, mas gugustuhin ko pang makipag-one-night-stand!)

Ayokong manghimasok sa paghihimutok ng iba with regards sa pag-ibig nila na hindi naman mangyayari... in short, pawang ilusyon lang ang lahat. Ayoko ring mag-comment sa mga kacheapang photoshop pics at comments dahil marunong naman akong rumespeto ng opinyon ng iba. ang akin lang naman... ayokong ma-streotype ako sa mga pinanggagawa ng ibang bakla na patuloy ang panliligaw ng mga salitang blok blok blok gamit ang pinakamakapangyarihan at THREAT sa buhay ko na social web... ang FB!

Punto: usong uso ang pagcocomment sa mga pics na sabihin nating pasabog at life threatening talaga sa FB. ok lang naman yun. pero kung paninira na at nakakagimbal na ang mga comments to the point na nakakabalahura na sa paningin ng iba, IBANG USAPAN NA TO!

OK lang naman na maglagay ng mga pics sa FB na sabihin na nating joke joke joke sa mga taong hindi nakikisawsaw sa mga happenings na exclusive lang sa grupo at ok lang naman sa mga nakakarelate nito. pero kung ibang tao na ang nakikialam at nagcocomment sa mga nasabing pics, to the point na hindi naman kayo ganun kaclose... again, ibang usapan na to.

Ok lang magpahiwatig ng pagmamahal mo sa isang tao at humahanga ako sa mga taong ito. Pero kung nakakabuwisit na ang pagpapahiwatig ng pagmamahal sa isang tao, parang stalker na nga o kaya naman desperada na ang labas... ibang usapan na rin ito.

Opinyon: hindi lahat ng tao sa FB ay may sensitivity na tinatawag o kaya naman, open-minded. hindi natin maiiwasan na may mga taong iba ang takbo ng utak at iba ang magiging interpretasyon sa kanila. ayoko ng mag-impose ng salitang respeto dahil pagod na pagod na akong isigaw ang salitang ito sa buong mundo.

may mga tao talgang OA mag-react at naiintindihan ko naman ito dahil OA din ako... actually, drama queen pa nga. pero kung mag-inOA naman ang trip ko, sinisigurado ko na hindi ito malalaman ng buong mundo at isisiwalat ko pa ang pagmamamhal ko sa isang taong mahal na mahal mo na nga dahil alam ko ang katotohanang ako ay isang bakla at hindi ako girl biologically. Wala tayo sa mundo ng pelikula at hindi lahat ng panahon, KIMERALD ang drama. sometimes, these kilig factors to those persons saying it, nakakapiss-off at nakakawala na ng respeto sa sarili. Alam mo yung feeling na deaththreat ka na sa life nung taong yun at natrau2xma na siya sa mga bading. Ok lang sana kung maganda kang nilikha ng maykapal yung babae ang projection mo pero kung bading ka na pinagduduldulan mo ang sarili mo sa isang lalaki, at any moment, magugustuhan ka niya tapos yung image mo naman eh mas mukha ka pang basagulero sa kanya at nakakabasag ka ng hollowblocks, ano to? frog princess ang drama?

ayokong manglait ng tao, siguro, alam ko rin naman kung saan ako lulugar pagdating sa ganitong sitwasyon. hindi rin naman ako kagandahan pero Im trying my best to be beautiful physically at alam ko rin na naappreciate yun ng mga tao sa paligid ko (may ganu'ng segway) at alam ko rin ang batas ng tao at nature. hindi lahat ng pag-ibig ng mga bading ay isang faity tales... wag maniwala sa ganun. hindi lahat ng pag-ibig ng mga bading ay happy ending! gumising ka sa katotohanan na hindi lahat ng pag-ibig ay makukuha lamang sa salapi at ganda. mare... kung magmamahal tayo, mas mabuti nalang ang masaktan at tanggapin ang tunay na katotohanan at wag ng umasa na ikaw si Barbie na may Ken sa buhay mo. makuntento ka nalang sa tingin at sulyap ng mga lalaking gusto mo at managinip nalang ng gising, wag isiksik sa kukote mo na balang araw, magiging sayo siya at happy ending ang drama. hindi ito Showtime at kung palabas ng pag-iibigan ninyo ang dramang gusto mong mangyari... asahan mo talaga na may babatikos, manglalait at mawawalan ng respeto sa pinanggagagawa mo.

hindi ako nagpapasipsip o kaya naman pinagtatangol ang isang tao dahil may lihim akong pagnanasa sa kanya (pagnanasa talaga ang term). ang akin lang naman, hindi naman talaga maganda ang ganitong mga pangyayari sa buhay ng taong ito lalong-lalo na sa FB ang buwelta sa kanya. isipin nalang natin na may posisyon siyang pinanghahawakan sa isang institusyon at dito papasok ang respeto na kailangan niya para sabihing isa siyang mabuting lider. kahit naman papano, kaibigan at kapatid ang turing ko sa taong ito at hindi rin naman siguro ako makakapayag na isang bakla o higit pa ang gigimbal sa buhay niya dahil ayoko rin namang masterotype ako na ganun din ako sa pananaw niya.

minsan ko ng pinagsabihan ang baklang involved dito sa isyung ito pero hindi sa lahat ng bagay, nakikinig at pinapasok sa utak niya ang moral na gusto mong ipahiwatig. naiintindihan ko rin naman ang ganitong emosyon dahil ako rin ay isang bading. sabihin na nating ilusyonada at ambisyosa lahat ng mga bakla pero may may pagkakataon na ito ay kalabisan na at hindi na maganda sa iba.

Violent Reactivities: Tama na ang ganitong gimik. mas mabuti pang paslangin ang mga baklang ito! yung tipong duguan taapos susunugin ng buhay tapos ipako sa krus na korteng flower! hindi na ito masaya... nakakabalahura na.

Feeylings

2010-02-09T02:53:00.000-08:00

matgal tagal na rin ako bago mag-post ng isang post (haha!! redundant) dahil sa isang valid na reasons at wala ng kokontra. marami sana akong gustong ikuwento pero limitado ang blog at baga gumive-up ang computer at pati ang mga daliri ko kakatype ng mga gusto kong sabihin, baka makafeel ako ng pulikat mode. di ba?

Miss ko na ang tumambay sa Rob at magstroll hanggang sa mapagod ang aking mga paa. Miss ko ng tumambay sa intramuros at umupo sa may edge ng wall nito habang nagpapahangin sa mausok at mapolusyon na kaMaynilaan. Miss ko ng sumakay ng jeep, taxi at FX. Miss ko ng gumimick ng magdamagan hanggang makita si SUNSHINE Cruz na todo project na sa kalye. Miss ko ng maglakad sa MASUKAL na lugar nila Fifi. Miss ko na ang mga bleachers sa TONE . Miss ko na ang barkada na walang pakundangan kundi uminom at hanggang sa macholic. Miss ko na ang lahat ng ginagawa kong ka-echusan sa hometown ko... ngayon ko lang nafeel.

hindi naman sa nag-eemote ako pero nakakamiss talaga ang lahat ng routine na ginagawa ko pag umuuwi ako ng Maynila. Iba kasi ang mundo ko pag andun ako. kung feeling ko, easy-go-lucky lang ako sa buhay ko dito sa City of Gentle People, eh mas nafefeel ko na parang bakasyonista lang ang inaatupag ko pag andun naman ako sa kinalakihan kong lugar. mahirap i-explain in fairness pero yun talaga ang nararandaman ko.

mahilig talaga akong tumambay sa isang lugar at uminom ng kape o di kaya softdrinks sa isang coffee shop o kaya naman sa isang burger stand. wala lang! yun lang kasi yung moment ko na magrelax at i-aliw ang sarili ko sa mga nakikitang bagay sa paligid nito o di kaya mag daydream o di kaya mag-isip ng mga kakaibang bagay na gusto ko lang isipin... weird ba? di ako ako baliw pero ganun lang talaga ang takbo ng aking Nervous System.

Minsan nga, yung tipong bored na bored ka at wala ka ng maisip, sumasagi sa utak ko na ano kaya ang feeling pag namatay ka na? Natanong ko yan sa isang kaibigan na gago rin ang pag-iisip. sabi niya, Natural, wala ka ng feeling dahil patay ka na nga! sabay hirit ng pinakacommon na expression na HALLER! O nag naman. kahit may sayad ang utak ng taong natanong ko, may point naman siya di ba?

madalas kong sabihin sa sarili ko na sana pinanganak nalang ako na may kapangyarihang maging manhid at walang emosyon. lahat ng nabubuhay sa mundong ito ay may pakiramdam. sana, wala nalang akong ganun. pero pano ko malalaman na masarap palang mabuhay kung di ko maramdaman ang bawat masasaya, mahahapdi at on-the-spot emotions na nagyayari sa buhay ko kung di ko naman ito mararamdaman? di ba?

ganoon lang kasimple. kaya tayo may pakiramdam para malaman natin ang kahulugan ng buhay. kaya tayo nag-iisip para malaman natin kung tama ba ang ginagawa natin o mali at kaya tayo nakakaramdam ng kasiyahan at kalungkutan para alam natin ang katotohanan na sa bawat sulok ng ating ginagalawan, may mga tao palang magbibigay sayo ng pakiramdam na ganito.

Happy Valentines sa lahat! (FAR-OUT? la lang! Duguan mode ako ngayon)

Retoke para ikakabuti ng mga "Pagirl"

2010-01-10T03:12:00.000-08:00

blank. blank. blank...

sa mga oras na 'to, blanko ang utak ko! haizt... pagod ata sa biyahe...

wala akong maisip na topic kung ano ba ang ipopost ko ngayong araw na to. ayoko din naman magdrama dahil sa totoo lang, masaya naman ako ngayon at wala namang bumibuwisit sa'kin. haayyy, kung totoo lang talaga ang genie at kung anu-anong bagay na pwede daw matupad yung mga pangarap mo sa buhay... isa na ako sa nag-bid at pumunta sa mga subastahan all over the Pinas.

-Mahal ang Collagen-
-mahal ang chin Augmentation-
-mahal magpaRhinoplasty-

mga bagay na laging naka'pop-up' sa isip ko ngayon at kung tutuusin, talagang mahal magparetoke ng katawan nowadays. bakit ko nga ba sinasabi sa post na ito ang mga bagay bagay tungkol sa pagpaparetoke? gusto mo malaman? sige! pagbibigyan kita!

Ang pagpaparetoke ay isang siyensya (o nga naman!). marami na akong nakilalang mga bading na retokada ang hips, ilong, chin, cheeks, boobs pati na rin ang itmiguels at ninotchka ay pinutol na nila at wala ng bahid ng Adan sa kanilang katawan. Ang nakakatawa pa nga, sari-saring mga kuwentong kabaklaan ang narinig ko na at natawa talaga ako ng sobra.

Tulad nalang ng kuwento ni Rian Barrameda, isang transexual na nanalo sa Amazing Gay Philippines, isang prestigious na pageant sa Maynila na pwedeng kabogin ang Queen of the FarEast sa F.E.U. minsan na siyang nagkuwento tungkol sa buhay niya. Kung pwede lang isuka at tanggalin ang esophagus habang nagkwekwento siya, ginawa ko na!

Hindi lang si Rian ang nagsabi na isang mahirap na proseso ang pagpaparetoke ng katawan. Kalaban mo ang sakit at hapdi na sa bawat turok at tahi, madalas ng sabihin ng mga nagpaparetoke na "TIIS GANDA TOH!". nagtitiis sa bawat dugong nakikita nilang tumatalsik, patuloy na umaagos na para bang Amazon river lang, sa bawat pulang likidong nagmamantsa sa tinatawag nating "Deathbed", para ka na ring nagpatanggal ng lalamunan tapos papalitan naman ito ng gawa sa ginto bandang huli (gets mo?).

kagabi, habang umiinom ng kape at nakikitulog muna sa kaibigan ko sa Cebu, napanood ko ang interview ni Rica Paras, isang Transpinay, Exhousemate ng PBB. In fairness, lahat ng opinyon niya sa interview with Boy Abunda, lahat ng sinabi niya ay puro malaman. nagpaparetoke ang mga bakla dahil na rin sa kagustuhan nilang maging ganap na babae at isang malaking Kevs ang gastos basta nakasalalay ang kaligayahan ng mga bading! gow!

eh kahit naman retokada ka na... maganda ka nga! mukha ka ng babae sa paningin ng mapanuring mundo, hindi pa rin maaalis ang panibagong problema na dapat harapin ngm mga retokadang bakla. at yun ay ang PAPELES, DOKYUMENTS at ilang personal data sheets na nagsasaad ng tunay na pagkatao mo. OO nga naman... maganda ka sa paningin ng iba pero pag naungkat ang ppaers mo at nalamang MALE ang nakalagay sa birth certificate mo, yuna ay isang malaking CHISMIS.

nagulat ako sa isang balita na na-carryover (may term na ganun! ako pa!) ng Ladlad partylist ang problema nila sa sa COMELEC. hindi rin ako sure sa balitang narinig ko pero parang ganun na nga. mabuti naman kung ganun. mali ang sinasabi nila na ang mga miyembro daw ng Third sex ay di na kailangan ng puwesto sa gobyerno dahil sa term nila na MAGINALIZED na daw ang mga ito. ang ibig sabihin ay mostly sa mga bading, edukado at may propesyon, may marangal na trabaho (hindi nila alam na may mga prosting bading... marangal ba yun?, may kaya naman sa buhay at hindi naman naghihirap ng todo-todo. at may sinabi pa ang COMELEC na immoral ang mga bakla.

tsk.tsk.tsk. yan lamang ay isa sa mga problema sa tao kaya napipilitang magparetoke ang ilan sa mga bading natin sa Pinas. tandang tanda ko pa ang kwento ni Rian na may isa siyang costumer sa Japan na isang miyembro ng YAkuza. Nung mga panahong iyon, si pa siya nagpapasex change. dahil sa kagustuhan ng Hapon na may mangyari sa kanila, napilitan si Rian na maglaslas o magsugat sa katawan gamit ang blade at ilublob ito sa bowl at ipakita sa Hapon ang dugo sa Bowl at sabay Bingka na may regla siya kaya hindi pwede ang Sex.

anong connect? sadyang makipot pa rin ang mundo pagdating sa mga bakla. bukod sa diskriminasyon, kahit magparetoke ka na at nagtagumpay sa pagiging girl physically, marami pang problema ang dapt mong solusyunan sa sarili mong paraan. marami sa mga kakikalala ko ay nagparetoke na at ang hamon sa akin ngayon ay kung susundi ko ba ang yapak nila para patuloy kong mahalin ang aking pagkatao.

my answer is... OO! Game ako na magparetoke para naman sa ikabubuti ng aking sarili at maibsan ang diskriminasyong nararandaman ko sa lipunan. hindi ako magpaparetoke dahil sa ginusto ng iba. gagawin ko to para sa sarili kong kapakanan at maihampas o masampal sa mga taong nag-aalipusta sa pagkatao ko na kaya kong baguhin ang takbo ng buhay ko at sisimulan kong sabihin na hindi kayo ang hadlang para maangkin ko ang kagandahan tinatamasa ko pa noong bata pa ako!

Bagong taon... Bagong buhay?

2010-01-06T04:28:00.000-08:00

alam kong far-out ang pic! PAKIALAM!

Tik tok, tik tok... kriiiinggg!

tunog ng alarm clock sa cellphone kong color pink at nagsusumigaw ang ringtone dahil New Year na daw!

Bagong damit, Bagong reborn ang buhok, bagong manicure at may bagong Bottega Venetta na bag na iniendorse ni Nicole Kidman sa Hollywood. lahat bago pero kung susumahin naman lahat, wala pa ring pinagbago ang ugali kong late magising at may sariling oras, laging namomroblema sa umaga kahit wala namang dapat problemahin at lagi nalang naghihimutok ng walang dahilan. oo nga naman, tama ang kasabihan na "Bihisan mo man ang matsing, matsing pa rin (actually, quote quotan ko lang yan! alam mo naman ako dakilang mugnaera)".

maraming bagay sa mundo ang dapat baguhin at kung pwede balikan ang lahat ng pagkakamali mo sa buhay, malamang, isa na ako sa mga taong pumipila sa warp door o portal ng nakaraan at magpapareserve pa ako ng ticket for seven day tour. hindi ko na mabilang sa kamay at daliri ko at kahit buhol-buholin ko pa ang aking balun-balunan, hindi ko na rin maalala yung mga pagkakamaling nagawa ko quesehodang sinadyang gawin o di ko naman namalayan na mali pala yun... KEVS.

ngunit sa bawat pagkakamali... naniniwala naman ako na may "the other way around". kung anong dami ng pagkakamaling nagawa ko, siya rin namang dami ng magagandang alaala na dapat itreasure. marami din naman ako napaligayang nilalang na kulang nalang, magtayo ako ng comedy bar sa bahay namin dahil sa kakalogang ginagawa ko sa buhay. haizt! parang tingin lang sa'kin... walking clown! pabiro pa nga nilang sinasabi na ako daw si Mcdonalds dahil nagpapaligaya daw ako ng tao pero hidi naman talaga maalis ang katotohanang maputi ang mukha ni Mcdonalds at kung anong puti ng pagmumukha nito ay siyang puti rin naman ng foundation na nilalagay ko sa mukha tuwing umaga (para daw fresh).

tapos na 2009 at kung ano mang nangyaring Katarantudahan, Kagilagilalas, kaputahan, kaengratahan, KACHEAPAN, Kahayukan, Kaakit-akit, Kahali-halina, at KaHAYUPan sa buhay, yun ay nagsilbing inspirasyon sa loob ko na patuloy ko pang mahalin at tangkilikin ang sarili kong kakayahan at kagandahan. Ngayon, mas mahal ko na ang sarili ko dahil ipagmamalaki kong sabihin sa lahat na marunong na akong mag-adjust sa mundong malapit na daw magunaw at marunong na akong MAGLUTO! haha!!

basta! para sa bayan, para sa lahat! isang bonggang bonggang manigong bagong taon!

I thought Can thought

2009-12-29T22:13:00.000-08:00

PS:minsan lang ako mag-emote ng bonggang-bongga. Pagbigyan.

Napakaironic kung tutuusin. Pakiramdam ko, Masaya ako na nakikita ko silang magkasama, halos sa kanila nalang ang mundo at parang wala ng hadlang sa pag-iibigan nilang dalawa. Ngunit sa bawat kurap ng aking mga mata na habang nakikita ko silang Masaya, hapdi at sakit ang nararamdaman ko na para bang tinik na gusto kong tanggalin sa harapan nila. Nakabaon ang tinik na ito sa lalamunang duguan at kahit anong hugot ko, di ko kayang ipakita sa kanila na masakit at dumurugo ito.

Ngayon, naniniwala na ako sa kantang “MALING AKALA” ng Brownian Revival. Sabihin na nating naglalaro ang isip ko sa puro “akala” at patuloy akong nagsisinungaling na sa bawat pangungusap na may kaakibat na akala, yun lamang ay isang “hypothesis” at maaaring magbago. Ngnit ito pala ay pawang kahibangan. Kung akala mo, Tuwang-tuwa ka at pinipilit mo sa sarili mo na ito’y isang party, sa loob mo naman, para kang pinaliguan ng mainit na tubig at kulang nalang, sumigaw ka sa sakit.

Kahit anong pilit na kalimutan ang lahat at mabuhay ng maayos, di ko pa rin lubos maunawaan kung bakit patuloy pa rin akong nasasaktan na wala naman akong karapatang maramdaman ito. Kahit anong pilit kong tumakas sa nakaraan na dulot ay pasakit at hinanakit, patuloy din itong bumabalik ngayon at kahit ako, di ko na rin maintindihan ang lahat. Nung isang araw, hindi ko maintindihan kung bakit ako napapahiyaw sa sakit. Hindi ko alam...

Ayokong mangako sa sarili na habang nanunuot ang hapdi sa puso ko, hindi ko iisipin na ito ay isang akala nalang. Ang problema kasi, tinatakasan ko kaagad ang mga ganitong problema at kung babalik man ang taong nasa paligid nito, di ko na kinakayang humarap na maging totoo ang pinapakita kong personalidad.

“I should say, face the consequences that’s what you want di ba?” Sabi ng isang kaibigan habang nag-iinuman sa Pier1

“Love is one stupidity, it will control you or you are the who will control it” text ng isang kaibigan habang nadivert ang pag-uusap dahil sa mga spam messages.

Tama nga naman... pero panahon nalang talaga ang makakapagsabi... panahon nalang ang maghihilom nito...

Pasenciya na kung nalagay ko ang post na ito sa chronicles of bea... anyway... hindi siya funny... sori na gud....

advance new year post

2009-12-27T04:56:00.000-08:00

ilang araw nalang at new year na!!! sa totoo lang, di ko pa rin feel ang new year dahil sa sobrang daming activities within 2009. ang nakakaloka nga lang, lahat ng mga nangyari ay di naman naayon sa takbo ng buhay ko at bigla nalang nangyayari accidentally at hindi talaga sinasadya.

gusto ko sanang magstorytelling ng bonggang bongga pero actually, naiilang ako na habang nagpopost ka ng ganitong comment, may nagbabasa sa likod mo na para bang nagtitiktik at di ba? hindi ka mailang? anyway, its my dearest couzin...

first time kong magpost sa blog na ito na gamit ang isang laptop. sa totoo lang, hindi ako sanay magtype sa flat na keyboard at ang nakakainis, laging lumalagpas yung mga daliri ko sa letters... haizt...

ako ang tipo ng taong magsabi man ng new year's resolution, hindi ko naman talaga nasusunod. tulad nalang ng time management. pwamis! pag sinabi mong 7, talagang darating ako ng 9! ewan ko rin ba na kahit pilit konh magmadali, lagi pa rin akong late.

ako rin ang tipo ng taong mahilig magdrama ng walang dahilan. ewan ko rin kung bakit. pag may nakikita akong mga bagay na may kinalaman sa nakaraan, tulad nalang ng mga kantang out of nowhere, bigla kong maririnig, ang unanag lumalabas talaga sa bibig ko ay... "OMG", mga kaparehas ng shirt ni emphee o kaya naman mga bagay bagay na natatandaan ko tuwing may nangyayaring kadramahan sa buhay ko gaya ng sandok, bato, balot ng cloud9 and the like, bigla nalang akong matatahimik at mag-eemote ng biglaan, in other words, emote on the spot!

kahit anong pigil kong tumigil sa yosi, hindi ko rin magawa. ewan ko rin kung bakit. madalas ko na ngang sinasabi sa sarili ko na may karapatan ka ng tumigil sa bisyong ito dahil sobrang baba na ng aking RBC pero ang lagi kong sinasabi sa sarili ko, DEDMA NA!. pero I'm so proud dahil di nako nakakaubos ng ten cigars dahil 5 sticks a day nalang ang drama (kung walang inuman).

maldita ako, pero pagdating sa mga mahal ko sa buhay, hindi ako marunong magalit. ewan ko rin kung bakit. kahit alam ko naman na may mga pagkakataon na nararamdamang kong nasasaktan ako sa mga pinanggagawa nila, hindi ko pa rin matutong magalit.

yan ay ilan lamang sa mga ugali ko na kahit pilit kong baguhin, hindi ko talaga magawa. siguro, hindi naman masama kung panahon nalang ang makakapagsabi na mawawala rin yang mga pag-uugali kong iyan, sana nga lang, pero ganyan talaga ang tunay na pagkatao ni BEA o ni JHE.

sa mga may new year's resolution eklavu dyan... mga echosera kayo. mas mabuti pang magsulat kayo ng new years reso ninyo sa papel at itago iyan sa maliit na banga. tapos paanurin nyo sa dagat o kaya naman sa ilog. pag bumalik sa inyo ang bangang iyan within 2 years, talagang dun na ako maniniwala na kapag nagsabi ka ng new year's reso, iyon ay mababago mo within that year (Yun lamang ay pananaw ko).

Thank U

2009-12-19T05:33:00.000-08:00

which means to say na marami na talaga akong changes sa buhay ko.

oo nga naman, kapag tumatanda ang isang tao, doon na talaga papasok ang maturity at the same time, sensible ka na sa paligid mo. Bago dumating ang 22nd year na Christmas celebration sa buhay ko, i will take this opportunity to thank those people na kahit papaano, naging dahilan ng pagbabagi ko physically and emotionally.

mama- thank you sa understanding and of course, walang sawang suporta sa buhay ko. darating ang panahon na magiging ganap na akong babae pero wala kang comment. basta gow ka lang ng gow! alam mo naman ang anak mo, mana sayo! lagalag! kaya di ko makakalimutan ang sinabi mo sa akin na ok lang na di ka magpaalam kung saang lupalop ka ng Pilipinas nilagay ng Diyos basta hindi kang uuwi ng bangkay sa bahay! thanx mom!

my brother- marami kaming kagaguhan sa buhay na kami lang dalawa ang nakakaalam. basta thank you for giving me a reason to smile ang to laugh at kahit yung mga taong bumabahing lang naman, pinagtatawanan pa natin!

Bes, Fifi, Ryan, Mhey- thank you sa pangarap natin na maging girl someday (except kay Mhey na nagbago na ng landas) thank you for the understanding na halos lahat naman ng nakakakilala sa akin, laging naiimbeyrna sa pagiging LATE ko palagi at hindi PUNCTUAL. alam nyo naman ako, maraming kaartehan sa buhay at naappreciate ko na lagi nyo na lang akong pinagbibigyan sa lahat ng panlalait at kasamaan na ginagawa ko.

Chryss, Aimi, Rags, Malou, Bebe. Lianne, Shelai- thank you sa kasamaan! thank you na kayo ang nagturo sa'kin kung papano maging strong lalong lalo na nung mga panahong inaapi ako ni Rich-ann! hehe! basta thank you na ginawa nyo akong demonyo sa paningin ninyo! at least! basta thank you sa happenings at moments na feeling ko, importante talaga ako sa inyo.

Borge, Patchot, Paolo A., Manage, Ramel, Eric (wala na ba akong nakalimutan)- thank you sa pagtututro nyo sakin na maglasing at magyosi! thank you sa mga kagaguhan na pinanggagawa natin na parng wala ng bukas. thank you sa pag-uunderstand ng mga pag-iinarte ko at minsan pagiging tactless!

Saint Francis of Assisi batch 2004 (SFA) sa Tone- thank you na naging ate at kuya kami ni Emphee sa paningin ninyo in a sense na lagi nyo na lang pinapasa ang lahat ng responsibilidad sa samin at hindi kayo kikilos ng wala kami. Thank you rin sa pagtuturo nyo sa akin kung papano magluto at ilagay sa lugar ang kalandian at kakemehan.

to my Archi classmates- thank you sa pagtuturo nyo sa akin kung papano mag-isip ng concepts dahil totally, naapply ko siya everyday. thank you na tinuruan nyo akong magdrawing although di naman ako ganun kagaling, pero nakayanan ko ang powers na magdraw ng bonggang-bongga!

To my burger delights friends- ang official tambayan natin... sa Burger delights! thank you sa pagtuturo nyo akain na magkaroon naman ng time sa friends natin out of the blue! thank you sa pagrerealize sa akin na kapag pokpok ka, panindigan mo nalang, kapag maldita ka, stay the same at kung may utang ka sa Avon, Natasha at Fuller life ni Te Jo, dapat bayaran mo kaagad!

To my MC family- thank you guys... thank you na kayo ang nagturo sakin kung pano magsulat ng news article (anim na news articles) in one day. Thank you din sa understanding na kapag wala akong facts, kayo ang nagproprovide at kayo ang nag"hone" ng isang hidden talent ko na maging charotera o mega"bingka" na kulang nalang, bumula ng maraming bubbles na galing sa sabong Surf!

To my TN staffers- the best! thank you na natuto akong magblog! thank you dahil kayo ang naging dahilan kung bakit minahal ko pa ang sarili ko kesa before! thank you na kayo ang nag-open ng doors na maabot ko ang pangarap ko kahit konti lang naman. thank you for the experiences na halos everyday, aaminin ko na hindi kumpleto ang araw ko kung hindi ko kayo nakikita!

kung may nakalimutan ako, pasenciya! pagod lang siguro ako! basta thank you sa lahat!
MERI XMAS!

Paskuhang Pausukan...

2009-12-16T02:13:00.000-08:00

First time kong magpopost ng Xmas topic at sa totoo lang, december 16 na kasi at 9 days nalang, Pasko na. Hindi ko alam kung bakit hindi ako happy ngayong Christmas at kung tuwing Holiday Season naman eh makikita sa pagmumukha ko na hppy ako at maguguhit mo pa ang isang exagg na smiley baga within my cheeks... alam mo yung feeling na megabanat ang cheeks mo kakasmile? pero ngayong Holiday Season, hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako ganoon kasaya.

Ayokong mag-emote sa post na ito at ayoko rin naman ilagay to sa kabila kong blog dahil gustuhin ko mang maging seryoso ang topic, hinihila talaga ako ng aking mga daliri na magtype ng kagaguhan at walang kakwentakwentang mga words na in fairness, it helps me to relieve my stress.

Kahit ako, hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako ganun kasaya. Gustuhin ko mang lunukin lahat ng Happy Toothpaste namin sa bahay, hindi ko rin magawa. Haist!

kung aalahanin ko nung mga nakaraang Pasko, halos ok naman ang flow at energy ng aking vibrations within myself... in short, masaya naman ako dahil yearly ako umuuwi ng Maynila, nakikita at nahahagkan ang aking mudra, Bro at ang aking mga Superfriends at nakakagimmik pa nga ako ng todo-todo at nagagawa ko namang libutin ang Rob na ako lang mag-isa! Hobby ko kasi yun kahit hindi Pasko.

Pero di ko kayang magkinwari na masaya ako ngayon dahil sa totoo lang, alam mo yung feeling na para kang tinalian ng isang superduperlaki na bato sa likod mo tapos gustuhin mo mang lumakad ng tuwid, hindi mo talaga magawa. yoko talaga mag-emote! (para akong timang noh?)
yoko na sabihin kung ano ba ang dahilan kung bakit ganito ang aking feeling dahil lam mo kung bakit?

Uulitin ko na kahit ako, di ko rin maintindihan at maexpress kung bakit...
Sana nga lang, maenjoy ko ang Paskong ito at yokong makaramdam ng pangungulila o kaya naman pag-aalinlangan. yoko talaga mag-emote!
pasenciya kung nosebleeding!
just cant hide it!

twenty ow- ten

2009-12-13T02:37:00.000-08:00

Actually, hindi sa akin nanggaling ang word na 20010! galing po yan kay Richmond Maquiling, Vice Governor sa College of Arts and Sciences ng aming University at nasabi nya yo habang tinatanong ang isang contestant sa naganap na Mr. and Ms. Boothstock nung Founders Day.
"Since 20010 elections is coming... blah blah blah"
at yun na yun...

hindi ko na kailangang ikwento ng todo-todo kung bakit nga ba lumabas sa bunganga ni Richmond ang 20010 na year at hindi ko na kailangan iexplain ng megabongga at hindi rin naman ito ang main topic sa post na ito.

hindi ko pa napapanood ang movie na 2012 (anong connect sa 2010? kevs!) at actually, mas interested pa akong panoorin ang 2012 kesa sa "New Moon" at ang nakakatawa eh mas una ko pang napanood ang New Moon kesa sa 2012... haist! kung hindi lang dahil kay "Sis" o kay Lesh, di talaga ako magkakainteres manood ng Twilight saga coz eto naman kasing si SiS!!! adik sa twilight at naoverwhelmed naman ako dahil crush ko naman ng slight si Edward Cullen...

bago maging New Moon ang maging topic ng post na ito, bumalik na tayo sa 2012! (actually, Far-out na siya) halos di ko maisip kung talaga bang end of the world na ba sa 2012. marami pa akong gustong abutin na pangarap at gawin sa buhay at may mission pa akong kailangang tuparin! ang MAPATAY AT MABAON SA LUPA SI CATHY (i reveal ba ang pangalan...) hahaha! isang malaking kidding!!

seryosohan... kung magugunaw na ang mundo ngayong 2012, malamang hindi ganun kaprepare ang lahat ng tao dito sa mundo. kung iisipin mo ng mabuti, talagang masisira na ang earth dahil na rin sa epekto ng global warming. masyado ng mataas ang percentage at risks nito at sa takdang panahon (parang si Big Brother lang) matutunaw ang mga yelo sa North Pole at isang bonggang bonggang flood ang mararanasan natin just like sa movie na 2012 (actually, di ko pa siya napapanood pero hindi naman ako gaga na hindi ko nakita ang trailer at nakita ko naman kung paano nilamon ng tubig ang buong mundo). Kung di tayo kikilos agad, talagang magkakatotoo ang predictions ng mga Mayan tribes at ni Nostradamus at kung magmumulto si Nostradamus mamaya pagtulog mo, malamang sasabihin niya sayo na mag-impake ka na, tumigil ka na sa pag-aaral at pagtratrabaho at habang 2009 pa eh simulan na ang Mount Everest Expedition at mamuhay mag-isa sa tuktok ng mount everest at magdasal hanggang dumating ang December 21, 2012 (sakto ba ang date?).

isa lang ang masasabi ko, hindi totooong magugunaw na ang earth... bakit? ewan ko! basta yun ang paniniwala ko!

chiririkong twilight

2009-12-09T20:50:00.000-08:00

again, out of nowhere, bigla ko nalang narinig ang salitang ito pero masaya naman ako na hindi galing sa bibig ko at in fairness, malaki ang pasasalamat ko sa Banana split at naisip nila na gamitin ang salitang chiririkong twilight.

wala lang, alam kong nonsense ang post na ito pero di ko talaga matago ang paggamit ng chiririkong twilight dahil cute siyang bigaksin (sunukan nyo lang kahit one tome lang) kasabay din nito ang pagsigaw mo ng "deengabatow" (pakislang lang ang pagsasabi) at sabay sigaw ng Deerna! which means to say "Ding ang bato" ang pinakaeffort na line ni Narda bago siya sumigaw ng DARNA!

katulad din ng chiririkong twilight, isa lang ang ibig sabihin nito at ito ay IMBENTORA. marami ng mga gay linggo na nagsilabasan ng bonggang bongga at nakakalokang isipin na dahil sa pagiging imberntora ng mga bakla, marami ng words na pwede ng icompile at nag-aantay nalang ako ng dictionary with regards to gay linggo.

kagabi, halos maloka ako sa isang staffer sa publication at ang salitang "talakaton" ay binigyan niya ng ibang kahulugan. Usong uso sa mga Cebuano lalo na pag gay linggo na binabaliktad ang mga words gaya ng "gulotch" na ang ibig sabihin ay tulog at "oka" na ang ibig sabihin naman ay ako!

halos magimbal siya siguro nung binaliktad niya ang salitang talakaton. oo nga naman, kapag binaliktad mo ito, magiging notakalat na ang ibig sabihin lang naman ay maraming nakakalat na nota or notch! (siguro naman alam niyo na ang meaning ng nota at notch at di ko na kailngang iexplain). hindi ko rin naman siya masisisi dahil ang ibig sabihin ng talakaton ay pumutak ka ng todo todo. ang rootword ng talakaton ay talak kaya ayun!

hindi naman siguro masamang magtanong sa mga bakla kung ano ang kahulugan ng mga gay linggos di ba? at wag nyo ng antayin ang araw na bigla ka nalang masampal ng katabi mo dahil yung gay linggo na sinabi mo eh mahalay at bastos pala ang meaning at himdi mo alam ang meaning nito at bibigayan mo pa ng magandanag rason na kaya mo lang ito nasabi dahil narinig mong sinabi ito ng katulong ninyong bakla kung magsalita!

PAGKACHIRIRIKONG TWILIGHT!

FLIRK....

2009-12-08T00:11:00.000-08:00

maraming nagtataka kung ano ba ang ibig sabihin ng salitang Flirk at alam ko rin yun! halos lahat ng taong naririnig ang salitang ito, talagang nagtatanong at mi ultimo nagpapapedicure sa parlor at kahit nagtatanggal ng buhok sa kili-kili, di talaga maiwasang magtanong kung ano ba ang ibig sabihin ng word na itech.

nagsimula ang word na ito na hindi ko sinasadyang mabulol at masabi ang salitang FLIRK. ito ay combination ng salitang flirt at Plurk (social networking din na website sa juntarnaka [internet]). ang nakakawindang dito, parang out of nowhere ang pagsasabi ko nito (as if naman na hindi normal na magsabi ako ng mga words na out of nowhere).

well, imemegaconnect ko nalang ang salitang flirk sa post na ito. Dahil sa social networks gaya ng Plurk at Facebook, mas madali ang makipagflirt through juntarnaka at sabihin na nating mas madali ang communication sa mga friendships mo, di naman talaga mawawala ang mga nakakalokang rebelasyon from the past moments ninyo.

nagulat ako sa again (sa tagged photos at di na photo tags) ng isa kong classmate at friend na rin kung ituring at itago nalang natin sa name sang sou na RENATO CABRAL na biglang nagpalabas ng nakakagulantang na photos noong high skul pa kami. ang title ng kanyang tagged photos ay "blast from the past". siyempre, aminin nalang natin ang katotohanan na naging Maximo Oliveros ako nung high skul pero ang di ko matanggap, ipalandakan ba naman sa web ang mga photos na akala ko pa noon, kagandahan pero ngayon, di ko na maatim!

marahil ganun talaga ang katotohanan at kailangan ko ng tanggapin na kahit iparetoke ko na ang buong katawan ko at palitan ng kepyas ang aking notchka sandata eh di talaga mawawala ang bahid ng aking pagkaMaximo Oliveros. nakakatawa nga lang pagmasdan pero nakakimbyerna paminsan minsan.

ito ang nakakabwisit na photo na dinisplay lang naman ni Renato. from L-R: Magbanua, Ryan, ako, Bes at Fifi. mapapansin sa larawang ito na kasing kapal ni Kokey ang aking kilay at hindi ko talaga makalimutan ang waist line ko noon na 32 inches lang naman. I remember this photo at ito ang field trip namin noon sa Subic at makapal talaga ang mukha ko noon na kahit kasing laki ng baka ang katawan ko, naatim ko pa mag-low waist at maghanging na shirt (actually, hanging yan) at all of the sudden, may nangyaring di kanais nais sa Barasoain Church. hindi ko na kailangan istorytell dahil di ko talaga kaya ipost sa blog ko. sa mga nakakaalam, pakitikum nalang ang bibig!

mapapansin sa larawang ito ang aking buhok na hati sa gitna. actually, third year high skul ako niyan at ngayon ko lang napansin na nagkikimpi pala ako ng buhok noon. akala ko, namaintain ko ang one sided na buhok noong high skul pero ito ang patunay at ebidensiya na nagkikimpi pala ako. Sa mga nakakaalam ng keyword na "dreamcatcher", ito rin ang araw ng aking paglalandi sa Rob habang nanonod ng movie na Dreamcatcher. makikita rin sa larawang ito ang taong nag-urge sa akin na maging makasalanan for a moment at walang alam si Emphee that time na kumati ang lola mo. sa mga gustong malaman kung sino ang lalaking ito... sikreto! baka lalo ng masira ang reputasyon ko sa Tone at sa Facebook.

At dahil din sa Facebook, laking gulat ko nalang na may nagtagged ng link sa account ko at mas nawindang ako pagclick ko nito. Ang nakakalokang isyu, isa sa mga crush ko sa skul ay may G4M account o Guysformen na account na exclusive ito sa mga bisexuals at mayalerns.

in my own point, may gumagamit ng photos niya sa G4M at kung sino man yun, itigil na ang paggamit ng photos na hindi naman ikaw ang nasa picture. kung chaka ka, wag kang maging feelerette na gamitin ang mga photos niya. di naman sa pagiging defensive dahil crush ko siya at alam naman niya yun at hindi naman ako katulad ng ibang mga baklita o maya diyan na mega effort ang pagpapansin sa mga crushes nila, may pinagsamahan naman kami nito dahil na rin sa mga photo shoots at modeling charnesflou. kilala ko kung sino siya in reality at wag magpapaniwala na siya ay isang bisexual. hindi siya maya kaya itigil na iyan.

ipopost ko sana yung mga pics niya pero hindi siya masave-as. yoko ng mag-effort ng bonggang bongga. sa mga curious kung sino siya... ipapaste ko nalang ang link para maniwala kayo sa pinagsasabi ko. at this moment, di pa ako marunong magpaste ng link, paki copy muna yan at ipaste sa address bar (sakto ba ang term? basta sa taas nito na may nakasulat ng website address ek-ek...[pasensiya dahil hindi ako Comsci]) basta yun na yun.

http://www.guys4men.com/jjE946T3VkAFWbaolstVqfKHfVMkDzPA/auswertung/setcard/?set=3201384&secure=mDKDTpfigz18nay%2BnJFNeA%3D%

hindi po yan totoo at wag magpapaniwala! sa mga echoserang nagfliflirk diyan! mga punyemas kayo!

Si Janine Papakabog (Part 2)

2009-11-25T03:06:00.000-08:00

magpopost din ako ng mahiwagang photo blog about IPR... wag ng magreklamo dahil blog ko naman to di ba? tsaka na ako mgadadagdag ng additional info about this at in fairness... di mahahalatang megaeffort ang pinangagawa ko sa event na ito...

Taken during the newbies' Formal Dinner
Ako ay pansinin...
parang delegate lang ng UNICEF...

K-pop ang theme ng IPR kaya nagmukha lang naman kaming koreans!
Ba't ako... nagmukhang pok-pok?

Korean Pop Girls...
LtoR: Roxanne, Rina, janet, Shiela (parang sasali lang ng pageant), Dora, marga (actually.. marami ng pictures si Marga kaya ito nalang pinili ko), Nadine, Lycel, Rolyn, Caroline, ako (wag iemphasize ang bilbil), Chessa (parang magrarap lang)

Angelina? kaw ba yan?
Scene yan sa skit presentation namin at ako daw si Jan Dee (di Obvious)

ang Tne1 girls na 2ne1 in reality

imaginin nyo nalang na si Minzi yan... nagcurl ng buhok tapos hiniram yung swimsuit ni
Boom tapos nakashades dahil malaki ang eyebags dahil sa concert tour...

Si Dora ang gumanap bilang Dara ng 2ne1..
actually.. hindi siya nagmukhang Dara...
nagmukha siyang Isa sa mga cast ng Kung Fu Kids...

Si Nadine naman ang gumanap bilang C.L ng 2ne1.
parang may riot lang sa kalye tapos basagan ng bungo ang show...

Another change outfit... pasensiya na kung ngarag...
naglaro kasi kami ng hammer hammer daw tapos ginawa kong Mik Mak (sakto ba?)

Makikita sa larawan kung paano binaboy ang pagkatao ko kaya yun na yun!

Hindi naman talaga ako malandi... (kung ayaw niyong maniwala... wala akong pakialam) pero di ko naman sinabi sa mga photographers na kunan ako ng mga shots na ganito. sa mga babaeng inggitera... ewan ko nalang! sa mga baklang nagseselos... manigas kayo sa inggit! hehe!

Parang may kasamang lang na Unico hijo tapos mayaman ang mama niya...
(Sori na gud Lesh... di man ni siya tinuyuan)

At kasabay ng lahat... kumikilintari pa kay Russel...
stolen shot po yan...

another stolen shot... nakasaad po sa skit ng performance ang ganitong eksena...
di po ako malandi...

Biglang lumapit si Joel at bigla akong niyakap... No choice!

ewan ko ba kung anong meron si Joel na para bang magnet na lagi nalang ganito... Ano ba?

Gian... sabihin mo na ksi kung liligawan mo ba ako o hindi... (feelerette)

habang nag-aantay ng masasakyan...
L to R: Dora, Jojo, DjRem, Chessa (happi birthday) Cheeno (halatang walang ligo) Ako (as if din naman na naligo) and Poldo.

Ang first time ever na boodle fight experience...
kailangan maging prim and proper...

More photo blogs to come... Hehehe!!

Si Janine... Pakakakabog?

2009-11-22T23:13:00.000-08:00

The IPR was great!

wala pong bahid ng kaplastikan ang lahat.
for more info sa lahat ng emotions ko nung IPR,
pakivisit nalang ang isa ko pang blog...
ito ay makikita sa right side nito...
nakatitle ng SEE MY OTHER LIFE...
subtitle nito ang
CONFESSIONS OF BEA the DRAMA QUEEN
at ang pinakasubtitle nito...
SI JANINE... PAPAKABOG?

alam ko naman na di kayo katangahan di ba?
kaya pakivisit nalang...
Thanx!

ang salitang "echUs"

2009-11-19T01:56:00.001-08:00

kalimutan muna ang pag-iinarte at kadramahan sa buhay....
kalimutan muna ang mga pangyayaring di na sana nangyari...
at kung ano man ang mga ito...
sana lang naging "ECHUS" nalang ang lahat...

marami ng gumagamit sa salitang ito at kahit yung iba, di alam ang meaning at para makiuso nalang, ginagamit ang term na ito para makiuso at yung iba, para lang makapagsalita ng gay linggo at tatanga-tangang ginagamit ang verb na ito kahit saan mang sentences. Yung iba naman, kadalasang ginagamit angterm na ito sa huling word sa sentence nila at kahit may period na ito, kusa talagang sinisiksik ang salitang "echos" kahit di naman needed sa sentence. Sa mga taong gustong malaman kung saan bang babaylan o kaya naman planeta nanggaling ang "echos" better read this post para naman alam nyo yung meaning ng sinasabi niyo at hindi kayo matulala at "lala" o toolbar (another meaning associated sa Bobita!)! di ba?

so ready ka ng malaman kung ano ba talaga ang meaning nito?
as in?
sure ka?
ayoko kaya? (pagirl!)

ang salitang ito, kadalasang naririnig sa mga baklang walang ibang alam kung di manglait o kaya naman magsabi ng puro kabaklaan to the point na minsan, non sense. sa totoo lang, maririnig sa mga bungangang mga bakla ang salitang ito! EWAN KO NGA KUNG BAKIT BA!

Based sa Wikipedia, ang salitang echus ay kadalasang ginagamit sa Mars... yes! you heard it right! (talagang nag-effort akong magresearch!) may dalawang terms ito tulad nalang ngEchus Chasma na ang ibig sabihin sa planetang Mars ay pangalan ng isang plateau doon na para bang maihahalintulad sa Cagayan Valley o kaya naman angpinaka-known sa lahat, Bagiuo siya in Philippine Setting. well, isa sa pinakamalaking bundok sa planetang pula ay ang Echus Montes! (naks, megaeffort na toh!) opo, pakivisit nalang angWikipedia for further explanation sa mga anyong lupang ito atnakakapagod talaga mag-explain for further info.

Siguro, magaling talagang mag-imbento ng words ang mga bakla at ultimo mga words na galing sa ibang planeta ay nagagamit for everyday language. kung gusto mong magsabi ng wala lang naman, whatever kung pasosyal, kung magsasabi ka ng mga bagay na dapat di paniwalaan, kung gusto mong magsabi ng mga bagay na ang kalabasan ay hindi makatotohanan, yun na yun... at yun ang salitang echus at yun ang meaning nito.

ang echus ay maraming synonyms. as in! habang tumatagal, kusa itong nageevolve base na rin sa mga gumagamit nito. ang term na ito ay puwedeng ihalintulad sa "char" na parehas din ang meaning. kadalasan, habang nagkakape ka sa isang coffee shop at may naririnig kang may dalawang baklang nag-uusap sa paligid mo at laging bukambibig ay ang salitang "charot", "charnes", "charnesflou", "charotisima", "charms", at "charmos", parehas lang yun ng meaning sa echus...

at habang patagal ng patagal, kusa itong humahaba na ang gustong palabasin, makapagsabi lang ng pinakamahabang word sa lahat at papatay sa "supercalifragilisticexpialidocious" na term, talagang ginagawan ng mga baklang pahabain ang salitang "echus". Kung may maririnig kang baklang putak ng putak at wala kang ibang maririnig na ibang salita sa bunganga niyang may lip gloss kundi puro "echuserang palaka" o "echuserang frog", parehas lang ang meaning nun...

at mas lalo kang magimbal dahil parehas lang po ang meaning ng "echus" sa "charmolin patez" na kadalasang ginagamit ko ang term na ito kung di ko alam ang lyrics ng mga songs na kinakanta ko ng impromptu.

haay naku... at yun ang echus! HAPPY USING IT...

ang salitang "echos"

2009-11-19T01:56:00.000-08:00

Missin my Best Buddies

2009-11-15T03:53:00.000-08:00

taken during the despedida of Aimi
From left to right: chryss, patchot, aimi, lianne (parang siya ang may despedida), bes, Karen A, Malou and Rags

Left to right: Bes, Eric, Aimi, Martin (parang Birthday lang), Lianne, Bebe (ang outfit parang sapin-sapin)

PS: habang tinitingnan ko ang mga tagged photos (di na Photo tags), I am starting to miss my old friends in Manila. It’s just that It’s so hard na mapalayo sa kanila but I have to.

Yesterday, Isang malasenior citizen celebration ang naganap sa bahay ng malarelihiyosang babae na si Rags at katext ko si Eric kagabi na wala daw naganap na nomohan dahil na rin sa sagrado ang bahay at ang mga nakatira dun. Buti naman kung ganun para kahit minsan, matigil ang mga temptations pagdating sa vices.

Sobrang dami na ng mga taong nakilala ko pero di ko talaga makakalimutan ang mga happenings naming magbabarkada dahil na rin sa iba’t-ibang kagauhan at ka-okrayan na nangyayari at di ito pinaplano at wag ka… impromptu ang lahat! dahil na rin yun sa different personalities naming lahat at to the point na swak na swak talaga kami with each other at hindi hadlang ang salitang snakefriends sa barkada (tama naman ako di ba?).

Di ko na mabilang ang memories at ang dami-dami na. let me share you some of the most unforgettable moments ng bawat isa at wala akong pakialam kung ma-ban ang blog ko sa St. Anthony…

MAkikita sa pic na siya ay mayaman na...

Chryss…
Alalahanin natin ang mga panahong bigla ka nalang sumuka ng chocolate after recess. At alalahanin mo ang panahong na-in love ka kay Eric at si Eric pa ang naging dahilan ng conflict ninyo ni Bebe… pagkakacheapan!

gud luck... see you soon...

Aimi…
Ang babaeng simula grade 4, lakwatsera na to the max. di ka makakaligtas at porket babalik ka na ng Japan, alalahanin mo yung mga panahong nag-uumiyak ka sa hagdanan ng bahay niyo dahil di ka pinayagan ng mama mo na maglakwatsa!

maliit lang talaga ang height ni Rags at yun ang katotohanan...

Rags…
Ang babaeng madasalin pero deep inside, may kakatihang tinatago. Well, wala akong masyadong moments sayo dahil di ka naman talaga sumasama sa mga kademonyohang gingawa ng barkada. Basta keep up the good work at wag kang padadala kay SHELAI! mas malandi pa yan sa lahat! hehe

Umaasenso na si Malou! Ang taray!

Malou…
Ang babaeng megacryola nung sinabihan ng OKRAY ng isang babae. Hahaha! Kakaloka! Hanggang ngayon di pa rin ako makarecover at eto pa, sa lahat ng CHAIRAMABELISH na grupo, siya lang ang nag-attempt na tapusin ang degree na BS Industrial Engeneering! Kabogera!

as usual... maasim pa rin si Bebe...

Bebe…
Ang babaeng bakla! Be… ang dami nating moments at alam ko, mapupuno ko ang blog ko dahil sa moments na pakana mo lahat. wala talaga akong maisip sayo at kung may naiisip man ako, yun yung mga panahong binubugbog ka ni patchot… for more details, just ask my Bes about it! Hahaha!!

At least di na mag-iinarte dahil kay Ton... I'm hapi for you friend!

Lianne…
Sino ba naman ang makakalimot ng salitang LAMAT! Haha!! At dahil na rin sa kaminiacan ni Aw… Aw… Aw…, nadawit pa ako! Anyway, sana naman di na mangyari ang lamatan moments at kung ako sayo, ilayo na ang boyfriend dahil baka mamaya, maulit ang nakaraan!! Hahaha!!

Pahirapan ang Picture ni Shelai! kakaimbyerna!

Shelai…
Ang kalaro ko noon ng habulan kila Ann Rose at ang babaeng mahinhin daw pero maharot! Ang best beadle at alalahanin mo yung mga panahong kasama kita na pamupokpok tuwing gabi at kung tatawagan mo sa bahay nila, laging tulog…

bes no comment muna ako!

Bes…
Bes alalahanin mo lang yung moment na habang nagbibilyar tayo kila Bebe at sumisipsip ka ng Melon Juice, bigla mo nalang hinagis sa mukha ko ang melon! Yun na yun!

pakiupdate ang Friendster sa mga pics!

Ryan…
Nung naglalakad tayo sa sa may Philippine Womens University at bigla nalang tayong tinawag at kinausap ng Call Boy… yun ang signs kung bakit tayo naging girl ngayon! Hehe!

asim... parang kulay ng balat lang niya noon...

Fifi…
Alalahanin mo lang yung Britney Spears Inspired costume mo noong Xmas Party at dahil sa pag-mamaasim mo… Di ka naging Britney Spears, nagmukha ka lang Basura… at wag kang mag-alala… yung 1 taw mo, asahan mo nalang di na yun babalik sayo! Hahaha!!!

lalaki ba to?

Martin…
Nung mga panahong isinaboy sa suso mo ang katas ng basura… di mo ba kinamumuhian si Fifi nun…? Ask ko lang para naman may lamatan na magaganap ngayon di ba? dapat ka talagang magalit kay Fifi dahil siya ang dahilan kung bakit ang sama-sama ng tingin sayo ng Tone dahil sa mga chismis na pinagkakalat niya!

Manaj! (came from the word manager)

Paolo Aqui (manaj)
Pakiconfirm nga yung nangyaring malabrokeback na eskandalo noong nasa MonteVista tayo? Ask ko lang kasi kailangan ko talaga ng clarification… thanx! Hahahaha

di pa nakabrace... hehe!

Paolo Aguila…
Pao… ano naman yung nabalitaan kong sinisira mo daw ang reputasyon ni Magbanua sa Office niyo? Alam naman natin ang katotohanan di ba? Kaya hayaan na natin… hahaha

parang tatay lang!

Eric…
Musta na si Lianne? Nakarecover ka na? hahaha! Yun lang!

my advice: wag ng magsuot ng sando... nakakatakot...

Ramel…
Alalahanin lang natin ang salitang Demonyo… Si ramel na yun… oist… aminin na natin na mas demonyo ka kesa sakin…

Karen Alborte…
Ang isa pang demonyo… Demonyita kung baga… well… ang nagpauso ng Dance Revo noon at di pa nakuntento, bumili talaga ng Dance Pad… haay naku… kaloka!

Patchot…
Pakiconfirm nga din yung naganap sa Taxi? “sige na friend…” hahaha!!

Balita ko naghihirap ka na daw?

Borge…
Eh eto mas matindi… Paki-confirm lahat ng eskandalo ninyo ni Martin noon… pls lang para matahimik na ang barkada!! Hahaha!

May kulang pa ba? Sana wala… Anyweiz… ganyan lang kami maglambingan… Brutal di ba? Pero lahat ng issues and controversies eh we settled naman…

I’m so thankful that God gave me these wonderful people coz they accept me for who I am and I really treasure the friendship that we have… as an old cliché goes… “till death do us part”

Super PS… mega effort talaga ako nito dahil sa request ni Aimi… serverguenza!!! at sa mga walang pics... di tayo friends sa facebook at friendster... wag umarte!

nakakashock!

2009-11-14T00:03:00.000-08:00

Kung dumating ang isang araw sa buhay mo na bigla ka na lang pupunta ng hospital tapos biglang sasabihin sayo na “posibleng may taning na ang buhay mo”, Ano kaya ang una mong mararandaman? Kailan kaya darating ang araw na iyon? Paano mo ba lalabanan ang pisikal at emosyonal na nararamdaman mo sa gitna ng lahat? Saan mo ba gustong mahimlay? At bakit ba dumating sa buhay mo ang ganitong pagsubok?

Makakayanan mo ba? O kakayanin mo na lang?

Hindi pa po ako mamamatay and I would like to clarify that one. Syempre, nakakagimbal ang ganitong sitwasyon pero yun ang mga tanong na sumisink-in sa akin yesterday. Ewan ko ba kung bakit ganito ang nasa isip ko at dahil na rin siguro sa mga naganap kahapon at gabi ko na nalaman na Friday the 13th pala at wag ka… naloka ako talaga.

Matapos ang walang humpay at “laborious” celebration namin ng mga college friends ko, bigla ko nalang naramdaman ang hilo at sakit ng pangangatawan na iniinda ko na talaga this past few days. Kasabay nito ang di maintindihang pananakit ng aking tiyan na di ko talaga alam ang dahilan kung bakit. Kala ko nun… simpleng trankaso lang pero kahapon, hindi na siya normal…

Minsan lang ako pumunta ng doctor at nagulat sa sabihin nalang natin na “hypothesis” nito. Mas naloka ako na kailangan daw ng blood samples dahil sa mala-OA na explanation ng doctor.

Matagal na akong nakakaranas ng hilo pero again dedma! Pag nakakafeel ako ng hilo, di ko talaga sinasabi sa iba na nahihilo ako at nacocontrol ko naman siya.

This past few months, madaling mamula o magkapantal ang aking skin kahit simpleng kalot lang yung walang force baga… tapos, alam ko rin naman na madali akong magkapasa kahit simpleng bunggo yung walang effort…

Siguro naman… sa pagkahyper ko, alam ko rin naman kung may nararandaman ako o wala. Pero kahapon, nagulat ako sa sinabi ng doctor na may possibility na may sakit akong leukemia kung masyadong mababa ang aking RBC at kung carry-carry naman, anemia lang daw.

Actually, nagulantang ako sa sinabi at di ko ma-explain ang feeling ko. Habang kinukuhaan ako ng blood sample, hindi ko talaga maalis sa isip ko na mamatay na pala ako hindi dahil sa accident kundi dahil sa malubhang sakit.

Wala pa yung results sa mga tests na ginawa sa akin at aantayin ko pa ang results next week. I keep on praying na sana… anemic lang ako.

Sana lang…

Photo Tags…

2009-11-12T02:17:00.000-08:00

Nauso ang photo tags sa Facebook at inaamin ko naman na sinasayang ko ang buong oras ko sa FB na puro pagcocomment nalang ang ginagawa. Noong una, naaliw ako sa pagcocomment ng bonggang bonggang mga echos at puro kacharmolinan pero di nagtagal, I felt bad sa mga comments ng IBA diyan na di na marunong maghalintulad sa joke at personal na buhay.

Ang point ko naman, I am not that harsh to comment on those pics coz I know that it is open to all people at siyempre, yoko naman na manglait ng todo-todo coz alam ko ang salitang RESPETO.

Siguro, nakaugalian na nila na di naman talaga ako pumapatol sa mga jokes na sabihin na nating below the belt o kung exaggerated pa ang term… durugan ng kaluluwa na lahat. Alam naman nila ni di ako totally affected pero may pagkakataon talaga na you’re going to loose your patience at di mo na masikmura ang lahat.

Kung ilang beses ko ng iimpose ang salitang respeto, alam ko naman na fault ko rin ang lahat dahil siguro, di ko na rin napapansin na lumalampas na din ako sa barriers at limitations. Nakikita at nararandaman na rin nila siguro na yung respetong iniimpose ko eh di ko na rin ma-impose sa sarili ko kaya nagkakaganito.

Sa ngayon, masama ang loob ko sa mga taong di na marunong lumagay sa kanilang kinatatayuan pero gustuhin ko mang ilabas ang kaimbyernahang nararamdaman ko… di ko naman magawa dahil ayoko ng isyu at gulo.

Hindi ako ang tipo ng tao na nagpapapansin unless kung ito ay isang echos o kaPATEZan ang lahat.

Kahit ilang beses ko mang sabihin o isulat sa blog ko ang mga galit na nararamdaman ko, wala naman itong kinahahantungan. Parang mas lumalala pa nga each day goes by.

Hindi ako perfect at dahil sa panunuligsa na akala nila ay isang malaking joke joke joke pa ang lahat, natututo akong maging perfect

Ayokong sabihin na itigil na ang pag-associate ng lahat ng hayop sa pagmumukha ko at talagang isampal sa sarili ko na ako ay isang kabayo dahil kung sa tingin na iba, ito pa rin ay isang malaking joke inside the premises of the office at hindi na nakakatuwa na may iba ng taong nag-aassociate ng kabayo na nakakaimbyerna dahil di kami close at dahil na rin sa photo tags sa FB. Gawin nalang nila kung ano ang nararapat gawin at ayokong himukin sila na gawin kung ano ang dapat dahil hindi ako si Moses para pangaralan sila.

Di rin ako malandi at alam kong lumugar kung saan ko dapat ilagay ang kalandian at ang pagiging pormal.

Ayoko ng gulo at wag nyong antayin ang araw na mawala ang lahat ng amor ko sa inyo at wag niyong antayin ang araw na sabihin ko sa harapan nyo ang isang malaking tanong na gugulantang sa mukha niyo… HU U?

On Leave…

2009-11-09T00:49:00.000-08:00

Matapos ang apat na araw na hindi pagpapakita sa office at sa eskwelahan at isang malaking KEVS o kever sa enrollment na nangyayari sa university, maraming nagtatanong kung ano ba ang ka-echosang pinanggagawa ko this past few days. Para di na magtaka ang lahat… eto po ang mga nangyari na di ko naman ninais na mangyari talaga.

Nagulat nalang ako na biglang dumating ang kapatid ko dito at nagbakasyon ng ilang araw. Dala-dala ang mga balitang ikinagulat ko naman and again… isang malaking KEVS ang lahat.

Matagal ko ng alam na ikakasal na si (blank) at matagal ko ng sinabi sa sarili ko na wala akong pakialam dun. Pero di talaga maiiwasan na nasasaktan ako o nanghihinayang at inaamin ko naman yun personally. Gustuhin ko mang manggulo at maglagay ng bomba sa gilid ng simbahan at hahalakhak ng bonggang-bongga habang nakikitang duguan at tanggal ang mga binti at luwa ang mga atay sa mismong araw ng kanilang kasal pero wag nalang. IT’S USELESS!. Seriously, mas maganda nalang na ganito ang mga nangyayari kaysa naman maging OA ang lahat.

At sa sobrang toxic sa pag-iisip ng mga ganu’ng bagay, naisipan kong sumama sa mga couzins ko na maglakbay-diwa o maglamyerda nalang para ma-unwind baga!

At eto nanaman ang nakakalokang scenery na nakita ko ang friend ng couzin ko na itago nalang natin sa pangalang Bryan, kasama pala siya sa adventure trip naming magpipinsan. At alam mo naman ang lola mo, um-OA ulit at umandar ang pagiging pa-girl on the spot.

Ang nakakaimbyernang pangyayari ay naganap mismo sa barkong papuntang Cebu. Magkausap kaming dalawa sa barricades ng barko at natanong niya sa akin kung bakit ang choosy choosy ko daw pagdating sa boys. Mahinhin kong sinabi sa kanya na para bang di pa nababasag ang Hymen sa aking mahiwagang Labia Luvey na hindi naman sa pagiging choosy ang pagpili ko ng guy. It’s just that Di talaga ako flirt at ayokong mag-assume (kunwari lang yun para ma-impress siya. Nasobrahan ata ang pa-girl effect at biglang may bubble gum sa barricade na sinasandalan ko at kumapit sa pantaloon ang nasabing gum.

Somehow, naniniwala ako na ang bawat dagok na nararamdaman sa buhay natin, balang araw ay may katumbas itong biyaya na dapat bigyang pansin. Matagal na akong walang pag-ibig at eto na ata ang pinakahihintay kong moment para magising ang puso kong matagal ng natutulog (ECHOS). Habang sinusulat ko tong post na ito, di ko talaga mapigilang mag-play ang song sa isip ko ang kanatang “Pag-Ibig Nga Kaya” na kinanta ni Rachelle Ann Go at Christian Bautista. Di naman sa pagiging kacheapan, ganun daw talaga pag inspired ka.

Kung magpapakasal siya, yun ang sign na nagmove-on na siya at ako naman ay dapat magmove-on na rin at THIS IS IT! On leave na ako sa pag-iisip sa kanya at sana maging masaya sila sa araw ng kamilang kasal. Again, Seriously, may bahid pa rin ng hinanakit sa puso ko pero nacocontrol ko naman. Ayoko na ng gulo, at mas mabuti na ang mga ganitong pangyayari. I’ve changed my number at tanging sa on-line community nalang kami mag-uusap! At least high tech! at kung ang kasalang magaganap ay makikipagkompitensya sa kasalang Mar at Korina, KEVS!

BTW sa January 27 daw ang kasal at yun ay galling sa aking reliable source. Final na daw yun at kung sakaling may invitation card sa kasalang magaganap, di ko pa alam kung makakapunta ako. Busy ako niyan!

Paking Shet!

2009-10-30T03:58:00.000-07:00

Ang buhay pag-ibig nga naman…

Ilang taon na rin akong walang pag-ibig… I mean yung taong magmamahal sa akin ng maximum level. Actually, nakakainggit nga minsan kung may nakikita akong magjowa na ang sweet sweet na para bang naglabasan na ang lahat ng species ng langgam sa ground smanatalang ako… stay luvless at feeling ko, ako na ang pinakachakang nilalang sa Earth.

Natatakot na kasi akong magmahal muli dahil totally natraumatized na ako sa pag-ibig naming ni (blank). Di ko na kailangan imention ang name dahil baka mamaya, lumaki ang ulo nito at maoverwhelmed ako at ulit, magkaroon ulit ng spark at LAGI NALANG GANITO! Paulit ulit nalang!

Dahil sa sobrang busy ko this past few months, nakalimutan ko na ang salitang pag-ibig. I stay focused sa lahat ng ka-echosang ginagawa ko to the point na kahit salitang paglalandi ay nakalimutan ko ng gawin (sa mga hindi naniniwala, PUNYETA!). Ano pa bang saysay kung bakit kailangan kong maghanap ng BUTAKAL at hindi naman ako na nasa stage ng “mating season” at di ko pa naman kailangan ng “artificial insemination” … parang baboy lang! anyway, with all honesty… nawalan ako ng panahon sa Boys…

Natapos ang finals at bigla-bigla akong nagulat sa mga pangyayaring di ko naman ninanais. Last Monday, habang nagkakape sa veranda ng bahay namin, bumugad sa akin ang isang friend daw ng cousin ko at eto naman ako, biglang nawindang dahil in fairness naman to that guy, cutie naman siya. Umandar ang aking pagkapagirl at bigla nalang naligo, nagbihis, nagpatuyo at nagplantsa ng buhok. Paglabas ko ng kuwarto, nagtaka ang lahat ng kasama ko sa bahay dahil bigla akong naligo at nagbihis ng walang pag-aalinlangan. Siyempre, naging tampulan ng tukso at eto naman ako, um-OA!.

Dumating ang oras na inaantay ko at dahil na rin sa mahiwagang BINGKA… kinuha niya number ko at halos um-OA OA OA OA OA na talaga ang feeling ko nun. Diyos ko naman… kahit pagirl ang projection ko, di pa rin naman nawawala ang aking pagiging ugaling bakla! Ayun, megatext kami at di pa nakuntento sa text at maraming salamat sa unli call dahil tuloy ang conversation naming dalawa at malaki ang gratitude ko sa cousin ko na pinain pa ako para lang magkakilala kaming dalawa.

Kahapon, dumating na ang pinakamoment of truth. Nagyaya ang mga pinsan ko na gumimick at siyempre, kasama siya. Umaga palang nung natanggap ko yung text messages ng mga pinsan ko at umaga din na mag-isip ako kung ano ang perfect outfit ko that night. Nasa utak ko na kapag magdress ako sa gimik, biglang mabulabog ang NORSU at di ako papasukin ng mga lintik na guards at maiiwang magkatabi kami ni mik mik (o ni boring) at ang ending, mag-aantay ng alas 9 ng gabi sa Burger Delights o BD at manatakin mo ba naman na may exam pa ako kay Eli dejaresco… ANG PINAKAMAGALING NA TEACHER… ironically, at ayoko naman na magmukhang huggard sa gimik di ba at expected ko pa naman na nandun siya.
So eto na nga… dumating na ang oras at sinundo niya ako sa IS (Internet Station) sa Bizhub at simula palang nung bumackride ako sa kanya, I mean, sa sinasakyan niyang motor, binungad niya sa akin ang mga salitang… “gwapa lagi ka ron…” o maganda pala ako sa paningin niya nung gabing iyon. Alam ko naman na may pagkaASSUMING akong attitude pero mahinhin kong sinabi na “di naman masyado” kahit alam ko sa sarili ko na talagang nag-effort ako di ba?

Dumating kami sa gimikan at natural… magkatabi kami kahit pahirapan pa kunwari na sinasabi ko pa na nahihiya akong tumabi sa kanya pero ECHOS lang yun… In fairness to him… nakikita ko na there’s something in him na nagustuhan ko coz… never niya akong ikinahiya and the way he treated me eh talagang pa-girl. Ewan ko nga lang kung talagang sinasabayan niya lang yung mga cousins ko o baka naman nagpustahan ang mga gago dahil alam naman nila ang history ko bout pag-ibig at gusto na rin ata nilang bumalik ang aking luv life…

Kaya lang… gustuhin ko mang mahulog sa kanya, nagdadalawang isip pa rin ako dahil baka mamaya, mabankrupt ang lola mo o kaya naman ang lakas humingi ng showcase tulad nalang ng T-shirt, load at kung anu-ano pa. practicality lang naman ang iniisip ko at never akong naspoiled ng ganun na nagbibigay ng sponsorship sa mga jowa nila at hindi lahat ng lalaki ay parang si Emphee na never naman talaga akong hinuthutan ng ganun.

Masarap ngang magmahal pero natatakot ako. Natatakot ako in a sense of baka mamaya… maging burden na naman ito na imbes na happiness at security ang maramdaman ko, maging toxic pa! wag na lang di ba?

Ok lang naman kung wala akong pag-ibig pero minsan, di ko talaga maiwasang magtanong sa srili ko na chaka ba akong pagkabading o mukha ba akong kabayong itim para di mabenta sa madlang people? Di naman siguro… alam kong another challenge nanaman ito at mabuti na nga na may nag-aadmire sakin kesa wala. Kung pwede lang humiling ng bonggang-bongga… malamang hihilingin ko na sana, magkaroon ako ng prince charming na kasing-ugali ni Emphee, mapungay ang mata tulad ni Joel, matangos ang ilong tulad ni Kareem Paul at alluring ang presence tulad ni Eds para naman com[lete package na di ba?

Again… pakinshet talaga! Galing sa word na F*****n shit!

It's beacause of FACEBOOK...

2009-10-29T05:41:00.000-07:00

It’s been almost three months (ata) when I open my account in FB. And I was a bit of excited dahil na rin sa mga email messages ng FB sa email add. ko bout photo tagging. Sa totoo lang, wala na akong ganang mag FB dahil na rin sa mababaw na rason (tungkol sa pagkakahawig ng buhok ko kay Andaya) at eto naman ako, naintriga sa mga pics!

Here are some photos na nakakaloka sa FB at I was really shock na bigla nalang itong napost at wall paper pa! Some photos are too intriguing pero ito lamang ay isang black mail.

Idescribe ba ako ni VJ na exciting?

Ang aasim lang...

Ang daming comments sa FB na puro Insecurities...

OMG kailan pa nagkaroon ng adapted na anak sila Noriel at Justine...?

During elemenatry years...
photo tagged ny Krishan Das Guevarra- my classmate

ewan ko lang kung bakit ang taba taba ko diyan!
(kung mahahanap niyo ako)

Hahaha!! kapanahunang Kachakahan!
Kung mahahanap niyo si Emphee diyan, magkatabi kaming dalawa...
how sweet!

Look at my bes, wearing big eyeglasses...

Ako, Erin, David and nobody! haha!

in my own point

2009-10-25T21:39:00.000-07:00

I have no time to write my own explanation with regards to what happened this weekend…

I have no time arguing those things that are not too debatable. Ayoko ng gulo at ayoko na rin magmega explain kung bakit ganito ang kinahihitnatnan nito.

May ganun talaga na decisions sa buhay na bigla biglang nagbabago
May mga taong nasasaktan at may mga taong dapat unawain
Sa palagay ko,
Sarili ko rin naman ang nahihirapan sa mga ganu’ng decisions
Halos ilang oras ko rin’g pinagisipan ang lahat
Bago ako humantong sa huling pasya
Oo nga, masyado akong iresponsable
Hindi disiplinado sa oras
Inaamin ko naman yun!
Hindi ko puwede hatiin ang sarili ko
Alam ko malaki ang aking pagkakamali
At nandamay pa ako ng mga taong nasa paligid ko
Pero ang di ko maintindihan
Sarili ko nga ba ang iniisip ko o kapakanan ng ibang tao ang dapat kong unawain?
Mas importante pa ba sa kanila ang responsibilidad na dapat kong gampanan?
O mas importante sa kanila ang grade sa class card at magbunyi ng passing grade
Tatlong tao
Laban sa mahigit isang dosenang nilalang
Obvious na obvious naman
Na mas kailngan ng tulong ko ang tatlong tao
Pero ang reponsibilidad na inako ko sa mahigit isang dosenang tao
Na iniwan ko ng bigla bigla,
Ay mas kailangan kong harapin at gawin
Paseciya!, Sori! At Patawad!
Sa mga taong nasaktan ko at nagalit…
Kahit sabihin ko man na paulit-ulit,
Alam kong di pa ito sapat…

Ps: Pls visit bealicious0427.blogspot.com for more details bout this post…

Twin lake adventure…

2009-10-18T22:57:00.000-07:00

AMVOT LANG!!!!

Kung hindi dahil sa pakana ni Dx… di rin naman ako magnanais at mag-aatempt na magtrekking sa bulubundukin ng Sibulan at San Jose para lang makita ang kagandahan ng Lake Balinsasayao at Danao.

Last Saturday, umaga palang ay bunulabog na ako ng mga text messages nila Arriane at Erickson (my classmates) dahil sa pinaplanong pagbisita sa Twin lake at eto naman ako, nagising ng 7 am at di kinaya ang powers ng ‘hangover’ dahil sa letcheng Bacardi, di muna ako bumangon at humigop ng dalawang baso ng kape bandang 8:30 ng umaga. Nawala unti ang nararandamang hilo at naligo at umalis ng bahay kahit ngarag.

Laking gulat ko nalang na ganun talaga kalayo ang Twin lake na yan dahil na rin sa pagtitipid naming at dahil na rin sa ‘financial scarcity’, naisipan namin na maglakad pababa ng bundok. At isang bonggang-bonggang 10 kilometers lang naman ang nilakad naming (estimated namin yun at hindi ka-O.A.-yan) kasama na doon ang walang maliw na paglalakad papuntang Lake Danao at ang pinakaworst, mala Extra Challenge ang daan at dahil na din sa well choreograph ang mga bato, puno at mga baging, talagang maapply mo ang Calisthenics at Gymnastics class mo noong kumukuha ka pa ng P.E. subjects.

Hanggang ngayon, di naman talaga sa maarte ako, nararamdaman ko ang pananakit ng aking hips at legs at pati na rin ang backpains at handpains. Haay! Kaloka!

Pero the best thing was, I SURVIVED! Yehey! Kahit pahirapan ang pagpunta doon, the place is so great! Nakakarefresh at nakakaunwind ang view! Promise!!!

I would like to share you some of our pagubot na photos!

(ah so... photo blog na ito at NARCISISM)

With my Friendships!!

oka...

Erickson

and Arriane...

Is this…? I don’t know…

2009-10-14T06:24:00.000-07:00

Excerpt from my Diary way back 2002…
(I would like to apologize if my grammar is incorrect. Anyway… it is an excuse coz I was second year high skul dat time)

Sometimes, I can’t imagine how the wrold moves without a feeling of warm affection in one person.
Maybe the world turns gray because no one knows what is this feeling of something stupid about yourself and makes you crazy everytime, everywhere and every corner, It comes with a four lettered word which is universally discussed and the most familiar conversation in this big big world. It is an emotional factor that helps other people to become united and to prove themselves that they have passion.

It looks like a curse that you cannot invade the power of the precious spell and makes you more inspired in what you are doing. It is a kind of flower that blooms everywhere whether if its rocky,, torny or smooth. You cannot control this psychological opinion arising from emotion because this kind of feeling makes you more concsious to yourself and makes your mind shatter from one person…

Mythological background (in short… history)

Itong essay na to kung tawagin ay sinulat ko dahil sa sobrang pagmamahal ko kay Emphee noong high school. Alam niyo naman na masyado akong madrama! At wala lang akong magawa noon. I do remember na sinusulat ko to noong nagpagawa si Emphee sakin ng book report at ako naman ay kinikilig dahil magkatabi kami. Ang totoo niyan, copy paste ang book report niya sa English book na textbook at ako naman ay tinetreasure ang moment na magkatabi kami… talking about echos at kung anu-anong bagay na to the point, di na ako nakikinig kay Mrs. Nabua!.

Alam kong napakacorny at so high school pero ganun saw talaga pag naiinlove... nagagawa mong maging KACHEAPAN!

SNN Exclusibo! expolisibo!

2009-10-10T03:35:00.000-07:00

Bag Raid!

Sabi-Sabi, bulong bulungan, haka-haka… pampanaosebleed lang oi! Anyway… almost everyday in my life na nasa labas ako ng bahay, isa sa mga bagay na importante sa buhay ko ay ang aking mahiwagang bag. Again, with all honesty… hindi ko kayang mabuhay na nagdadala ng isang maliit na bag na pagirl. Mahilig talaga ako sa malalaking bags at sabihin man ng lahat na dinala ko na ang bahay naming, wala akong pakialam dahil halos lahat ng bagay sa nag ko ay importante pag umaalis ako ng bahay. Well… niraid ko ang sarili kong bag para din a magtanong ang iba kung ano bang laman nito at kung bakit mabigat at kung bakit ang laki-laki…

Eto ang pinakaexlusibong report ko as in NOW NA!
Super duper essentials in my Louis Vitton Tote Bag…

Organizer- Listahan ng mge everyday “iterenaries” ko
Notebook- Siyempre… student pa kasi
Ilang uri ng papel- mahilig kasi akong magsulat sa scratch papers kahit importante yung sinusulat
Ballpen- pinakamahusay na sandata sa pagsusulat pati pampatay sa mga mga taong feelerette!
Libro ni Bob Ong- McArthur ang title ang yun ang kasalukuyan kong binabasa
Spiritual book- maniwala kayo sa hindi... nagdadala talaga ako niyan sa bag.

Dalawang magkaibang shade ng compact powder- yung isa pang-umaga na retouch, yung isa pang-gabi
Chucks- pag nangangawit na yung binti ko kasusuot ng heels
Loose baby powder- Pampafresh!

Mga cellphones- yung isa para sa mga Globe users at yung isa, pangSun users…
School ID- ilang years nay an sa bag ko
Press ID- ginagamit lang pag kinakailangan…
Dalawang headset- yung isa pang mp3, yung isa… pangcellphone
Mabatong Earrings- Kapag kailangan magpasosyal… may I use this one…
Charger- kailangan daw di malowbat!

Shades- instant touch-up pag ngarag at mainit ang panahon
VS lotion- needed pag nakikipagshake hands! Love spell po kaya mabango
Nivea Crème- ginagamit ko yan sa paa para hindi dry
Lighter- kapag kailangan maging tambucho for a meantime
Eau de toilette- in short, pabango! Bagong discover ko na scent at brand… Life and leisure’s green tea scent…
Badge pin ng TN- nakasabit yan sa ID ko pero laging natatanggal

Isang shirt, pants at belt- naiwan ko sa office at kailangan ng labhan
Make-up kit- sobrang needed ko bukod sa dalawa kong press powder

Laman ng make-up kit…

Tatlong blush-on brushes- yung isa pang retouch, yung isa naman pangbluh-on at yung malapad… pangbronzer
Lip brush- para sa mga lipstick
Eye pencil na color mocha- very effective para macover ang huggard na mga mata
Eyeshadow brush- para hindi kacheapan na kamay ang ginagamit panglagay ng eyeshadow sa eyes.. duuh… super primitive!
Natasha Sheer spalipstick- color “nude” po yan at ginagamit lang kung feel kong magmukhang may anemic!
Eyeshadows- nude colors para pwede pang-day and night!
Blush-on- pinakapowerful weapon ko at di mawawala sa buhay ko… orange na color ginagamit ko pag umaga at dark pink naman pag gabi
Powder illuminator- press powder din yan na pinaganda lang ang name! obviously… pampafresh sa skin
Dalawang shade ng concealer- sobrang needed pangpatago ng pimples, eyebags, blemishes at mga sumpa!
Avon na lipstick- yan ang lagi ko talagang ginagamit kasi color melon lang siya! Parang wala lang!
Another pale pink na lipstick- ginagamit ko naman pag gabi!
Bronzer- nilalagay ko din sa cheeks para mas maganda ang kalalabasan

Siyampre… di mawawala ang wallet!
Laman ng aking Louis Vitton na wallet na hindi fake!(hindi ako masyadong fan ni Louis Vitton)

Dalawang “Chaos” band ticket- hindi nagamit dahil di ako pumunta
Unting pera- natural kapag wallet nilalagyan talaga ng pera
ESP card ng HBC- di ka makakadiscount sa tindahan ng mga magaganda, ang HBC kung wala ka nito
ATM card- dapat laging nasa wallet just in case wala ka ng cash!
Library ID- kahit noon pa eh walang validation… di ko man lang nagamit!
Family picture- dapat lang na may picture ako ng mama, papa at kapatid ko di ba?
Graduation Pic ni Emphee- binigay niya yan at kailangan nasa wallet para di mawala at yun na yon!

P.S. maraming pang laman ang aking wallet. Resibo, graduation picture ko nung high skul, load slip, mga pictures, starbucks sugar na nasa sachet (buti nga at di nilalanggam), tissue ng starbucks, kumpletong ID ko simula first year high skul hanggang fourth year) ID ko nung nasa FEU pa ako…

Kaya wag na kayong magtaka kung bakit sobrang bigat ng bag ko! Dinadala ko na lahat ng necessities ko for the whole day. At least, girl scout di ba?